Αρχική > News > Πορεία στο Φως…

Πορεία στο Φως…

«Κύριε, φώτισόν μου το σκότος! Γεννηθήτω μοι φως!... Και μετά; Και μετά, πώς θα χειριστώ το φως; Πού θα βρω τη δύναμη να αποκηρύξω, να αποτινάξω από πάνω μου τα έργα του σκότους; Πώς θα ζήσω εγώ, ο πρώην τυφλος, στη Χαρά του Φωτός και θα αντέξει η καρδιά μου σε αυτή την φωτοπλημμύρα Σου;

Όπως πολύ σωστά δείχνει η εικόνα της Κλίμακος, το κακό, ο πειρασμός, με τραβά από παντού. Ζητά ένα στραβοπάτημά μου, ένα μονάχα ατόπημα, για να με παρασύρει στο ζόφος, στο σκότος, στη μαυρίλα και την απελπισία. Νιώθω τα πόδια μου να τρέμουν. Μα προσδοκώ στο έλεός Σου. Ν’ ανέβω τη σκάλα χωρίς να πέσω. Ν’ ανέβω στο φως Σου, στη χαρά Σου...

Το θέλω! Να, μ’ όλη μου τη δύναμη στρέφομαι σε έργα μετανοίας. Σαν τον προφήτη Σου κραυγάζω: «Εκ του βορβόρου των έργων μου ρύσαι με!». Μα είν’ αρκετό; Φτάνει αυτό; Όχι! Δε μου φτάνει! Δώσε μου πίστη στην Αγάπη Σου για μένα! Κάνε να νιώσω πως μ’ Αγαπάς! Μ’ Αγαπάς και θα με κρατήσεις ζωντανό και όρθιο στη Χαρά Σου!

Ακούω τη φωνή Σου μέσα στο σκοτάδι. Φως και Ζεστασιά, κάτι σαν Θαλπωρή, χαϊδεύει τα κλειστά μου βλέφαρα: «Θάρρος! Εγώ ειμί. Παιδί μου, μη φοβάσαι!». Δεν μπορώ να κρατήσω τα βλέφαρα κλειστά στο Φως Σου. Με προλαβαίνει πάλι η φωνή Σου: «Έχε θάρρος! Υπομονή. Σιγά-σιγά θα γίνουν όλα!». Ανοίγω τα μάτια, μα βλέπω σκοτάδια. Είμαι στο Φως Σου και βλέπω σκοτάδια; Πότε θα ξημερώσει για μένα, Κύριε; Πότε θα κάνει ξαστεριά; Και η καρδιά φωνάζει: «Διάλυσόν, Κύριε, το σκότος της ψυχής μου! Λάμπρυνόν μου την ψυχήν και το φως το αισθητόν, όπως ίδω καθαρώς και δοξάζω Σε, Θεόν». Και η φωνή Σου απαντά: «Υπομονούλα! Υπομονή! Μείνε κοντά Μου και θα δεις!». Κι εγώ ρίχνω την άγκυρα, τα λόγια μου, τα τάλαντα που Εσύ μου χάρισες, στα πόδια Σου. «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ ότι Συ είσαι ο Θεός. Βοήθει μοι τη απιστία!»

Και ξεκινά να ξαστερώνει στην καρδιά και στα μάτια μου. Και βρίσκω κοντά Σου ό,τι ζητούσα. Ζωή, Χαρά, Αγάπη, Φως! Μα, άπληστα, η καρδιά φωνάζει: «Δώσε μου τη δύναμη να μείνω εδώ. Παντοτινά!».

Τότε, καταλαβαίνω πως τούτο το ανηφόρι, που λέγεται ζωή, είναι πτώση και ανόρθωση. Και προσεύχομαι να μείνω στο Φως. Να ενδυθώ τα όπλα του φωτός: «Πιστεύω, Κύριε! Βοήθει μοι τη απιστία»….»

Χριστίνα Μούρτη, Φιλόλογος

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC