Αρχική > News > Παραμύθια του Αμαζονίου…

Παραμύθια του Αμαζονίου…

«Στην αρχή βασίλευε το σκοτάδι στο σύμπαν όλο, γιατί μήτε ο ήλιος υπήρχε μήτε η μέρα. Το χάραμα έμοιαζε σαν νύκτα με φεγγάρι∙ κι όμως, ακόμη και σ’ εκείνους τους καιρούς του σκότους, υπήρχε ήδη ο Υάγια, ο Μεγάλος Πατέρας Θεός μας. Αυτός, ο Πατέρας μας, δημιούργησε τον άνθρωπο, πλάθοντας με χώμα τη μορφή του.
Ναι, για να ‘χουνε όλοι το δώρο της ύπαρξης, έπλασε ο Υάγια τον πηλό και έκανε τους ρούνα (=ανθρώπους). Όρθιους τους έφτιαξε, και πάνω απ’ τα κεφάλια τους φύσηξε τη θεϊκή πνοή του, κι έτσι έγιναν πλάσματα σκεπτόμενα…
…Όταν γέρασε πια ο Υάγια, έπαψε να φροντίζει αυτός τον κόσμο κι έδωσε το ραβδί της αρχηγίας στον Τσούρι, τον γιο του... Όταν πήρε από τον Υάγια το ραβδί της αρχηγίας (ο Τσούρι) είπε: «Εγώ θα αποφύγω να τιμωρώ τους γιους μου αυτού του κόσμου. Στην αρχή ήταν απαραίτητο αυτό, αλλά τώρα πια θα τους φροντίσω πολύ»…
…Από τότε που έγινε ο Τσούρι οδηγός μας, οι άνθρωποι ζούνε πιο καλά, με πιο μεγάλη αξιοπρέπεια, έχουν συναισθήματα καλά και συμφωνούν ότι παντού είμαστε ευλογημένοι από τον Υάγια τον Θεό μας».
Φυσικά, υπήρχαν και οι σουπάυ, οι δαίμονες που ήθελαν να υποτάξουν τον Γιο του Θεού, γιατί ποθούσανε να γίνουν ανώτεροι απ’ τον Θεό και να δημιουργήσουνε τη γενιά τους. Οι σουπάυ καταφέρνουν να σκοτώσουν τον Τσούρι. Εκείνος, όμως, ανασταίνεται, ρίχνει τους σουπάυ στον λάκκο, που ‘χαν οι ίδιοι σκάψει, για να κατέβουν πια στον κάτω κόσμο. Μετά παίζοντας τη φλογέρα και χτυπώντας το τύμπανό του ανέβηκε στους ουρανούς…»

Και η Αλήθεια
Με αυτούς τους τοπικούς θρύλους στον Αμαζόνιο γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές μέχρι να φτάσουν εκεί οι πρώτοι ιεραπόστολοι. Άνθρωποι μακριά από το Ισραήλ, μακριά από την Ελλάδα, μακριά από την κοσμοκράτειρα Ρώμη, μακριά από τον πολιτισμό, μακριά…
Κι’ όμως! Τόσο κοντά στην Αλήθεια! Φυσικά πρόκειται για παραμύθια. Φυσικά έχουν διαφορές από την Αλήθεια! Όμως, παρουσιάζουν και εκπληκτικές ομοιότητες με αυτήν!
Αλήθεια, πώς συμβαίνει αυτό; Πώς γίνεται σε κόσμο τόσο μακρινό κι αποκομμένο απ’ τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, μακριά από τον Τόπο όπου ο Αληθινός Υιός του Θεού, ο Χριστός, θυσιάζεται, θάπτεται, ανασταίνεται, οι άνθρωποι να γνωρίζουν τόσο καλά αυτή την Αλήθεια;
Η σκέψη γονατίζει μπρος στον Τριαδικό Θεό μας που φροντίζει να δώσει κάποια «ψίχουλα» της Αγάπης Του σε όλους τους λαούς μέσα από τον λεγόμενο «σπερματικό λόγο».
Μα και η καρδιά κλείνει γόνυ αναλογιζόμενη το Μεγαλείο του Θεού που δε γνωρίζει πολιτισμούς, τόπο, χρόνο αλλά καταδιώκει με το έλεός Του τον κάθε ελάχιστο άνθρωπο.

Μούρτη Χριστίνα

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC