Αρχική > News > Eντολήν καινήν δίδωμι υμίν…

Eντολήν καινήν δίδωμι υμίν…

«...χριστιανική αγάπη».
Στην πραγματικότητα, έχουμε τόσο συνηθίσει αυτή την έκφραση, έχουμε ακούσει τόσα κηρύγματα περί αγάπης και τόσες προτροπές γι' αυτή, που μας είναι δύσκολο να συγκλονιστούμε από την αιώνια νεανικότητα αυτών των λόγων. Ωστόσο ο ίδιος ο Χριστός υπέδειξε αυτή τη νεανικότητα: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάν. 13,34).
...Σε τι λοιπόν συνίσταται η φρεσκάδα αυτής της εντολής, η νεανικότητα όχι μόνο κατά τη στιγμή της αναγγελίας αυτών των λόγων από τον Σωτήρα, αλλά σε κάθε εποχή και κάθε άνθρωπο -η νεανικότητα που ποτέ δεν παύει να είναι νέα;
Για να απαντήσουμε σ' αυτό το ερώτημα, αρκεί να θυμηθούμε ένα από τα θεμελιώδη σημεία της χριστιανικής αγάπης, όπως μας υποδεικνύεται στο Ευαγγέλιο: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5,44). Αυτές οι λέξεις δεν περιέχουν τίποτε λιγότερο από μια πρωτάκουστη προτροπή να δείξουμε αγάπη για κάποιον τον όποιο ακριβώς δεν αγαπάμε. Γι' αυτό και δεν παύουν να μας αναστατώνουν, να μας φοβίζουν και πάνω απ' όλα να μας κρίνουν (Λουκ. 12, 57), όσο φυσικά δεν έχουμε κουφαθεί (Λουκ. 7,22) εντελώς μπροστά στο Ευαγγέλιο. Επειδή αυτή η εντολή είναι πρωτάκουστη και καινούρια, συνήθως την υποκαθιστούμε με τις δικές μας πονηρές ανθρώπινες ερμηνείες. Για πολλούς αιώνες ήδη, και προφανώς με καθαρή τη συνείδηση, όχι μόνο μεμονωμένοι χριστιανοί, αλλά και ολόκληρες χριστιανικές Ομολογίες διαβεβαίωναν πως, στην πράξη, η χριστιανική αγάπη πρέπει να απευθύνεται προς τους δικούς μας -η ουσιαστική και αυτονόητη αγάπη εκφράζεται με το να αγαπάς τον πλησίον και την οικογένειά σου, τον λαό σου, τη χώρα σου- δηλαδή όλα αυτά τα πρόσωπα και πράγματα που συνήθως αγαπάμε έτσι κι αλλιώς, χωρίς τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Δεν μας εντυπωσιάζει πλέον το γεγονός πως στην Ορθοδοξία, παραδείγματος χάριν, ο θρησκευτικά τονισμένος και δικαιωμένος εθνικισμός έχει προ πολλού καταντήσει αίρεση, ακρωτηριάζοντας την εκκλησιαστική συνείδηση, διαιρώντας χωρίς ελπίδα σύγκλισης την Ορθόδοξη Ανατολή, και αποδεικνύοντας πως όλες οι απλόχερα βαθυστόχαστες συζητήσεις μας για την οικουμενική αλήθεια της Εκκλησίας αποτελούν ένα υποκριτικό ψέμα. Έχουμε ξεχάσει τον πλησίον, όσο φοβερές κι αν είναι οι λέξεις που περιέχει το Ευαγγέλιο σχετικά με την απλή, φυσική αγάπη: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα... υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. 10, 37).

Αλεξάνδρου Σμέμαν, Ευχαριστία, έκδοση Β', 2000, σσ. 183-184.
Αποσπάσματα με θέμα την αγάπη, επιλεγμένα από βιβλία των εκδόσεων Ακρίτας

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC