Αρχική > News > Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ὁ γέροντας Παΐσιος

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ὁ γέροντας Παΐσιος

Zώντας μέσα σ’ ἕναν κόσμο ὅπου ὅλοι τρέχουμε ἀσταμάτητα, μονίμως ὑπεραπασχολημένοι, δὲν μένει χρόνος γιὰ προσευχή. Οὔτε καὶ τὴ θεωροῦμε κάτι σημαντικό. Ἡ συνομιλία μὲ τὸν Θεὸ εἶναι σχεδὸν ἀνύπαρκτη. Γιὰ πολλοὺς εἶναι χάσιμο χρόνου, κάτι τὸ δευτερεῦον, πάρεργο. Ὄχι μόνο δὲν προσευχόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ οὔτε γιὰ τοὺς ἄλλους.
Καὶ αὐτὴ ἡ ἐλάχιστη προσευχὴ ποὺ πιθανὸν νὰ κάνουμε, εἶναι σὰν τῶν παιδιῶν τῶν πέντε χρόνων. Θυμόμαστε τὸν Θεὸ καὶ μιλοῦμε μαζί του, μόνον ὅταν θέλουμε κάτι, ἢ κάποιο ἄσχημο γεγονὸς συμβαίνει στὴ ζωή μας.

Ὁ προσευχόμενος ἄνθρωπος εἶναι γιὰ τὸν πολὺ κόσμο ἀκατανόητος. Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ ἐντύπωση ποὺ ἔχουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γιὰ τοὺς μοναχοὺς καὶ τὰ μοναστήρια. Τὸ κυριότερο ἔργο τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἡ προσευχή, ἡ ὁποία ἐπιδρᾶ σ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ἂν τὰ μοναστήρια δὲν εἶναι τόποι προσευχῆς,δὲν ἔχουν λόγο ὕπαρξης. Καὶ ὅμως, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δὲν γνωρίζουν αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια. Εἶναι συνηθισμένες οἱ ἀφελεῖς ἐνστάσεις:
«Τί κάθονται οἱ μοναχοὶ στὰ μοναστήρια; Γιατί δὲν κατεβαίνουν στὸν κόσμο νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀνθρώπους; Ὁ κόσμος ἔχει τόσα προβλήματα καὶ τόσες ἀνάγκες...!». Πράγματι ὁ κόσμος ἔχει πολλὰ προβλήματα καὶ πολλὲς ἀνάγκες. Ἀλλὰ τὸ κυριότερο ποὺ ἔχει ἀνάγκη εἶναι ἡ προσευχή. Καὶ ἀλίμονο γιὰ τὸν κόσμο ἂν σταματήσει ἡ προσευχή.

Στὴ δεκαετία τοῦ ’20 στὴ Ρωσία ἔκλεισαν ὅλα τὰ μοναστήρια. Γιὰ τὸ ρωσικὸ λαό, ποὺ εἶναι ἕνας λαὸς προσευχόμενος, τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦταν ἀβάσταχτο. Ἀγαποῦσαν τὰ μοναστήρια καὶ τὰ τιμοῦσαν, γιατὶ γνώριζαν ὅτι εἶναι τόποι προσευχῆς καὶ χωρὶς τὴν προσευχὴ τῶν μοναχῶν ἔνιωθαν ξεκρέμαστοι. Γι’ αὐτὸ πολλοὶ πιστοί, γύρω ἢ μακριὰ ἀπ’ τὰ μοναστήρια, ἀποφάσισαν νὰ συνεχίσουν τὶς προσευχὲς τῶν μοναχῶν. Γιὰ νὰ μὴ σταματήσει ἡ προσευχή. Καὶ δημιουργήθηκε μία ἁλυσίδα προσευχῆς ἀπὸ πιστοὺς ἀνθρώπους, ποὺ πέρα ἀπὸ τὴν οἰκογενειακή τους ζωὴ καὶ τὶς ποικίλες φροντίδες πρόσθεσαν καὶ τὴ ζωὴ τῆς προσευχῆς τῶν μοναχῶν. Πίστευαν ἀκράδαντα,ὅτι στὶς δύσκολες ἡμέρες τῶν σκληρῶν διωγμῶν τὸ κυριότερο ὅπλο τῶν πιστῶν ἦταν ἡ προσευχή. Καὶ ἀνέλαβαν μὲ χαρὰ αὐτὴ τὴ μεγάλη εὐθύνη. Ἔνιωθαν ὅτι ἦσαν ὑπεύθυνοι ἀπέναντι στοὺς χειμαζόμενους ἀδελφούς τους. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Τὴν ἔλλειψη τῶν μοναστηριῶν τὴν ἀντικατέστησαν μυστικὲς μοναστικὲς ἀδελφότητες.
Ζοῦσαν δηλαδὴ κρυφοὶ μοναχοί, σὲ πολυκατοικίες ἢ ἀκόμη καὶ σὲ ἐργοστάσια.
Ἐργάζονταν κανονικὰ κι ἐπέστρεφαν στὸ διαμέρισμά τους, ὅπου συνάζονταν ὅλοι οἱ κρυφοὶ μοναχοὶ καὶ τελοῦσαν τὶς ἀκολουθίες καὶ τὸ μοναχικό τους κανόνα. Ἔτσι ἡ προσευχὴ δὲν σταμάτησε σ’ αὐτὴ τὴν πολύπαθη χώρα. Τὰ παλιὰ χρόνια στὸΒυζάντιο ὑπῆρξαν οἱ μονὲς τῶν ἀκοιμήτων. Νύχτα μέρα ἡ προσευχὴ δὲν σταματοῦσε, ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἐναλλάσσονταν μὲ βάρδιες. Στὸ γυναικεῖο μοναστήρι τοῦ Ντιβέγιεβο, ὁ ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ εἶχε δώσει ἐντολὴ στὶς μοναχὲς νὰ τηροῦν τὸν κανόνα τῆς ἀκοίμητης προσευχῆς.

Στὸ μοναστήρι αὐτό, στὸ ὁποῖο ζοῦν 250 μοναχὲς καὶ βρίσκονται τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Σεραφείμ, τηροῦν καὶ σήμερα τὴν ἐντολὴ τοῦ ὁσίου.
Ἡ προσευχὴ συνεχίζεται ὅλο τὸ εἰκοσιτετράωρο, ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ εἶχε προειδοποιήσει τὶς μοναχές: «Ἃν θὰ σταματήσετε αὐτὴ τὴν προσευχή, τότε θὰ ἔλθει ἡ καταστροφὴ τοῦ κόσμου». Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μοναχὲς τηροῦν μὲ εὐλάβεια τὴν ἐντολὴ τοῦ ὁσίου. Αἰσθάνονται βαθιὰ τὴν εὐθύνη τους ἀπέναντι σ’ ὅλο τὸν κόσμο.

Κάποιοι ἐπισκέπτες μὲ κοσμικὸ φρόνημα ρώτησαν τὸν π. Παΐσιο:
«Γιατί δὲν κατεβαίνετε στὸν κόσμο νὰ βοηθήσετε πιὸ ἐνεργὰ καὶ πρακτικά; Ὁ κόσμος ἔχει ἀνάγκη».
Καὶ ὁ Γέροντας ἀπάντησε: «Καὶ τότε ποιός θὰ προσευχηθεῖ γιὰ τοὺς ἀδελφούς μου τοὺς Πακιστανούς, τοὺς Ἰνδούς; Ποιός θὰ ἀσχοληθεῖ καὶ θὰ ἐνδιαφερθεῖ γι’ αὐτούς;».

Ὁ Γέροντας δὲν ἔβλεπε μυωπικὰ τὰ πράγματα. Μὲ τὴν προσευχή του ἀγκάλιαζε ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ προσφορά του ἦταν ἀσύγκριτα πιὸ μεγάλη ἀπ’ αὐτὴν ποὺ τοῦ πρότειναν οἱ ἐν λόγῳ προσκυνητές. Καὶ εἶναι γνωστὴ σὲ ὅλους ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἁγίων, παλαιῶν καὶ νεοτέρων.
Κυκλοφορεῖ εὐρέως κι ἕνα θαυμάσιο περιστατικό. Ἕνα παιδὶ πρὶν λίγα χρόνια ξέφυγε ἀπὸ τὴν ἐπιτήρηση τῶν δικῶν του καὶ βρέθηκε στὶς ρόδες ἑνὸςφορτηγοῦ. Ὅμως τὸ παιδὶ σώθηκε, ὅπως ὁμολόγησε, χάρη στὴν ἐπέμβαση ἑνὸς «παππούλη».
Παραδόξως ὁ παππούλης αὐτὸς ἔγινε ἄφαντος. Ἡ σωτηρία τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ βέβαιο θάνατο παρέμεινε μυστήριο.Ὅταν κάποτε τὸ παιδὶ μὲ τὸνπατέρα του βρέθηκε στὸ Ἅγιον Ὄρος,ἀναγνώρισε στὸ πρόσωπο τοῦ π. Παϊσίου τὸ σωτήρα του. Ὁ π.Παΐσιος ἀντέτεινε ὅτι ἐκεῖνο τὸν καιρὸ βρισκόταν μέσα στὸ Ἅγιον Ὄρος. Τελικὰ ρώτησε γιὰ τὴν ὥρα ποὺ συνέβη τὸ γεγονὸς καὶ παραδέχτηκε ὅτι ἐκείνη τὴν ὥρα προσεύχεται γιὰ τὰ τροχαῖα ἀτυχήματα!

Παρόμοιο εἶναι καὶ τὸ ἑπόμενο περιστατικό: «Ὁ Γέροντας ὅλη τὴ νύχτα τὴν εἶχε ἀφιερώσει στὴν προσευχή• μόνο τὰ χαράματα, κάνα-δυὸ ὧρες ξεκουραζόταν, γιὰ νὰ μπορέσει ἡ ἀγάπη του νὰ ἀνταποκριθεῖ πρὸς τὸν πονεμένο κόσμο ποὺ τὸν ἐπισκεπτόταν. Τὴ νύχτα εὐχόταν πάρα πολὺ γιὰ τὴ νεολαία μας ποὺ ταλαιπωρεῖται καὶ ἰδίως γι’ αὐτοὺς ποὺ ξενυχτοῦν σὲ διάφορα κέντρα διασκεδάσεως καὶ κινδυνεύει ἡ ζωή τους. Πάρα πολλὰ εἶναι τὰ περιστατικὰ ἐκεῖνα ποὺ δείχνουν ὅτι οἱ εὐχὲς τοῦ Γέροντα σκέπαζαν πολλοὺς ἀπὸ τὶς κακοτοπιές. Ὁ ἴδιος, βέβαια, ποτὲ δὲν παραδεχόταν ὅτι αὐτὸς ἔκανε κάτι. Ἕνα, λοιπόν,ἀπ’ αὐτὰ τὰ περιστατικὰ θὰ σᾶς διηγηθοῦμε ἐδῶ ὡς δεῖγμα μικρὸ τῆς μεγάλης ἀγάπης του:
Ὁ νεαρός... ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἦταν ἄνθρωπος τῆς πιάτσας• δὲν εἶχε καμιὰ ἀπολύτως σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ θρησκεία οὔτε καὶ οἱ γονεῖς του. Μιὰ φορά, λοιπόν,γύρω στὶς τρεῖς τὴν νύχτα, ἔτρεχε μὲ τὴ μοτοσυκλέτα του μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καὶ ἀνέβαινε τὴν ὁδὸ Καβάλας κατευθυνόμενος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα πρὸς τὸ Δαφνί. Ὅπως, λοιπόν, ἔτρεχε ἰλιγγιωδῶς,ξαφνικὰ βλέπει μπροστά του ἕνα γέροντα μοναχό. Σάστισε καὶ ἀφήνοντας τὸ γκάζι ἀπὸ τὸ πόδι του ἔκοψε ταχύτητα, πατώντας καὶ φρένο. Ἀμέσως ὁ Γέροντας χάθηκε ἀπὸ τὰ μάτια του μυστηριωδῶς, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε ἐμφανιστεῖ. Τὴν ἴδια ὅμως στιγμὴ συνέβη κάτι ποὺ τοῦ ἔκοψε τὴν ἀνάσα: Στὴ θέση ὅπου πρὶν λίγο εἶχε ἐμφανιστεῖ ὁ γέροντας μοναχὸς κι ἀπὸ δεξιὰ πέρασε μιὰ νταλίκα, παραβιάζοντας τὸ κόκκινο φανάρι μὲ πολὺ μεγάλη ταχύτητα. Ἂν δὲν εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἐμφάνιση τοῦ γέροντα μοναχοῦ, ὁ νεαρὸς θὰ ἦταν ἤδη νεκρός, γιατὶ θὰ εἶχε πέσει ἐπάνω του ἡ νταλίκα! Τρέμοντας, λοιπόν, συνέχισε τὴν πορεία του, ἐνῷ τὴν καρδιά του τὴν εἶχαν πλημμυρίσει λογισμοὶ ἀπορίας καὶ θαυμασμοῦ γιὰ τὸ ἀνεξήγητο γεγονός.
Μετὰ ἀπὸ πολὺ καιρὸ τὸν παρότρυναν κάποιοι φίλοι του νὰ πᾶνε μαζὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιὰ νὰ δοῦν ἕνα Γέροντα πού, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγαν, ἔκανε θαύματα.
Ἦρθαν, λοιπόν, στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ὅταν ἔφθασαν στὴν Παναγούδα, ὁ νεαρός... ἔμεινε ἄναυδος! Μπροστά του ὁλοκάθαρα ἔβλεπε τὸ γέροντα μοναχό, ποὺ μὲ τὴ μυστηριώδη του ἐμφάνιση τοῦ εἶχε σώσει τὴ ζωή! Ἐξιστόρησε τότε τὸ γεγονὸς στὸν Γέροντα, κι ἐκεῖνος ὅπως ἔκανε πάντα, ἐπιχείρησε νὰ τοῦ χαλάσει τὸ λογισμὸ μὲ τὸ νὰ μὴν παραδέχεται τὸ γεγονός.
Προσπάθησε δηλαδὴ νὰ κάνει τὸ νεαρὸ νὰ μὴν πιστεύει οὔτε κι ὁ ἴδιος ὅτι ἦταν ὁ Γέροντας αὐτὸς ποὺ τοῦ εἶχε φανερωθεῖ. Ὁ... ἦταν ὅμως ἀπόλυτα σίγουρος καὶ δὲν μποροῦσε ν’ἀρνηθεῖ ὅ,τι εἶχε δεῖ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια. Θαύμασε ὅμως ταυτοχρόνως καὶ γιὰ τὴν ταπείνωση τοῦ Γέροντα, ποὺ μὲ τίποτα δὲν ἤθελε νὰ παραδεχτεῖ τὴν ἀλήθεια.
Κι ὁ Γέροντας ὅμως ἀπὸ τὴ μεριά του εἶχε δίκιο, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὸ ὀρθὸ φρόνημά του ἔβλεπε ὅτι Ἄλλος ἦταν ὁ ἐνεργῶν τὰ θαυμαστὰ κι ὄχι ὁ ἴδιος. Ἔλεγε χαρακτηριστικά:
Τὸ μόνο ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ μπορῶ νὰ κάνω εἶναι μὲ πόνο, ταπεινά,νὰ εὔχομαι ὅλη τὴ νύχτα γιὰ ὅσους βρίσκονται στοὺς δρόμους καὶ κινδυνεύουν. Ὁ καλός, λοιπόν, Θεὸς ποὺ (λόγῳ τοῦ αὐτεξούσιού μας) ζητᾶ νὰ βρεῖ ἀφορμή, γιὰ νὰ σώσει τὰ ἄτακτα καὶ ἀνυπάκουα παιδιά Του, παίρνει ἀφορμὴ ἀπὸ τὴ δική μου προσευχὴ καὶ ἐνεργεῖ Ἐκεῖνος. Ὅμως ὁ Κύριός μας, ἐπειδὴ εἶναι "ἡ ὄντως ταπείνωση", δὲν θέλει νὰ φανερωθεῖ, ἀλλὰ θεωρώντας ὡς αἰτία τὴ δική μου προσευχὴ βάζει κάποιον ἄγγελο μὲ τὴ δική μου μορφὴ κι ἔτσι... "βρίσκω τὸν μπελά μου"» !

Του Ἱερομ. Χριστοδούλου, «Σκεῦος ἐκλογῆς», σ.29-30.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὑπεύθυνοι γιὰ ὅλα», ἐκδ. Ἀκρίτας
Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία έτος 2010

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC