Αρχική > News > Πώς ξέχασαν οι άνθρωποι…

Πώς ξέχασαν οι άνθρωποι…

Πολύ συχνά τον τελευταίο χρόνο ακούμε για βεβηλώσεις ιερών Ναών και εικόνων, βλασφημίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας- ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- και τώρα η κλοπή των ταμάτων της Παναγιάς στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής στην Πάτρα έρχεται να επισφραγήσει όλα αυτά τα έκτροπα.

Ο κόσμος πονάει. Και μέσα στον πόνο του ξεχνά. Τυφλωμένος από ανασφάλεια, πόνο, φόβο για την ίδια του τη ζωή δε βλέπει ότι Κάποιος πονά μαζί του και του απλώνει το χέρι για να τον βγάλει από τα αδιέξοδα. Δε βλέπει, δεν αναγνωρίζει την αληθινή Αγάπη απλωμένη γύρω του. Αποζητώντας τη σωτηρία, διαλύει τους δεσμούς με το Σωτήρα. Ζητώντας τη ζωή, γυρνά την πλάτη στην Αληθινή Ζωή.

Ταλαίπωρος ο άνθρωπος! Γυρνά την πλάτη -τυφλωμένος από φόβο και πόνο- σε όσα ζητά στ’ αλήθεια και η ψυχή του, αναστατωμένη, καταφεύγει στη βία, στο φθόνο, στο μίσος! Χλευάζει τα θεία, κλέβει, διαλύει τους Ναούς, χαίρεται με τα άδικα μέτρα που παίρνει η πολιτεία εναντίον των ιερέων και των Ναών και παριστάνει το… «δυνατό». Και το θέαμα είναι τόσο αστείο -μάλλον τραγελαφικό- όσο το κοριτσάκι που γεμίζει το προσωπάκι του μπογιές και γυρίζει το πόδι του φορώντας ψηλά τακούνια και παριστάνοντας κάτι που δεν είναι.

Ο αληθινά δυνατός αγαπά. Ο αληθινά δυνατός συγχωρεί ακόμα και αυτούς που πραγματικά και αποδεδειγμένα φταίνε -όχι που απλώς νομίζει ότι ευθύνονται για τη δυστυχία του. Ο αληθινά δυνατός γνωρίζει την αλήθεια. Γνωρίζει για τη θεϊκή αγκαλιά που απλώνεται γύρω του. Γνωρίζει για τον πόνο της θεϊκής Αγάπης στα αδιέξοδά του. Βλέπει πλάι του τον Κύριο, σαν Κυρηναίο, να σηκώνει το δικό του σταυρό. Βλέπει την Αγάπη να σταυρώνεται στον διπλανό Σταυρό για να μην τον αφήσει μόνο στο φόβο και στον πόνο και στην απόγνωση. Και καρτερά να αναστηθεί μαζί Του. Ο αληθινά γενναίος χύνει πικρά δάκρυα ευγνωμοσύνης και μετανοίας μπροστά σε αυτή την Αγάπη. Την Εσταυρωμένη και Αναστημένη Αγάπη.

Μα, ακόμα κι αν δεν μπορεί να σταθεί τόσο δυνατός μπροστά στο φόβο, στον πόνο, στην απόγνωση μπροστά, ακόμα και τότε θα είχε τουλάχιστον τη φρονιμάδα να σεβαστεί την Αγάπη του Χριστού. Ακόμα κι αν δεν μπορούσε να την δει, να τη νιώσει μόνος του. Εμπειρικά. Ακόμα και τότε θα σεβόταν τη Ζωή και θα περίμενε, προσευχόμενος, να τον αγκαλιάσει και να τον οδηγήσει σε εύδιους λιμένες. Αναστάσιμους.

Μούρτη Χριστίνα

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC