Αρχική > News > Ταφὴ ἢ καύση τῶν νεκρῶν;

Ταφὴ ἢ καύση τῶν νεκρῶν;

Ἕνα ἀπὸ τὰ ζητήματα ποὺ γίνονται ἀντικείμενο ἔντονων συζητήσεων εἶναι καὶ αὐτὸ τοῦ τρόπου κήδευσης τῶν νεκρῶν.
Ὁρμώμενοι ἀπὸ τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας δέον νὰ σημειώσουμε ὅτι αὐτή, ἀπὸ τότε ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἔδειχνε τὴν πρέπουσα τιμὴ καὶ τὸν ἀπαραίτητο σεβασμὸ στοὺς νεκροὺς πιστούς της καὶ στηριζόμενη στὴν ταφὴ τοῦ Θεανθρώπου διατήρησε καὶ ἀκολούθησε τὸ συγκεκριμένο τρόπο ἐνταφιασμοῦ. Τὸ Εὐαγγέλιο μᾶς λέγει τὰ ἑξῆς: «καὶ καθελὼν αὐτό (τὸ σῶμα) ἐνετύλιξε σινδόνι καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν μνήματι λαξευτῷ, οὗ οὐκ ἦν οὐδεὶς οὐδέπω κείμενος» (Λουκ. 23, 53). Συνεπῶς, τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Κυρίου μας τέθηκε στὸ λαξευμένο μνῆμα καὶ ἀφοῦ πρῶτα τὸ ἄλειψαν μὲ ἀρώματα (Ἰω. 19, 40), κύλησαν τὴ μεγάλη πέτρα ἡ ὁποία ἔφραξε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος (Ματθ. 27, 60). Ἐὰν ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἐναρμονιζόταν μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση νὰ εἴμαστε σίγουροι ὅτι ἡ θεία θέληση θὰ μᾶς εἶχε ἀποκαλυφθεῖ, ἀντιθέτως ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς» (Ματθ. 8, 22) καὶ δὲν εἶπε "ἄφησε τοὺς νεκροὺς νὰ κάψουν τοὺς νεκρούς"!

Ἄλλωστε ἕνα ἄλλο σοβαρὸ θεολογικὸ ἐπιχείρημα εἶναι πὼς τὸ σῶμα τῶν ἀνθρώπων ἔχει πλασθεῖ ἀπὸ τὴν ἀμέριστη ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ καὶ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπισπεύδει τὴν ἀποσύνθεσή του μὲ σκόπιμη παρέμβαση, ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατο. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς γῆς: «καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς» (Γεν. 2, 7), συνεπῶς, ἔτσι πρέπει νὰ ἐπιστρέψει στὴ γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία ἐλήφθη. Ἐὰν ὁ Θεὸς ἔδινε μορφὴ στὸ δημιούργημά του ἀπὸ τὴ στάχτη δὲν θὰ ὑπῆρχε καμία ἀντίρρηση στὴν καύση τῶν νεκρῶν, διότι ὁτιδήποτε στὴ φύση εἶναι προορισμένο νὰ ἐπιστρέψει ἐκεῖ ἀπ' ὅπου προῆλθε. Κατ' αὐτὸ λοιπὸν τὸν τρόπο ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν εἶναι μιὰ μακραίωνη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἀλλὰ παρ' ὅλα αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ ἐναντιωθεῖ στὸ ἔργο τῆς Θείας Οἰκονομίας, χωρὶς νὰ καταλαβαίνει ὅτι ἔτσι ἀπομακρύνεται ἀκόμη πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα του. Δυστυχῶς πολλοὶ «ἐκσυγχρονιστὲς» προσπαθοῦν μὲ διάφορα προσχήματα (οἰκονομία χώρου, σεβασμὸ στὸ περιβάλλον, κ.ἄ.) νὰ ἐπιβάλουν μία ἄποψη ἡ ὁποία εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστη στὴν ὀρθοδοξία μας. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ τῆς διαστρέβλωσης τῆς ἱερῆς ἱστορίας καὶ παράδοσης διαπράττονται ἁμαρτήματα ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θέλουν μὲ τὶς ἀπόψεις τους νὰ ἀλλάξουν ἢ νὰ ἐπιφέρουν δραματικὲς τροποποιήσεις στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ σὰν τοὺς πρωτοπλάστους δὲν ἀναλογίζονται τὶς συνέπειες τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών τους. Πέφτουν κι ἐκεῖνοι εὔκολα θύματα τῶν πεπυρωμένων βελῶν τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὶς ἀδυναμίες τους γιὰ νὰ ἐπιβληθεῖ στὴν πίστη μας.

Ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀποτελεῖ συνήθεια ὁρισμένων ἐξωχριστιανικῶν θρησκευμάτων (ἀφρικανικῶν, ἰνδικῶν, κ.ἄ.) ἡ ὁποία ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν μὴ παραμονὴ τοῦ κακοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο. Εἰδικὰ γιὰ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν πεθάνει φυσιολογικά (δολοφονία, αὐτοκτονία, ἐπώδυνος θάνατος), ἢ γιὰ καταδικασμένους ἐγκληματίες, ὑπάρχει ἡ ἀντίληψη ὅτι τὰ πνεύματά τους συνεχίζουν νὰ ζοῦν στὸν κόσμο καὶ νὰ ταλαιπωροῦν τοὺς ἀνθρώπους. Γιὰ νὰ προστατευθοῦν ἀπὸ αὐτὰ τὰ κακὰ πνεύματα προμηθεύονται τὰ ἀπαραίτητα φυλακτά, ἐνῶ παράλληλα διοργανώνουν καὶ διάφορες ἐξορκιστικὲς τελετὲς μὲ μαγεῖες καὶ ἀστρογραφίες. Ὕστερα καῖνε τοὺς νεκροὺς γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ὁριστικὰ ἀπὸ τὸ δαιμόνιό τους. Ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀπόσπαση τοῦ σώματος ἀπὸ τὴν ψυχή. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο ποὺ ὑπομένουν οἱ σύζυγοι τῶν νεκρῶν οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ πεθάνουν μαζὶ μὲ τὸν ἄντρα τους. Παράλληλα ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίληψη ὅτι μέσῳ τῆς φωτιᾶς ἡ ψυχὴ τοῦ νεκροῦ μεταβαίνει στοὺς θεούς. Τὰ παραπάνω εἶναι ἐντελῶς παγανιστικὰ καὶ εἰδωλολατρικὰ καὶ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ πνεῦμα.

Ἡ Ἐκκλησία μας, ἐν κατακλεῖδι, διατηρεῖ ἀνέπαφη τὴν παράδοσή της καὶ πάντα μὲ διάθεση ἀγαπητικὴ καὶ συμβουλευτικὴ ἀπαντᾶ στὶς προκλήσεις τῶν καιρῶν, δίχως νὰ παρεκτρέπεται σὲ δρόμους ἀλλότριους καὶ σκοτεινοὺς ἀλλὰ πάντοτε στὴν ὁδὸ τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀλήθειας, ἐνῶ παράλληλα προσδοκᾶ τὴν ἀνάσταση τῶν σωμάτων κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία. Ἂς μείνουμε πιστοὶ στοὺς κόλπους της ἔχοντάς την ὡς ὁδηγὸ καὶ καθοδηγητὴ στὴ ζωή μας!

Σωτήριος Ν. Κόλλιας, Δρ. Θεολογίας

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC