Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης: "Νικημένος νικητής ο Βατοπεδινός Ηγούμενος Εφραίμ"

Ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ εκρίθη ύποπτος φυγής στο εξωτερικό ή συνεχιστής άλλων «εγκλημάτων» και γι’ αυτό αποφασίστηκε η προφυλάκισή του. Το πλήθος του κόσμου θεωρεί άδικη αυτή την απόφαση, πολιτικό παιχνίδι, στάχτη στα μάτια, μετατόπιση της προσοχής, δήθεν εξυγίανση, κάθαρση και άξια τιμωρία.

Το έγκλημα της αμβλώσεως

Άμβλωση είναι η δολία πρόκληση του θανάτου ενός ζώντος εμβρύου. Αυτή μπορεί να γίνει είτε διά θανατώσεως του εμβρύου οφειλομένη εις πρόωρο έκτρωση εκ της μητρικής κοιλίας είτε δια θανατώσεως αυτού στη μητρική κοιλία. Είναι αναμφισβήτητο ότι διά της αμβλώσεως προσβάλλονται πολλά έννομα αγαθά, το δε επικρατέστερο προσβαλλόμενο έννομο αγαθό είναι η ανθρώπινη ζωή, η εν σπέρματι ανθρώπινη ζωή.

Διδαχές του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ


Διάσπαρτες ανάμεσα στις διαδαχές του π. Σεραφείμ υπάρχουν πολλές νουθεσίες, όσον άφορα το πώς μπορεί να ζει κανείς χριστιανικά στον κόσμο.
Είναι αλήθεια, ότι ο ίδιος ο φλογερός Σεραφείμ αγαπούσε και εκτιμούσε ασύγκριτα περισσότερο (και απόλυτα δικαιολογημένα) την αγγελική παρθενία, και συνεπώς τον μοναχισμό, για χάρη του οποίου είχε εγκαταλείψει τον κόσμο. Και πολλές φορές, στις συζητήσεις του με μοναχούς, εξυμνούσε με ενθουσιασμό την μοναχική ζωή.

Βίος και Πολιτεία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου


Ο Άγιος Βασίλειος, γεννημένος το 330 μ.Χ. στη Νεοκαισάρεια του Πόντου από γονείς ευγενείς με δυνατό χριστιανικό φρόνημα, έμελλε να γίνει Μέγας πνευματικός διδάσκαλος και κορυφαίος θεολόγος και Πατέρας της Εκκλησίας, αφού η χριστιανική του ανατροφή και η πνευματική του πορεία τον οδήγησαν στην Θεία θεωρεία του Αγίου Ευαγγελίου, και στην αυστηρή ασκητική ζωή, παράλληλα με το ποιμαντικό, παιδαγωγικό και φιλανθρωπικό του έργο.

Το σημαντικώτερον γνώρισμα του Βασιλείου ως πνευματικού πατρός των μοναχών

Χωρίς αμφιβολίαν ο Μοναχισμός οφείλει πολλά εις τον Βασίλειον, όχι μόνον διότι ερρύθμισε λεπτομερώς την ζωήν των μοναχών με πλήθος ασκητικών συγγραμμάτων και διατάξεων, αλλά και διότι συνήνωσε τας δύο μορφάς μοναχικού βίου, την ερημιτικήν και την κοινοβιακήν.

Διδάσκει βεβαίως ούτος ότι ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικόν αλλά κοινωνικόν και πολιτικόν ζώον «ἥμερον καί κοινωνικόν ζῶον ὁ ἄνθρωπος καί οὐχί μοναστικόν οὐδέ ἄγριον».

Προσδοκώντας την καινή κτίση

Η διάσωση των αρχών της Οικολογίας στον Ορθόδοξο μοναχισμό δεν γίνεται από κοινότυπη φυσιολατρία. Ο μοναχός, βιώνοντας μία ζωή απόλυτης αφοσίωσης στον Θεό, διακρίνει στην κτίση τη σφραγίδα της θείας δημιουργίας. Καλλιεργώντας την ψυχή του διά της συνεχούς ασκήσεως και μετανοίας, αισθάνεται το μερίδιο της προσωπικής του ευθύνης για την παναθρώπινη αμαρτία.

Εξαγόρευση λογισμών και εξομολόγηση

Η εξομόλογηση ή εξαγόρευση των λογισμών, ενταγμένη στην μυστηριακή ζωή του μοναστηριού, αποτελεί θεμέλιο του μοναχικού βίου, που είναι μυστήριο μετανοίας. Περιγράφεται το μυστήριο ως διαπροσωπική σχέση υποτακτικού και γέροντος - πνευματικού πατρός, σχέση η οποία στοχεύει στην καλλιέργεια της ταπεινώσεως και της αγάπης προς τον Θεόν και τον πλησίον και στην αναζήτηση του θελήματος του Θεού.

Το παιδί που κατηχούμε σήμερα

Θα ήθελα πρώτα απ' όλα vα σας ευχαριστήσω πoυ είστε εδώ. Δηλαδή vα σας ευχαριστήσω πoυ απoδεχθήκατε vα μπείτε σε αυτήv τηv πoιμαvτική διαδικασία με τηv oπoία καvείς γίvεται συvεργός τoυ Θεoύ και τoυ Σώματoς της Εκκλησίας στo έργo της διαμoρφώσεως αvθρώπωv εv Χριστώ. Τo oπoίo είvαι πάρα πoλύ μεγάλη τιμή, δεv ξέρω αv τηv έχoυμε συvειδητoπoιήσει, όχι μόvo εσείς πoυ είστε vέoι άvθρωπoι και κατηχητές, και εμείς oι κληρικoί καv.

Μηνύματα από το Γεροντικό

ΤΡΕΙΣ ΠΑΤΕΡΕΣ εἶχαν τὴ συνήθεια κάθε χρόνο νὰ ἐπισκέπτονται τὸν μακάριο Ἀντώνιο. Κι ἐνῶ οἱ δύο τὸν ρωτοῦσαν γιὰ τὴ σκέψη καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ὁ ἕνας ἔμενε πάντοτε σιωπηλὸς καὶ δὲν ρωτοῦσε τίποτα.
Μετὰ ἀπὸ πολὺ χρόνο ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος τοῦ λέει:
— Ὁρίστε, τόσες φορὲς ἔχεις ἔρθει ἐδῶ καὶ δὲν μὲ ρωτᾶς τίποτα.
Κι ἐκεῖνος τότε τοῦ ἀπάντησε:
— Μοῦ φθάνει μόνο νὰ σὲ βλέπω, πάτερ.

Πως πρέπει να γίνεται και τι σημαίνει το σημείον του Σταυρού που κάνουμε;

To σημείο του σταυρού πρέπει να το κάνουμε με μεγάλη ευλάβεια και φόβο ΘΕΟΥ, σκύβοντας το κεφάλι μας, ομολογώντας έτσι, πως είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι δούλοι του ΘΕΟΥ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ παρακαλούμε: να μας στερεώσει στη στράτα τών έντολών ΤΟΥ, που αγίασε με το πανάγιο ΤΟΥ αίμα, να μας βοηθήσει να γίνουμε ταπεινοί, γιατί η ταπείνωση είναι ένα ρούχο ΘΕΪΚΟ (ένα ρούχο αγιοσύνης) και να μας αξιώσει η καρδιά μας, η ψυχή μας, να γίνει θρόνος δικός ΤΟΥ.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC