Αρχική > News > Oλοήμερη εκδρομή της Ενοριακής Νεανικής Εστίας στην Κόρινθο

Oλοήμερη εκδρομή της Ενοριακής Νεανικής Εστίας στην Κόρινθο

Στις 26 Μαΐου 2011 πραγματοποιήθηκε η ολοήμερη εκδρομή της Ενοριακής Νεανικής Εστίας του ναού μας στην Κόρινθο. Επισκεφθήκαμε την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου στο Χιλιομόδι. Τελέσαμε την παράκληση εις την Υπεραγία Θεοτόκο και έπειτα η φιλόξενη μοναστική κοινότητα μας προσέφερε καφέ και κέρασμα στο αρχονταρίκι της μονής. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε την ιστορία της Μονής καθώς και πνευματικό λόγο από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεμιστοκλή Χριστοδούλου με θέμα την προσωπική πνευματική πορεία και την ευρύτερη κοινωνική κατάσταση του τόπου μας.

Λίγα λόγια για το ιστορικό της Μονής:
«Το παλαιό μοναστήρι είναι του 12ου αιώνα. Η εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης βρέθηκε απέναντι από το παλαιό μοναστήρι μέσα σε ένα βράχο. Βοσκοί πού έβρισκαν, είδαν φώς πάνω στον βράχο το οποίο τους κίνησε την περιέργεια κα ψάχνοντας βρήκαν την Παναγία σε μία σχισμή του βράχου. Η παλαιά Μονή ήταν ανδρική μέχρι το 1854. Το1897 επειδή η Μονή είχε υποστεί παλαιές ζημιές από τον σεισμό του 1854, θέλησαν οι πατέρες να κτίσουν την νέα Ιερά Μονή στη θέση που βρίσκεται σήμερα.

Όταν φτιάχτηκε ο ναός έφεραν οι πατέρες το τέμπλο και τις εικόνες της παλαιάς Μονής και τις τοποθέτησαν εκεί. Έκαναν εσπερινό, και την άλλη μέρα σηκώθηκαν για να κάνουν όρθρο. Μπαίνοντας στον Ναό, η Παναγία η θαυματουργός έλειπε. Πήγαν στο παλαιό μοναστήρι και την βρήκαν εκεί. Την επήραν και την μετέφεραν στο σημείο που την είχαν πριν, αλλά η Παναγία την άλλη μέρα είχε πάλι φύγει. Αυτό έγινε τρεις φορές. Τελικά πήγαν αρχιερείς, ιερείς και πλήθος λαού, έκαναν λιτανεία από την παλαιά στην νέα Μονή και έκτοτε η Παναγία στην Νέα Μονή.

Από το 1949 εγκαταστάθηκε η πρώτη μοναχή Άννα Λέπουρα που ίδρυσε την νέα αδελφότητα, η οποία μέχρι και σήμερα είναι γυναικεία. Η Μονή θεωρείται ιστορική, διότι οι ήρωες του 1821, Κολοκοτρώνης και Νικηταράς, μαζί με πολλούς πολεμιστές πέρασαν από εκεί. Συγκεκριμένα ο Κολοκοτρώνης και ο Νικηταράς, λειτουργήθηκαν, πήραν την τελευταία Θεία Κοινωνία και έφυγαν για τον πόλεμο. Η Μονή πρόσφερε πολλά στην Επανάσταση υλικά και πνευματικά. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από την παλαιά Μονή έδιναν σήμα οι ήρωες από το ένα βουνό στο άλλο, με σκοπό να κατατροπώσουν τους εχθρούς.
Στη Μονή υπάρχει μεγάλος θησαυρός Αγίων Λειψάνων. Η κάρα του Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου και διάφορα άλλα λείψανα Αγίων.
Έχει παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίνας για το οποίο δεν υπάρχουν στοιχεία για το πότε φτιάχτηκε. Ανακαινίστηκε εδώ και 400 χρόνια. Λέγεται ότι είναι το παλαιότερο της Πελοποννήσου. Το μοναστήρ τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου. Εορτάζει στις 23 με τριήμερο εορταστικό πρόγραμμα.
Εορτάζει στις 17 Ιουλίου το παρεκκλήσιο που τιμάται στην Αγία Μεγαλομάρτυρα Μαρίνα.
Εορτάζει και το τρισυπόστατο παρεκκλήσιο που τιμάται στον Άγιο Σωφρόνιο στον Άγιο Νεκτάριο και στην Αγία Άννα. Στις 11 Μαρτίου του Αγίου Σωφρονίου. Στις 25 Ιουλίου της Αγίας Άννας. Στις 9 Νοεμβρίου του Αγίου Νεκταρίου».

Αμέσως μετά επισκεφθήκαμε την ιστορική Μονή Αγίου Δημητρίου Στεφανίων όπου ακούσαμε τη σπουδαία ιστορία του και τη συμβολή του στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αξιόλογες προσπάθειες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για τη διατήρηση των αρχαίων κειμηλίων και τη συντήρηση της μονής. Οι ίδιες οι μοναχές υποστηρίζουν ότι η παρουσία του Αγίου Δημητρίου είναι ζωντανή και τους ενισχύει σε κάθε δυσκολία.
«Η ιστορική Μονή Στεφανίου, αφιερωμένη στον Μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου, αποτελεί στολίδι των ήσυχων αγρών, βουνών και υψωμάτων του Στεφανίου. Χτισμένη πάνω από δύσβατη χαράδρα και αγναντεύοντας το μοναχικό και βραχώδης τοπίο του Αραχναίου, συνεχίζει την μακραίωνη διαδρομή και παράδοση του ορθόδοξου μοναχισμού της περιοχής, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη του τόπου.

Το μοναστήρι έχει μια διαρκή πνευματική παρουσία περισσότερο από έξι αιώνες, χωρίς να έχει εξακριβωθεί η χρονολογία ίδρυσης του. Το 10ο αιώνα εγκαταστάθηκε στην περιοχή έντονη μοναστική ζωή, όπως φαίνεται από τα πολλά κατάλοιπα ναών της περιοχής. Τα υπολείμματα αρχαίων και παλαιοχριστιανικών ναών που διασώζονται στα θεμέλια της Μονής αποδεικνύουν, ότι η Μονή με το αρχικό φρουριακό χαρακτήρα που διατήρησε μέχρι πρόσφατα, χτίστηκε κοντά ή πάνω σε ήδη υπάρχοντα θρησκευτικό και μοναστικό κέντρο.

Μαζί με την Μονή Ταξιάρχη Μιχαήλ, που βρίσκεται στο βάθος της χαράδρας, η Μονή Αγίου Δημητρίου ήταν ανέκαθεν γνωστή ως Μονή Στεφανίου. Η Μονή Ταξιάρχη ήταν προγενέστερη της Μονής Αγίου Δημητρίου. Εκτιμάται ότι ιδρύθηκε το 12ο-13ο αιώνα, αν κρίνουμε από την αρχιτεκτονική του καθολικού ναού που διασώζεται ως σήμερα. Οι δύο μονές λειτουργούσαν ταυτόχρονα για αρκετά μεγάλο διάστημα μέχρι που ενώθηκαν το 1705, ίσως για λόγους αντιμετώπισης αναγκών και κινδύνων- οπότε και εγκαταλείφθηκε η Μονή Ταξιάρχη.

Στην διάρκεια της λειτουργίας του το μοναστήρι πέρασε πολλές περιπέτειες και η ιστορία του έχει συνδεθεί με την τύχη της ευρύτερης περιοχής. Τα Ελληνικά και Τούρκικα έγγραφα της Μονής, που σήμερα εκθέτονται στο εκκλησιαστικό μουσείου Κορίνθου μαζί με τα ιερά κειμήλια και το υπόλοιπο αρχειακό υλικό, αποτελούν ιστορικό θησαυρό, καθώς είναι τα μοναδικά χειρόγραφα της περιοχής που αναφέρονται στη Τουρκοκρατία και δίνουν σαφής εικόνα για την ζωή των ανθρώπων εκείνη την εποχή. Τεκμηριώνουν την δραστηριότητα της Μονής και αναφέρονται σε πωλητήρια, χρεωστικά, υποθήκες, αξιώματα, ονόματα, επώνυμα, ονόματα μοναχών, ηγουμένων, Τούρκων, χωριών και τοποθεσίες. Σημειώνουμε εδώ ότι τα έγγραφα αυτά το 1963 μεταφέρθηκαν για λόγους ασφαλείας στη Μονή Φανερωμένης Χιλιομοδίου, επειδή η Μονή Αγίου Δημητρίου εκείνη την εποχή υπολειτουργούσε. Τα έγγραφα περισυλλέγησαν από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Κορινθίας κ. Παντελεήμονα Καρανικόλα, μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν το 1991 από τον ίδιο με τον τίτλο "Έγγραφα Ιεράς Μονής Φανερωμένης Κορινθίας- Ελληνικά Τούρκικα".

Το μοναστήρι έδωσε το παρών του στην Ελληνική Επανάσταση, υποστηρίζοντας ηθικά και οικονομικά τον αγώνα της απελευθέρωσης. Διασώζεται έγγραφο που τεκμηριώνει την εισφορά στο ταμείο της επαρχίας 5.000 γροσιών από τον ηγούμενο του Μοναστηρίου, που ξοδεύτηκαν για πολεμοφόδια. Δυναμική υπήρξε και η υποστήριξη των στρατευμάτων του Νικηταρά στο σημαντικό γεγονός για τα ιστορικά της Ελληνικής Επανάστασης, της καταστροφής του Δράμαλη το τριήμερο 26-28. Ιουλίου του 1822. Το στρατόπεδο του Νικηταρά, των Φλεσσαίων και άλλων οπλαρχηγών βρισκόταν ως γνωστόν στο Στεφάνι. Κατά την σύγκρουση ανάμεσα στον Νικηταρά και του Δράμαλη που έγινε στις 28.07.1822 στην τοποθεσία "Μεγαμνό", στο λόφο ανατολικά του μοναστηρίου, η Μονή δέχτηκε οβίδα από κανονιά των Τούρκων. Η οβίδα αυτή σφηνώθηκε κάτω χαμηλά του καθολικού ναού και αποτέλεσε κειμήλιο της Επανάστασης στους αιώνες που ακολούθησαν.

Την συμμετοχή του στη καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη, πλήρωσε το μοναστήρι μόλις λίγους μήνες αργότερα, όταν τον Αύγουστο του 1822, ο Τούρκος Διοικητής Μαχμούτ Πασάς επιτέθηκε κατ' εντολή του Δράμαλη στη Μονή, καταστρέφοντας εν μέρη το καθολικό ναό του Αγίου Δημητρίου. Για αυτό και θεωρήθηκε τιμωρία του Αγίου Δημητρίου ο θάνατος του Δράμαλη στις 26. Οκτωβρίου του 1822 στη Κόρινθο. Ο ναός επισκευάστηκε το 1831, όπως μαρτυρεί εντοιχισμένη μαρμάρινη επιγραφή, δια συνδρομή του Καθηγούμενου Μισθοφόρου Ιερομονάχου.

Μετά την απελευθέρωση η Μονή παραχώρησε βοσκότοπους και καλλιεργήσιμες εκτάσεις σε ακτήμονες και ποιμένες. Το 1838 δέχτηκε μειωτική απόφαση με βασιλικό διάταγμα, στο οποίο κηρύχθηκε μετόχι της Μονής Φανερωμένης Χιλιομοδίου, κατόπιν ζήτησης της τελευταίας. Η αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής υπήρξαν όμως τόσο έντονες που το 1843 η ανεξαρτησία της Μονής αποκαταστάθηκε. Στις αρχές του 20ου αιώνα με την Μονή Στεφανίου συγχωνεύτηκαν η Μονή Καλών Νήσων (1915) και το 1919 οι Μονές Λεχώβου και Βράχου.

Την εποχή της Ιταλογερμανικής κατοχής το 1941-44 η Μονή έζησε τραγικές ημέρες, με την απώλεια πολύτιμων κειμηλίων, ιερών βιβλίων, εγγράφων αλλά κυρίως την δολοφονία του ηγούμενου Θεοστήρικτο Ριζόγιαννη τον Ιούνιο του 1944. Ακολουθούσε η παρακμή του μοναστηρίου.

Το 1973 ιδρύθηκε τελικά η ανεξάρτητη Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Αγίου Δημητρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Κορινθίας με Ηγουμένη την Σαλώμη. Το καινούργιο σχήμα έδωσε μια νέα ώθηση στο μοναστήρι και το έσώσε από την οριστική εγκατάλειψη. Δεν κατάφερε όμως να σώσει το ιστορικό κτιριακό συγκρότημα που το 1979 κηρύσσεται ιστορικό και διατηρητέο μνημείο λόγω της ιδιαιτερότητας της αρχιτεκτονικής του. Η σταδιακή εκ βάθρων ανακαίνιση θεωρήθηκε αναγκαία. Ο σεισμός του 1981 ήρθε να υπογράψει την καταδίκη του παλιού μοναστηρίου που αργότερα κατεδαφίστηκε.

Έτσι δημιουργήθηκε η σύγχρονη όψη της Μονής που χτίστηκε στα θεμέλια της παλιάς, φανερώνοντας το μεγάλο πόθο και ζήλο της Γερόντισσας και της μικρής αδελφότητας να αποκτήσει η Μονή την παλιά της αίγλη και μεγαλοπρέπεια που είχε την εποχή της μεγάλης της ακμής.

Αξιοσημείωτο είναι και ο μεγάλος θολωτός χώρος με τις πολεμίστρες που διατηρείται από το αρχικό κτίσμα στη δυτική πτέρυγα του μοναστηρίου. Χρησίμευε παλιά ως κελάρι για τα βαγένια και το λάδι αλλά όπως ισχυρίζεται η παράδοση, υπήρξε και το Κρυφό Σχολειό στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Σήμερα μπορεί να θαυμάζει κανείς εκεί μέρος του εντυπωσιακού ξυλόγλυπτου τέμπλου που διασώθηκε από το παλαιό καθολικό ναό.

Τρία είναι τα παρεκκλήσια της Μονής: Ο Άγιος Φανούριος που χτίστηκε πρόσφατα δίπλα στο ανατολικό περίβολο του μοναστηρίου και τα δύο παρεκκλήσια της Αγίας Παρασκευής και των Εσοδίων της Θεοτόκου που βρίσκονται εντός της Μονής και φυλάνε μεγάλο μέρος των εικόνων της παλιάς Μονής που χρονολογούνται από τα τέλη του 18ου, αρχές 19ου αιώνα.

Έτσι η Μονή Στεφανίου αποτελεί σήμερα ένα συνδετικό κρίκο του χθες με το σήμερα και ένα καταφύγιο όχι μόνο των ψυχών που ενασκούνται σ' αυτήν, αλλά και κάθε ψυχής που θα ζητήσει την παραμυθία, μέσω αυτής, από το Θεό».

Γεμάτοι από ευλογημένες στιγμές και αναπαυμένοι ψυχικά από το βουητό της πόλης επιστρέψαμε έπειτα από γεύμα κοντά στις Μυκήνες στην αγαπημένη ενορία μας.

Διαδυκτιακές πηγές: www.analogio.gr, www.voutsinasillias.blogspot.gr

Φωτογραφίες από την εκδρομή

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC