Αρχική > Tags > Oρθοδοξία

Oρθοδοξία

Πέντε τρόποι μετανοίας

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος πρακτικὰ μᾶς δείχνει πέντε δρόμους τῆς μετανοίας. Μᾶς λέγει: Πρῶτος δρόμος μετανοίας εἶναι ν’ αὐτοκαταδικάζεσαι γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου. Ὁ Κύριος ἐκτιμᾶ ἰδιαίτερα αὐτή σου τὴν πράξη. Αὐτὸς ποὺ μόνος του καταδίκασε τ’ ἁμαρτήματά του πολὺ δύσκολα θὰ τὰ ἐπαναλάβει. Ἡ ἔγκαιρη ἐξέγερση τῆς συνειδήσεώς σου διὰ τῆς αὐτοκατηγορίας δὲν θὰ ἔχει κατήγορο στὸ οὐράνιο κριτήριο.

Το Έπος του '40 (Γ)

«...Συγκεντρωθήκαμε καὶ ἀποφασίσαμε νὰ γίνει πρῶτα ἐξομολόγηση καὶ κατόπιν θεία λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσουμε ὅλοι... Πράγματι ἦλθε ὁ στρατιωτικός ἱερεύς, ἐξομολογήθηκαν ἀξιωματικοὶ καὶ ὁπλίτες καὶ τὸ πρωὶ σὲ μιὰ μεγάλη σπηλιά, ποὺ χωροῦσε 1000 ἄτομα, ἐκάναμε τὴ θεία λειτουργία. Ἔψαλα ἐγὼ μὲ στρατιῶτες, καὶ ὁ π. Χρυσόστομος λειτούργησε...

Συγκλονιστικό θαύμα στον πόλεμο του 1940: Ο Άγιος Γεώργιος εμφανίζεται σε Ιταλό αξιωματικό

Από κάποια μονάδα είχε συλληφθεί κατά τον πόλεμο του 1940 Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν, του αφαίρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια κ.λπ., όπως προβλέπεται για τους αιχμαλώτους. Όλα τα έδινε χωρίς διαμαρτυρία. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του...

Από τον πόλεμο του ’40

Για να μαθαίνουν και τα παιδιά όσα έζησαν οι μεγάλοι…

Α΄. Ο μικρός Γιώργος Μαυράκης, απ’ το 52ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, διηγείται για τον παππού του, που ήταν κι αυτός στον πόλεμο του 1940. Ζούσε στο Καστέλλι Πεδιάδος και όπως και οι άλλοι έπρεπε να κάνει πολλά πράγματα για να ζήσει...

Η προστασία της Παναγίας (π. Δημητρίου Μπόκου)

Οι Ισραηλίτες πορεύτηκαν από την Αίγυπτο προς τη Γη της Επαγγελίας υπό την καθοδήγηση και προστασία ενός απλανούς και μοναδικού οδηγού. Μια νεφέλη υψωνόταν μπροστά τους και προπορευόταν συνεχώς επί σαράντα χρόνια δείχνοντάς τους τον δρόμο. Την ημέρα έριχνε σκιά και τους δρόσιζε από τον καύσωνα της ερήμου. Τη νύχτα γινόταν στύλος πυρός, φωτεινή νεφέλη, για να τους φέγγει...

Το αδέσποτο μουλάρι

O Ν. Ντραμουντιανός διηγείται μια θαυμαστή εμπειρία του από τον πόλεμο του 1940: «O λόχος μας πήρε διαταγή να καταλάβει ένα προχωρημένο ύψωμα για προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμπούρι μέσα στα βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, άρχισε να πέφτει πυκνό χιόνι. Έπεφτε αδιάκοπα δύο μερόνυχτα κι έφτασε σε πολλά μέρη τα δύο μέτρα...

Οι μάσκες του εγωισμού μας

Κάνεις προσευχή και ο νους σου ταξιδεύει. Φεύγει και χάνεται σε εικόνες, ήχους, μυρωδιές, παραστάσεις που δεν θα ήθελες εκείνη την ώρα να έχεις στο μυαλό σου. Χάνεις την προσευχή. Πάει πέταξες για αλλού. Σε άλλη γη σε άλλα μέρη. Και τι κάνεις; Νευριάζεις. Ταράζεσαι. Το χειρότερο από όλα, νιώθεις ενοχές «δεν είμαι άξια για προσευχή... Δεν έχω καθαρότητα... Δεν κάνω εγώ για τέτοια... Οι άγιοι έκαναν αυτό, εκείνο, το άλλο...»

«Σταμάτησε επιτέλους το Δόξα Σοι, ὁ Θεός!...» (Το τέλος δυο ετοιμοθάνατων)

Πρὶν ἀπὸ χρόνια, ὅταν ἤμουν ἐφημέριος στὸν ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Πειραιῶς, μ’ ἐκάλεσαν νὰ ἐξομολογήσω ἐκτάκτως, κατόπιν δικῆς του ἐπιθυμίας, ἕνα νέο ἄνδρα, 42 ἐτῶν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα, ἦτο Ξενοφών. Ὅταν πῆγα, ἦταν σὲ κακὴ κατάσταση. Ὁ καρκίνος μὲ τὶς ραγδαῖες μεταστάσεις τὸν εἶχε προσβάλει καὶ στὸ κεφάλι...

Μποροῦμε νά γίνουμε ἅγιοι σήμερα; (Ἁγ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου)

Πολλές φορές ἀκοῦμε τούς χριστιανούς νά λένε:
«Ἄν ζούσαμε κι’ ἐμεῖς στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί ἀξιωνόμασταν νά δοῦμε τό Χριστό, ὅπως Τόν εἶδαν ἐκεῖνοι, θά γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί». Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι, ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος πού μιλοῦσε στόν καιρό τῶν ἀποστόλων, μιλάει καί τώρα. Ἴσως ὅμως καί πάλι νά πεῖ κάποιος...

«Προκοπή στήν τελειότητα»

«Δέν μπορεί νά είναι κανείς τέλειος, εάν δέν αποκτήσει ταπείνωση μεγάλη στήν καρδιά καί στό σώμα·
εάν δέν μάθει δηλαδή: νά μήν υπολογίζει τόν εαυτό του σέ καμιά περίπτωση αλλά νά προτιμά νά βάζει ταπεινά τόν εαυτό του χαμηλότερα απ’ όλη τήν κτίση...

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC