Χιλιάδες Τούρκοι έκαναν τάμα στον Άη Γιώργη τον Κουδουνά στην Πρίγκηπο

Χιλιάδες Τούρκοι έσπευσαν προχθες, Τρίτη 23 Απριλίου, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, στο μοναστήρι του Άη Γιώργη Κουδουνά στην Πρίγκηπο ζητώντας από τον Άγιο να πραγματοποιήσει τις ευχές τους.

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη

Ο Άγιος Ραφαήλ γεννήθηκε στην Ιθάκη γύρω στο 1410. Το όνομα του ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης. Ο πατέρας του Διονύσιος και η μητέρα του Μαρία του μετέδωσαν θερμή πίστη στο Χριστό και φρόντισαν να πάρει πολύ μεγάλη μόρφωση. Έγινε αξιωματικός του βυζαντινού στρατού (χιλίαρχος). Αργότερα γίνεται μοναχός στην Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες και παίρνει το όνομα Ραφαήλ.

Αληθώς Ανέστη! (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν’ αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφ’ όσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, εί­ναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πως και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια;

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, 28 Ἀπριλίου 2019 (Ἰωάν. α΄ 1-17)

Εν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. ᾿Εγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιωάννης...

«Σημεῖον» στὴν καρδιὰ τῆς γῆς

Ἕξι αἰῶνες πρὶν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ κατέλθει στὰ κάτεργα, ὁ προφήτης Ἰωνᾶς ἔφευγε «ἀπὸ προσώπου Κυρίου». Ἔφευγε φοβισμένος, διστάζοντας ἢ μᾶλλον ἀρνούμενος νὰ ἐκτελέσει τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ φυγή του μὲ πλοῖο ποὺ κατευθυνόταν «εἰς Θαρσίς», κάπου στὴν Ἱσπανία, συναν­τάει τὴ μανιώδη ἀντίδραση τῆς θάλασσας καὶ ὁ Ἰωνᾶς καταλήγει στὴν κοιλιὰ ἑνὸς κήτους.

Για την πρωτιά της τελευταίας θέσης

Απόψε στέκεσαι μπροστά μας, ζωσμένος τη δουλική ποδιά, να νίπτεις των μαθητών Σου τους πόδας. Εσύ ο Πρώτος να γίνεσαι Έσχατος. Να δείχνεις "οδόν αρίστην την ταπείνωσιν" σ΄ έναν κόσμο που έκανε Θεό το "εγώ" του.
Ταπείνωση. Τούτη η λέξη δεν χωρά στα βιογραφικά μας, και στο κυνήγι της πρωτιάς την έχουμε ξεχάσει. Εξάλλου ο κόσμος δεν την έχει και πολύ για τους "πετυχημένους". Μα Εσύ, που κάποτε μακάρισες τους ταπεινούς, μας τη θυμίζεις πάλι.

O Ξένος (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ἔτρεχε μὲ τὸ ἀκριβό του αὐτοκίνητο ὅσο πιὸ γρήγορα ἐπέτρεπε ἡ ἀσφυκτικὴ κίνηση. Ἡ ματιά του κάθε λίγο ἔπεφτε στὸ ρολόι. Πρέπει νὰ προλάβει, δὲ γίνεται! Τὸ μυαλό του δούλευε δυνατά.
Ξεκίνησε τόσο χαλαρὸς τὸ πρωί, καθὼς δὲν περίμενε σήμερα, Μεγάλη Πέμπτη, κόσμο στὸ ἰατρεῖο. Μὰ αὐτὸ ἦταν γεμάτο ἀπὸ νωρίς.

Η άλλη Μαρία (π. Δημητρίου Μπόκου)

«…ήλθε Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία θεωρήσαι τον τάφον» (Ματθ. 28, 1)
Έγερνε στο τέρμα της η μέρα που ο άνθρωπος θανάτωσε τον Θεό, η Παρασκευή εκείνη του Πάσχα, η πιο ιδιαίτερη μέρα στην ιστορία του ανθρώπου. Οι τελευταίες αχτίνες χάιδεψαν μελαγχολικές το σώμα του μεγάλου νεκρού στον γυμνό λόφο του Κρανίου...

Η Σταύρωση της Μάνας (π. Δημητρίου Μπόκου)

«…θρηνήσατε συν εμοί, τη του Θεού υμών μητρί» ( Εγκώμια Μεγ. Παρασκευής)

Καθώς ο πραίτωρας απάγγειλε την τελική του απόφαση, η οχλοβοή εντάθηκε κατακόρυφα. Υψώθηκε στον αέρα, στριφογύρισε πάνω απ’ το πραιτώριο και σάρωσε τα λιθόστρωτα της πόλης, απλώνοντας τη χλωμάδα του θανάτου παγερή στο πέρασμά της. Ο Υιός του Ανθρώπου παραδόθηκε στη σταύρωση.
Χαμένη στο ανάστατο πλήθος η μάνα, ένοιωσε στο άκουσμα της καταδίκης να λιποθυμάει. Κοφτερό σπαθί τα λόγια του πραίτωρα έσχισαν την καρδιά της...

Θαύμα: Μια ευκαιρία για καλύτερη προετοιμασία

Δεν γίνονται θαύματα για να ζήσουμε περισσότερο και να περάσουμε ωραία τρώγοντας και πίνοντας.
Σε όποιον έγινε θαύμα δεν σημαίνει ότι θα σωθεί κιόλας αν η μετέπειτα ζωή του δεν μαρτυρεί τον έρωτά του για Αυτόν που του έκανε το θαύμα, τον Κύριό μας...

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC