Οφείλω μία συγνώμη στο Θεό...

Οφείλω μία συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα.
Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα.
Μα και γι' αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα.
Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.

Εμείς προσπαθούμε με τον δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε τον Θεόν. Αλλά δεν ευχαριστιέται ο Θεός…

Κάποια κυρία που είχε το σύζυγό της άρρωστο μου είπε:
- «Αχ κύριε Παναγόπουλε, έχασα τις επισκέψεις στις Φυλακές, τις επισκέψεις στα Νοσοκομεία, τα έχασα όλα!».
Αυτή πήγαινε στα Ιδρύματα, παρηγορούσε, βοηθούσε, διακονούσε τους ανθρώπους εκεί.

Η Παναγία την γύρισε πίσω...

Μία κόρη είπε μία μέρα στην μητέρα της:
- «Μαμά, απόψε θα πάω σε ένα πάρτι».
- «Παιδί μου, να μην πας. Εκεί που θα πας, δεν είναι γιὰ σένα...»
- «Μαμά εκεί θα είναι οι φίλες μου και οι συμφοιτήτριές μου...»
- «Παιδί μου, να μην πας!»

Μόνον οι ταπεινοί λογισμοί φέρνουν ταπείνωση και μόνο με την ταπείνωση φεύγει η υπερηφάνεια...

Μιά φορά, ένας ιεροκήρυκας μου είπε ότι, ετοίμασε ένα ωραίο κήρυγμα. Ανέβηκε στον άμβωνα και μιλούσε πολύ ωραία. Κάποια στιγμή, όμως, του πέρασε ένας υπερήφανος λογισμός και μπερδεύθηκε.
Ξέσπασε τότε σε ένα νευρικό κλάμα και κατέβηκε από τον άμβωνα ντροπιασμένος. Ύστερα, γιά πολύ καιρό, δεν μπορούσε να ομιλήσει.

Ἡ Σουλιωτοπούλα - Ιστορίες για (μικρά και μεγάλα) παιδιά

Στῆς μάχης τόν καπνό, πού πνίγει τό λαγκάδι, ὁ Σουλιώτης ὅλα τά ἔχει λησμονήσει, πεῖνα καί δίψα. Καί τό Σούλι πέφτει ξέμακρα, καί σάν λησμονημένο εἶναι καί ἐκεῖνο τ' ἄχαρο.
Καί ἐκεῖ πού πολεμάει τό παλληκάρι τό ἀγλύκαντο, μέρα καί νύκτα, ἀκούει μιά γνώριμη φωνή, πού τόν ξυπνάει:
- Λοιπόν τό Σούλι δέν χάθηκε καί ζῇ.

Η αρά και η Χαρά (π. Δημητρίου Μπόκου)

«Η γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε» (η γυναίκα εξαπατήθηκε και έπεσε στην παράβαση) (Α΄ Τιμ. 2, 14). Η Εύα στον Παράδεισο παρασύρθηκε από την απάτη του όφεως. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην ύπουλη υποβολή του «θα γίνετε θεοί». Έμπειρος στρατηγός ο διάβολος, γνωρίζοντας ότι το θήλυ είναι ασθενέστερο σκεύος, διάλεξε να χτυπήσει στο αδύνατο σημείο.

Η ελπίδα στον Χριστό έχει αποτέλεσμα!

~ Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος κάναμε ένα διάστημα στην Καψάλα, στην έρημο της Καψάλας –είναι περιοχή μεταξύ Καρυών Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα• μια αγιασμένη περιοχή, έρημος, πανέμορφη, τότε στην εποχή μου ακόμα πιο γραφική, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα. Γεμάτη γεροντάκια, ερημίτες. Ήμασταν εκεί πάμφτωχοι, δεν μας ήξερε κανένας, ούτε κι εμείς ξέραμε κανένα.

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει» (Ἀκαθ. ὕμν. Α1α΄)

Θέλεις τὴ χαρά;
Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, ἐχθροί, ποὺ κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία μας, ὅτι μισεῖ τὴ χαρὰ καὶ καλλιεργεῖ τὴ λύπη καὶ τὴ μελαγχολία. Τί ἔχουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε;
Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶνε ἡ πηγὴ τῆς χαρᾶς. Ναί, τῆς χαρᾶς. Ποιές ἀποδείξεις ἔχουμε; Ἀφήνουμε ὅλες τὶς ἄλλες...

Η Εκκλησία μας λέγει, πες μόνον «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και άφησε τον Θεόν να κανονίζει την πορεία σου!

Ἐσὺ νὰ ταπεινώνης τὸν ἑαυτό σου καὶ νὰ τηρῆς τὶς ἐντολές, ἤτοι τὴν ἐγκράτεια, τὴν νηστεία, τὴν προσευχή, τὴν μακροθυμία, τὴν ἀγάπη, ὡς ὀφειλέτης. «Δοῦλοι ἀχρεῖοι ἐσμεν». Νὰ λές, τί νὰ πῆ σὲ μένα ὁ Θεός; σὲ μένα θὰ παρουσιασθῆ ὁ Θεός; ἀστεῖο πράγμα!
Μπορεῖς νὰ ἀποκτήσης αὐτὴ τὴν ταπείνωσι;

Ο Θεός περίμενε από τον εγκληματία, το δάκρυ της μετανοίας του...

Κάποτε κάποιος μεγάλος εγκληματίας, αποφάσισε να εξομολογηθή. Και τι δεν του είπε του πνευματικού! Φοβερά αμαρτήματα!
Στην διάρκεια της εξομολογήσεως, ο πνευματικός προσεύχονταν μέσα του και έλεγε:
- Θεέ μου, φώτισέ με! Πώς να του συμπεριφερθώ και τι κανόνα να του βάλω;...

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC