Αρχική > News > O Μεγας Βασίλειος

O Μεγας Βασίλειος

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στην Νεοκαισάρεια το 330 μ. Χ. Ήταν παιδί πλούσιας οικογένειας με 11 παιδιά, που ξεχώριζαν για την πίστη τους στον Χριστό. Ο πατέρας του, που λεγόταν κι αυτός Βασίλειος, ήταν μεγάλος δικηγόρος και ρητοροδιδάσκαλος. Από τη μητέρα του, την Αγία Εμμέλεια, που διακρινόταν για την ευσέβεια και την φιλανθρωπία της και προερχόταν από σπουδαία οικογένεια πολιτικοστρατιωτικών, ο Μ. Βασίλειος πήρε χριστιανική ανατροφή. Καταγόταν από μια πραγματική οικογένεια αγίων. Η πολύ πιστή γιαγιά του Μακρίνα μόλις γλίτωσε από τον φοβερό διωγμό του Διοκλητιανού, ο παππούς του μαρτύρησε για τον Χριστό, δύο από τους τέσσερις αδελφούς του, έγιναν Επίσκοποι και αργότερα σπουδαίοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβαστείας, ενώ ο τρίτος ο Ναυκράτιος, ασκήτευσε στην έρημο του Πόντου (όπου πέθανε μόλις 27 ετών). Και οι έξι αδελφές του ήταν όλες αφιερωμένες στον Θεό με πρώτη την αγία και σοφή Μοναχή Μακρίνα. Έμαθε τα πρώτα γράμματα από τον πατέρα του, συνέχισε τις σπουδές του στην Σχολή της Καισαρείας και στη συνέχεια στην Κων/πολη και την Αθήνα, όπου σπούδασε όλες τις γνωστές επιστήμες της εποχής: Θεολογία, Ρητορική, Φιλοσοφία, Γραμματική, Μαθηματικά, Ιατρική και Αστρονομία. Παρότι δεχόταν πιέσεις να ασχοληθεί με τη ρητοροδιαδασκαλία, αποφάσισε να γίνει Μοναχός. Το 362 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και το 364 ανέλαβε την ευθύνη της Μητροπόλεως Καισαρείας.
Γρήγορα η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Μικρασίας. Στον θανατηφόρο λιμό του 368-9, ο Άγιος οργάνωσε την περίθαλψη και συσσίτια για τους αρρώστους, τους πτωχούς και τις οικογένειές τους.
Όταν το 370 εκλέχθηκε Επίσκοπος Καισαρείας, ξεκίνησε τη δημιουργία της περίφημης «Βασιλειάδας» που περιελάμβανε πτωχοκομείο, γηροκομείο, νοσοκομείο, λεπροκομείο, ορφανοτροφείο, ξενώνες κ.ά. και φιλοξενούσε όλους τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη στα ιδρύματά της. Η ευαισθησία του, το ενδιαφέρον του και η αγάπη του για τον απλό κόσμο φαίνονται στις 368 επιστολές του, με τις όποιες προσπαθούσε να λύσει προβλήματα εργαζομένων στα ορυχεία, των ορφανών, των αδικημένων, των συγγενών και των συμπατριωτών του. Πρώτος αυτός είχε μοιράσει όλη την περιουσία του στους φτωχούς, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Θυσιαζόταν συνεχώς για τους συνανθρώπους του και πολέμησε τις αιρέσεις της εποχής του, ιδιαίτερα τον αρειανισμό και νεοαρειανισμό, για να μείνει η Εκκλησία ενωμένη. Μεγάλη ήταν η προσφορά του και στον μοναχισμό, όπου καθιέρωσε το κοινόβιο μοναστήρι και έγραφε ακολουθίες για την καθημερινή προσευχή των Μοναχών. Επίσης, έγραφε τη θεία Λειτουργία, που τελείται δέκα φορές τον χρόνο. Στα τέλη του Δεκεμβρίου του 378 έπεσε βαριά άρρωστος στο κρεββάτι, και είπε τα τελευταία του λόγια: «στα χέρια σου παραδίνω Θεέ μου το πνεύμα μου». Κηδεύθηκε την 1η Ιανουαρίου 379, γι' αυτό και η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του εκείνη την μέρα κάθε χρόνο.
Εμείς θα πρέπει να ξέρουμε, ότι ο ευτραφής άγ. Βασίλειος που βλέπουμε στην τηλεόραση και στις βιτρίνες των καταστημάτων δεν έχει σχέση με τον αληθινό Άγιο από την Καισαρεία της Μικράς Ασίας, ο οποίος από την πολλή άσκηση, την ασταμάτητη εργασία και την ολοκληρωτική προσφορά του στους πονεμένους ανθρώπους είχε γίνει ασθενικός και υπέφερε από το βαρύ χειμώνα της Καππαδοκίας. Όπως μας τον περιγράφουν οι αρχαίοι συγγραφείς ήταν ψηλός και πολύ αδύνατος, σκελετωμένος από τις νηστείες, την προσευχή, και τις κακουχίες του. Είχε μακριά μαύρα γέννια με κάποιες λευκές τρίχες, μακριά μύτη και τα φρύδια του ήταν τοξοειδή, τα μάτια του σκούρα και η ματιά του βαθιά και ερευνητική. Το μέτωπό του ήταν μεγάλο και μόνιμα ζαρωμένο, επειδή συνέχεια σκεπτόταν, αφού από πολύ νέος γυμναζόταν στο πνεύμα και έβαζε τον εαυτό του σε σκληραγωγίες και άσκηση.
Δυστυχώς, σιγά-σιγά έφτασε και στην Ελλάδα ο μύθος του Σάντα Κλάους, όπως λένε τον άγιο Νικόλαο στη γλώσσα τους οι λαοί της Βορρειοκεντρικής Ευρώπης (Σκανδιναβοί, Ολλανδοί κ.ά). Αυτοί πρόσθεσαν στην ιστορία του Αγ. Νικολάου στοιχεία από αρχαιότερους μύθους (όπως τα ξωτικά, το άστρο του βορρά, το έλκηθρο κ.α.). Είναι ένας παχουλός τύπος με ροδοκόκκινα μάγουλα, με στρογγυλά γυαλιά, λευκά γένια, κόκκινη στολή και μαγικές ικανότητες που κατοικεί στον Βόρειο Πόλο και περιστοιχίζεται από νεράιδες του χιονιού και ξωτικά. Αυτός ο μύθος μπορεί να είναι μια γοητευτική ιστορία, όμως, καμία σχέση δεν έχει με τους δύο πραγματικούς ασκητικότατους αγίους μας, τον Αη-Νικόλα και τον Αη-Βασίλη που έρχεται κάθε χρόνο την 1η Ιανουαρίου... με δώρα για τα παιδιά και με την πίττα του.

Η βασιλόπιτα
Η πίττα, που φτιάχνουν οι μητέρες και οι γιαγιάδες μας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχει τις ρίζες της σε αρχαία ελληνορωμαϊκά έθιμα των προχριστιανικών χρόνων. Η ορθόδοξη παράδοση σύνδεσε αυτές τις συνήθειες με την Βασιλόπιττα, που καθιερώθηκε ύστερα από το ακόλουθο θαύμα: ο Μέγας Βασίλειος για να προστατεύσει την περιφέρεια, που ήταν Επίσκοπος, την Καισαρεία της Καππαδοκίας από τις απειλές του άπιστου αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, έκανε έρανο και συγκέντρωσε χρυσά νομίσματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, για να τα δώσει στους αντιπάλους, προκειμένου να μην λεηλατήσουν την περιοχή του. Ο άγιος Βασίλειος είπε σε όλους να νηστέψουν τρεις μέρες και να προσευχηθούν. Όλοι μαζί ανέβηκαν στην εκκλησία της Παναγίας, στο βουνό Δίδυμο της Καισαρείας, και με πόνο άρχισαν να προσεύχονται στην Παναγία ν' αλλάξει την απόφαση του αυτοκράτορα.
Πράγματι, ο Ιουλιανός δεν κατόρθωσε να εισβάλει στην Καισαρεία, αφού πριν προλάβει ο στρατός του να πλησιάσει την πόλη, είδαν όλοι ένα λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με τον στρατό του, που έλαμπε κι εκείνος. Άρχοντες και στρατός έγιναν σκόνη. Ήταν ο άγιος μεγαλομάρτυς Μερκούριος με ουράνια στρατιά αγγέλων. Έτσι, ο εχθρός αποχώρησε χωρίς να πειράξει κανένα και ο πολύτιμος θησαυρός παρέμεινε στα χέρια του Μεγάλου Βασιλείου. Ο Άγιος προσευχήθηκε στον Θεό να τον φωτίσει, τι θα κάνει τα χρυσαφικά. Μετά κάλεσε υπηρέτες και διακόνους από τα πτωχοκομεία και τούς είπε να ζυμώσουν μικρές πίττες-ψωμάκια και μέσα να βάλουν κι από μερικά χρυσά νομίσματα, τα κοσμήματα και τα άλλα πολύτιμα πράγματα που είχαν μαζευτεί. Οι πίττες αυτές μοιράστηκαν ως ευλογία στους πιστούς της Καισαρείας κι όταν η κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι της, έβρισκε, ως εκ θαύματος μέσα τα χρυσαφικά της... Από τότε στην γιορτή του Αγίου Βασιλείου κόβεται η βασιλόπιττα από τον νοικοκύρη του σπιτιού σε πανηγυρική συγκέντρωση των μελών της οικογένειας η και άλλων συγγενών και φίλων.

Κοντά, στον Χριστο, ΔΙΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΕΝΟΡΙΑΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 5ο ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2001

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC