Αρχική > News > Μπροστά στην αγάπη ούτε νόμοι, ούτε η δύναμη, ούτε το κακό δε θα σταθούν. Αλίμονο, σ’ εκείνον τον ιερέα, ο οποίος θα προτιμήσει τις αρχές της φυλακής από τους φυλακισμένους!

Μπροστά στην αγάπη ούτε νόμοι, ούτε η δύναμη, ούτε το κακό δε θα σταθούν. Αλίμονο, σ’ εκείνον τον ιερέα, ο οποίος θα προτιμήσει τις αρχές της φυλακής από τους φυλακισμένους!

Μόλις απόκτησα πιο στενές σχέσεις με τους φυλακισμένους, κατάλαβα αμέσως ότι αυτό που χρειάζονται από μένα είναι να τους δείχνω αληθινή αγάπη. Η αγάπη αυτή, πρέπει να είναι ειλικρινής και δραστήρια. Αν δεν υπήρχε μια τέτοια αγάπη, καλύτερα να ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας. Οι άνθρωποι αυτοί, αδικήθηκαν στη ζωή τους και είναι εξαγριωμένοι με όλους και με όλα. Για να τους βγάλει ο ιερέας από αυτή την κατάσταση, πρέπει να πατά γερά και με τα δυο του τα πόδια στο έδαφος τη ενεργητικής, της έμπρακτης αγάπης. Αλίμονο, σ’ εκείνον τον ιερέα, ο οποίος θα προτιμήσει τις αρχές της φυλακής από τους φυλακισμένους!

Όταν λοιπόν συγγένεψα μ’ αυτόν τον κόσμο, όταν τους αγάπησα με αυταπάρνηση, τότε είδα ότι και για μένα οι θύρες της ψυχής τους είναι ορθάνοιχτες και ότι μου δόθηκε η απόλυτη ελευθερία οποιαδήποτε στιγμή να ερευνώ (πάντα με διάκριση, με σεβασμό και με αγάπη, εννοείται!) και τα πιο κρυφά της βάθη! Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτός ο κόσμος των εγκληματιών, κατά τη γνώμη μου, –γνώμη που είναι καρπός της προσωπικής μου πείρας– είναι πιο ιδανικός, πιο ηθικός, ακόμα και πιο θρησκευτικός, από εμάς τους ελεύθερους πολίτες του ελεύθερου κόσμου. Από τα χέρια μου πέρασαν περίπου είκοσι πέντε χιλιάδες άνθρωποι, τους οποίους πολλές φορές τους εξομολόγησα, τους κοινώνησα αλλά και προσπάθησα με τα κηρύγματά μου να τους πείσω να αλλάξουν τη ζωή τους και να πιστέψουν στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Μεταξύ τους, υπήρχαν θαυμάσιοι τύποι, για τους οποίους θα μιλήσω στην συνέχεια…

Ο καταδικασμένος σε θάνατο ληστής βρίσκει τον Θεό
ΣΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ μου (λέγει ο π. Σπυρίδων) προσπαθούσα να αποδείξω στους φυλακισμένους, ότι για μας δεν υπάρχει καμμία διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά ενός Θεού και ότι Εκείνος μας αγαπά πάρα πολύ και ελεεί και τον χειρότερο αμαρτωλο και εγκληματία όπως και τον μεγαλύτερο άγιο. Και συχνά η αγάπη του Θεού από συμπόνοια προς τον αμαρτωλό τον πλησιάζει πολύ περισσότερο από ότι έναν μεγάλο άγιο. Ο Θεός διά του μονογενούς του Υιού σκόρπισε σε μας την απέραντη αγάπη του και την αγαθότητά του, και μόλις εμείς θ᾿ ανοίξουμε την καρδιά μας σ᾿ αυτήν την αγάπη αμέσως από το ξεχείλισμα της αγάπης αυτής του Κυρίου θα ανακράξουμε με θαυμασμο: «Εσύ, Κύριε, επισκέφτηκες την βρώμικη και λερωμένη με το αίμα του πλησίον κατοικία της ψυχής μου!». Έτσι σ᾿ αυτόν τον κόσμο των κακούργων, σ᾿ αυτούς τους ανθρώπους έψαχνα την εικόνα του Θεού, για να ανταποκριθεί αυτή στην πρόσκληση του Θεού. Ω, το θαύμα του Χριστού! Πως και με τι αγάπη μερικοί από αυτούς έπαιρναν και κατάπιναν τα λόγια της αγάπης του Χριστού προς αυτούς.

Μια μέρα ένας κατάδικος με αλυσίδες με πλησίασε κλαίγοντας.
– Παππούλη! Κοίταξέ με, σώσε με, θέλω τον Θεό, τον Θεό θέλω. Τα κηρύγματά σας έκαναν να ξαναζήσει η ψυχή μου και τώρα αυτή αναζητά τον Θεό. Ω, τον Θεό θέλω!

– Γιέ μου! Ξαναζωντάνεψες;

– Ναί, ξαναζωντάνεψα, παππούλη, και σας ικετεύω, δώστε μου τον Θεό, εγώ τον Θεό θέλω. Όλοι οι κατάδικοι είχαν φύγει από την εκκλησία, έμεινε μόνο αυτός ο αλυσοδεμένος κατάδικος με την φρουρά δίπλα του. Τον οδήγησα μέσα στο ιερό, όπου με ακολούθησε σαν υπάκουο παιδί.

– Πρωτ᾿ απ᾿ όλα, φίλε μου, έλα να προσευχηθούμε.

– Να προσευχηθούμε, παππούλη, απάντησε εκείνος. Προσευχόμασταν δέκα λεπτά περίπου. Η προσευχή του φλογερή. Μετά την προσευχή τον παρακάλεσα να καθίσει στην καρέκλα.

– Φίλε μου, χαρά μου, χαίρομαι πάρα πολύ που με τέτοια θερμότητα ψάχνεις να βρείς τον Θεό. Ο Θεός, όμως, μόνο από την θύρα της μετανοίας μπαίνει στην ψυχή του αμαρτωλού ανθρώπου. Άνοιξε την θύρα αυτή, αυτό είναι στο χέρι σου.

– Θα σας πω πρώτα για την ζωή μου και μετά θα εξομολογηθώ. Κατάγομαι από την Οδησσό, έχω σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Δεν το τελείωσα επειδή άρχισα να πίνω… Εφυγα από την Οδησσό και πήγα στην πόλη Ροστώφ. Γύρευα την καλή ζωή, δηλαδή να ζω οικονομικά άνετα. Όταν ήμουν 25 χρονών από το Ροστώφ πήγα στον Καύκασο. Εκεί ριχτηκα, όπως λένε, ολότελα σε μια αιμοσταγή ζωή. Εκεί σχημάτισα έξι ληστοσυμμορίες. Δεν λυπόμασταν κανέναν. Οι άνθρωποι των πέντε ομάδων γρήγορα συνελήφθησαν από την αστυνομία, και μόνο η δική μου κρυβόταν πάνω στα βουνά, στα δάση και στις άγριες χαράδρες του Καυκάσου. Πάντα σχεδόν ήμασταν βουτηγμένοι στο ανθρώπινο αίμα. Εγώ ο ίδιος με τα δικά μου τα χέρια σκότωνα ακόμα και έγκυες γυναίκες. Είχαμε πολλά χρήματα και χρυσαφικά. Και εγώ, τι έκανα εγώ! Με τα ίδια μου τα χέρια έσφαξα δύο ιερείς. Για το πόσες γυναίκες εβίασα ούτε λόγος να γίνεται.

– Και τι σας ανάγκασε να πράξετε τέτοια κακουργήματα;

– Παππούλη! Τα πάθη μας κάνουν να γινόμαστε τέτοια άγρια ζώα, και τα πάθη αυτά σε μας τα μεγαλώνει και τα σκληραίνει το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννώμαστε, μεγαλώνουμε και ζούμε…

Χριστός κρίνεται από Αννα 56673.bΌταν βλέπεις ότι όλος ο κόσμος ζη με την βία, ότι οι νόμοι, οι αρχές και οι εξουσίες αποτελούν το πιεστήριο με το οποίο καταπιέζεται η ανθρωπότητα από τα χέρια κάποιας μικρής ομάδας ανθρώπων, τότε παρά τη θελησή σου ανάβουν μέσα σου τα πάθη και γίνεσαι αποφασισμένος για όλα! Τελικά εξαγριώνεσαι, γίνεσαι σαν το άγριο ζώο. Πιστέψτε με, παππούλη, υπάρχουν στιγμές που θέλεις να καταστρέψεις όλον τον κόσμο και να τον κάψεις!… Ο κόσμος πρέπει να καταστραφεί! Δεν υπάρχει σ᾿ αυτόν τίποτα εκτός από την υποκρισία, την βία και την αχρειότητα…

Όταν συναντώ ιερείς, αρχιερείς ή οποιεσδήποτε αρχές, σκέφτομαι: αχ, άνθρωποι, άνθρωποι, πόσο μικροί είστε εσείς και η υποκρισία σας με το ένστικτο της βίας. Μήπως εσείς είστε οι δήμιοί μας, οι δήμιοι της ανθρώπινης ψυχής. Θεωρείτε τον εαυτό σας ποιμένα της Εκκλησίας του Χριστού, τηρητή των νόμων της δικαιοσύνης και φωτιστή του αγράμματου λαού. Στην πραγματικότητα όμως όλοι εσείς είστε δήμιοι! Ανατριχιάζω όταν βλέπω τον ιερέα να δίνει την Θεία Κοινωνία στον καταδικασμένο σε θάνατο πριν τη θανατική εκτέλεση. Τον κοινωνά και σε δύο λεπτά τον απαγχονίζουν. Σκέφτομαι τότε, ποιόν άραγε κρέμασαν: τον εγκληματία ή τον Χριστό; Αυτό κάνουν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας του Χριστού. Η εδώ ο προϊστάμενος της φυλακής ζη σαν να είναι άρχοντας. Παίρνει μισθό 120 ρούβλια τον μήνα και τα παιδιά του τα στέλνει στα καλύτερα σχολεία, έχει ολόκληρο κοπάδι κυνηγητικά σκυλιά και όταν φεύγει μετά από εξι-επτά χρόνια υπηρεσίας στη φυλακή έχει μαζί του τριάντα-σαράντα χιλιάδες! Αυτό είναι, αγαπητέ μου παππούλη, που μας κάνει εγκληματίες! Και εγώ τώρα όταν άκουσα από σας την έκκληση να στραφούμε στο Θεό, βεβαιώθηκα, ότι μας αγαπάτε ειλικρινά και θέλετε να σωθούμε. Ω, μπροστά στην ειλικρινή αγάπη δε θα μείνει ασυγκίνητος κανένας εγκληματίας! Έτσι και εγώ, ένας από αυτούς, στην αγάπη που μας δείξατε αποκρίνομαι με την δική μου αγάπη. Αν ο κόσμος μας αγαπούσε, όπως εσείς μας αγαπάτε, πιστέψτε με, θα γινόμαστε άγιοι. Αυτό σημαίνει αγάπη! Μπροστά στην αγάπη ούτε νόμοι, ούτε η δύναμη, ούτε το κακό δε θα σταθούν. Αλλά τώρα αναρωτιέμαι: θα μου συγχωρήσει άραγε ο Θεός τις αμαρτίες μου;

– Παιδί μου αγαπητό, οι αμαρτίες σου οι οποίες θα συγχωρηθούν ας ανήκουν σε σένα και τις άλλες, οι οποίες δε θα συχωρηθούν τώρα ενώπιον του Θεού τις παίρνω εγώ, του απάντησα.

Όταν το άκουσε ο κατάδικος έπεσε στα πόδια μου και άρχισε να κλαίει τόσο δυνατά, ώστε ακουγόταν σ᾿ όλη την εκκλησία.

– Ω, άγγελέ μας επουράνιε, κατέβηκες σε μας να μας παρηγορήσεις τους κακόμοιρους, έτσι μου έλεγε, αγκαλιάζοντας τα πόδια μου.

Έκλαιγα και εγώ μαζί του. Τρεις μέρες αργότερα εξομολογήθηκε σε μένα και τον κοινώνησα των Αχράντων Μυστηρίων. Τρεις εβδομάδες μετά απ᾿ αυτό το γεγονός τον απαγχόνισαν στη φυλακή της Τσιτά. Δύο μέρες πριν το θάνατό του τον επισκέφτηκα στον θάλαμό του, όπου τον βρήκα να προσεύχεται θερμά με πολλά δάκρυα. Καταλάβαινε ότι οι μέρες της ζωής του είναι μετρημένες. Πιστεύω ότι αυτός βρήκε τον Θεό. (*)

Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος, Από όσα είδα και έζησα / Αναμνήσεις από την ιεραποστολή μου στα κάτεργα της Σιβηρίας, Μετάφραση από τα ρωσικά, εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη, σελ. 60-71.

https://iconandlight.wordpress.com/

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC