Αρχική > News > Καθημερινὸ ψωμὶ καὶ Ἐκκλησία· Ἡ ἀθέατη πλευρὰ τοῦ λόφου

Καθημερινὸ ψωμὶ καὶ Ἐκκλησία· Ἡ ἀθέατη πλευρὰ τοῦ λόφου

Mὲ ρώτησαν: ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν Θεὸ στὸ σύγχρονο κόσμο; Καὶ τοὺς ἀπάντησα:ἐλᾶτε νὰ δοῦμε ἂν ὑπάρχειθέση γιὰ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ θὰ καταλάβετε ἂν ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν Θεό. Ἔτσι τὸ αἰσθάνομαι, ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα.

Τὸν Θεὸ τὸν βγάλαμε ἀπὸ τὴ ζωή μας, γιατὶ ἦταν τὸ μέτρο ποὺ φανέρωνε τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ μεῖς στόχο εἴχαμε τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο ψάχνω νὰ βρῶ στὶς συγκυρίες τῆς ἐποχῆς μας καὶ δὲν τὸνβρίσκω. Τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου ἀναζητῶ στὶς καθημερινές μου σχέσεις. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητῶ,τὸν ἄνθρωπο ποὺ μοῦ κτυπᾶ τὴν πόρτα, τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶναι ὑπὸ διωγμό, τὸν ἄνθρωπο ποὺ ψάχνει σήμερα τὸ καθημερινό του ψωμὶ καὶ δὲν τὸ βρίσκει.Νέος ἄνθρωπος ἦταν αὐτὸς ποὺ κτύπησε τὴν πόρτα μου γεμάτος ἀπόγνωση. Ἀγωνίσθηκε νὰ σταθεῖ στὰ πόδια του, ἔκανε μὲ τὶς δικές του δυνάμειςμιὰν ἀξιοζήλευτη ἐπιχείρηση. Οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν ὅμως μᾶς ὁδήγησαν στὴν οἰκονομικὴ κρίση. Μιὰ δόση στὴν Τράπεζα καθυστερεῖ καὶ κινδυνεύουν νὰ τιναχτοῦν ὅλα στὸν ἀέρα. Νὰ βρεθοῦν στὸ δρόμο οἰκογένειες. Μέχρι χθὲς ἡ Τράπεζα ἦταν ὅλο χαμόγελο, σήμερα θέτει ἡμερομηνίες. Τὸ τέρας εἶναι ἕτοιμο νὰ καταβροχθίσει. Ὁ νέος δὲν ζητᾶ χρήματα. Ζητᾶ κατανόηση καὶ δὲν τὴν βρίσκει.
Θέλει κάποιον νὰ μιλήσει γιατὶ θὰ σκάσει καὶ δὲν ἔχει κανένα νὰ τὸν ἀκούσει. Τρέχει στὸν παπά. Εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν ἀκούσει.Καὶ ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ δώσει ἐλπίδα,οἱ ἔμποροι τῶν ἐθνῶν προσπαθοῦν νὰ κτυπήσουν τὸν παπά, νὰ τὸν κάνουν ἀνυπόληπτο γιὰ νὰ στερήσουν τὴν ἐλπίδα τῶν ἀνθρώπων.Εἶχε χάσει ἤδη τὸ σπίτι του ἀπὸ κάποια δάνεια. Ἔμενε στὸ σπίτι του πληρώνοντας ἐνοίκιο στὴν τράπεζα,ἀλλὰ καὶ αὐτὸ δυσκολευόταν νὰ τὸ πληρώσει. Ἡ τράπεζα τὸν πετάει στὸ δρόμο μὲ τὰ παιδιά του. Ποῦ νὰ τρέξει, στὸν παπά. Καὶ ὁ παπὰς ποὺ βλέπει τὴν κατάσταση, ποὺ βλέπει ἕνα ὄρνεο, τὴν Τράπεζα νὰ προσπαθεῖ νὰ τὸν κατασπαράξει, τοῦ προτείνει νὰ ἀφήσει τὸ σπίτι του, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ δικό του, καὶ νὰ τοῦ νοικιάσει ἕνα ἄλλο. Ὀρθώνεται ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια. Νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σπίτι του! Πῶς νὰ ἀντέξει σὲ τέτοια ντροπή! Ὁ παπὰς διαπραγματεύεται μὲ τὴν Τράπεζα. Νὰ πληρώσει ἡ Ἐκκλησία τὸ χρέος, ἀλλὰ τουλάχιστον νὰ ἀφήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ σπίτι του,ποὺ δὲν εἶναι πιὰ δικό του. Ἡ Τράπεζα δίνει τὴ διαβεβαίωση, προκειμένου νὰ πάρει τὰ χρήματα. Εὐτυχῶς ἔχει μείνει λίγη ἀνθρωπιὰ στὸν δικηγόρο τῆς Τράπεζας ποὺ εἰδοποιεῖ μυστικὰ τὸν παπὰ ὅτι ἡ Τράπεζα ἀφοῦ πάρει τὰ χρήματα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία θὰ διώξει μετὰ τὸν δυστυχὴ ἄνθρωπο. Δὲν μένει ἡ λύση παρὰ νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σπίτι του, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ δικό του, καὶ μετὰ μὲ τὰ χρήματα ποὺ θὰ ἔπαιρνε ἡ Τράπεζα νὰ νοικιαστεῖ ἕνα ἄλλο σπίτι, σὲ ἄλλη πόλη ὅμως. Ὁ δυστυχὴς ἄνθρωπος δὲν ἀντέχει νὰ νοικιάσει σπίτι στὴν ἴδια του τὴν πόλη. Ποιός ὑπολογίζει ἄραγε τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν ἀνθρώπων; Σὲ λίγους μῆνες πεθαίνει. Τὸ ὄρνεο μπορεῖ νὰ εἶναι εὐχαριστημένο.

Καταφθάνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ φὰξ τῆς ἀπόγνωσης:μιὰ οἰκογένεια μὲ παιδιά, μὲ ἄρρωστα μέλη, κινδυνεύει νὰ μείνει στὸ δρόμο.
Τὰ ἔγγραφα τῆς Τράπεζας ἀδυσώπητα. «Τὸ δάνειο λόγῳ καθυστερήσεων εἶναι ἀπαιτητὸ ὁλόκληρο... Ἐὰν δὲν τηρηθοῦν οἱ ἠμερομηνίες θὰ βγεῖ σὲ πλειστηριασμό... Εἰδοποιοῦνται γιὰ τὴν ἡμερομηνία τοῦ πλειστηριασμοῦ...» Μὰ δὲν βλέπουν τὴν κατάσταση τῆς οἰκογένειας; θὰ ρωτήσει κανείς. Ἀλλὰ τὰ ὄρνεα δὲν ἔχουν ψυχή. Ποιός τρέχει νὰ προλάβει, νὰ βοηθήσει, νὰ περισώσει;Ἕνας παπάς. Αὐτὸν ποὺ χρόνια τώρα οἱ ἔμποροι τῶν ἀνθρώπων προσπαθοῦν νὰ καταστήσουν ἀνυπόληπτο γιὰ νὰ στερήσουν καὶ τὴν τελευταία ἐλπίδα. Ὄρνεα ὅμως γινόμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ πολλοί. Κάποιοι ἐνημερώνουν τὸν παπὰ ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε, ποὺ ζοῦν σὲ ἄθλιες συνθῆκες. Ὁ παπὰς ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ διερωτᾶται: γιατί ἔρχονται σὲ μένα, γιατί δὲν πᾶνε στὸ Δήμαρχο, στὸ Νομάρχη, στὴν Πολιτεία, στὸ Ὑπουργεῖο Κοινωνικῆς Πρόνοιας!

Ἀλλὰ ἐὰν περιμένει ἀπάντηση ἴσως οἱ ἄνθρωποι νὰ πεθάνουν. Μαζεύει μερικοὺς ποὺ ἀκόμα πιστεύουν στὸν ἄνθρωπο γιατὶ δὲν ἔχασαν τὸ μέτρο τῆς ἀξίας του, τὸν Θεό, καὶ ὀργανώνει συσσίτιο καθημερινό. Σὲ ἕνα χρόνο οἱ τρόφιμοι τριπλασιάζονται. Κάποια ἄλλα ὄρνεα, τὰ ὄρνεα τῆς διπλανῆς μας πόρτας, σχολιάζουν ἐὰν πρέπει νὰ βοηθιοῦνται κάποιοι. Καὶ ὁ παπὰς παίρνει τὸ αὐτοκίνητο καὶ μοιράζει ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι τὸ φαγητὸ γιὰ νὰ ἀποκτήσει ἰδίαν γνώση...
Καὶ ὅταν τελειώνει, νιώθει στὸ στόμα νὰ ἔρχεται μιὰ φράση καὶ διερωτᾶται ἐὰν εἶναι εὐχὴ ἢ κατάρα γιὰ τὰ ὄρνεα τῆς διπλανῆς πόρτας. Νὰ τοὺς εὐχηθεῖ ἢ ὄχι, νὰ καταντήσουν στὴν καλοπέραση αὐτῶν τῶν ταλαίπωρων ἀνθρώπων. Δίπλα ὅμως στὰ ὄρνεα ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄγγελοι. Αὐτοὶ ποὺ δὲν θὰ προσφέρουν μόνο στὴν πόρτα ἕνα πιάτο φαγητό, ἀλλὰ ποὺ θὰ μποῦν καὶ μέσα γιὰ νὰ καθαρίσουν τὸ σπίτι ἀπὸ τὴ βρόμα, νὰ δημιουργήσουν ἕνα καλύτερο περιβάλλον.

Γεμάτο ἀπόγνωση φθάνει τὸ μήνυμα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ξαφνικὰ ἀντιμετωπίζει σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας καὶ χρειάζεται ἐπείγουσα ἐπέμβαση, ἀλλὰ ὑπάρχει οἰκονομικὴ δυσχέρεια. Καὶ αὐτὸς στὸν παπὰ καταφεύγει. Τὴν ἴδια στιγμὴ σὲ ἄλλον παπὰ καταφεύγει ἕνας οἰκογενειάρχης ποὺ κινδυνεύει ἀπὸ χρέη νὰ χάσει σπίτι, κατάστημα καὶ νὰ βρεθεῖ στὸ δρόμο. Καὶνοἱ παπάδες, αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν νὰ τοὺς καταστήσουν ἀνυπόληπτους. Oἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας, κάνουν προσωπικὸ δάνειο ὁ καθένας γιὰ νὰ βοηθήσουν τοὺς ἐμπερίστατους.
Μπαίνουν στὸν κύκλο τῶν ὀρνέων γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν τους.
Ἕντεκα παιδιὰ εἶχε ἡ οἰκογένεια,ἄνεργος ὁ πατέρας. Κάποιες θέσεις ἀνοίγουν σὲ κάποιες ἐπιχειρήσεις γιὰ ἀνέργους μὲ τὴν εὐθύνη τοῦ τοπικοῦ ΟΑΕΔ. Ὅμως ὁ πατέρας μὲ τὰ 11 παιδιὰ μένει ἀπέξω. Στὸν παπὰ καταφεύγει. Καὶ ὁ παπὰς σὲ πολὺ σκληρὴ γλώσσα ἐρωτᾶ δημόσια τὸν ἁρμόδιο προϊστάμενο, ἐὰν αὐτοὶ ποὺ προσελήφθησαν ἔχουν μεγαλύτερες ἀνάγκες ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἔμεινε ἀπέξω ἢ ἂν ἔχουν καλύτερες γνωριμίες.
«Ἐὰν ἐγκαταλείψετε σήμερα αὐτὰ τὰ παιδιὰκαὶ αὔριο τὰ καλέσετε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν πατρίδα, θὰ ἔχουν ἄδικο νὰ στρέψουν τὰ ὅπλα ἐναντίον σας;» ἐρωτᾶ ὁ παπὰς καὶ φυσικὰ γίνεται ἐνοχλητικός. Γι’ αὐτὸ οἱ παπάδες πρέπει νὰ γίνουν ἀνυπόληπτοι. Πετυχαίνει ὅμως τὸ στόχο του. Ὁ ἄνεργος προσλαμβάνεται.

Αὐτὸς ὁ κατάλογος θὰ μποροῦσε νὰ γίνει πολὺ μακρύς. Εἶναι ὅμως ἐνδεικτικὸς τῶν τρόπων μὲ τοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία (γιατὶ πίσω ἀπὸ τὴνλέξη «παπὰς» ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται) παλεύει γιὰ τὸ καθημερινὸ ψωμὶ τῶν ἄνθρωπων χωρὶς νὰ φαίνεται. Ἡ ἐποχή μας, χάρις στοὺς ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν, ἔγινε πολὺ δύσκολη γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους κι ἂς μὴ φαίνεται.
Ὑπάρχουν σήμερα οἰκογένειες ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ τὸ διανοηθεῖς ὅτι γι’ αὐτὲς τὸ νὰ φροντίσεις ἀκόμα καὶ μιὰ φορὰ τὸ μήνα νὰ τοὺς προσφέρεις μιὰ σακούλα μὲ τρόφιμα εἶναι εὐεργεσία.
Ἂν σταματοῦσαν γιὰ μιὰ ἑβδομάδα τὰ καθημερινὰ συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν μέχρι τὴ μικρότερη Μητρόπολη καὶ Ἐνορία,θὰ γινόταν κοινωνικὴ ἔκρηξη.
Μιλᾶμε βέβαια μόνο γιὰ τὸ καθημερινὸ ψωμί, αὐτὴ τὴν ἄμεση ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου, δὲν μιλᾶμε γιὰ τόσα ἄλλα προβλήματα γιὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μοναδικὴ ποὺ ἐδῶ καὶ τώρα μπορεῖ νὰ προσφέρει τὴ στήριξη καὶ τὴν ἀνακούφιση στὸν ἄνθρωπο. Ποῦ λοιπὸν ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος στὸν σύγχρονο κόσμο;

Ποῦ ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν ἄνθρωπο;
Σήμερα κυριαρχοῦν οἱ ἀπρόσωπες δυνάμεις τῆς οἰκονομίας, τῆς παραγωγῆς, τῆς ἐκμετάλλευσης εἰς βάρος τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος συνθλίβεται στὰ γρανάζια αὐτῶν τῶν μηχανισμῶν. Φοβοῦνται οἱ ἁρμόδιοι νὰ θέσουν τὸ ἐρώτημα καθαρά: ἡ οἰκονομία καὶ ἡ παραγωγὴ εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἢ ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ἀντικείμενο καὶ ἐξάρτημα τῆς παραγωγῆς; Χρησιμοποίησα τὶς λέξεις «ἁρπακτικὸ ὄρνεο» γιὰ τὸ τραπεζικὸ σύστημα, γιατὶ αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ἀδυσώπητος τρόπος τῆς λειτουργίας του. Δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ θέση ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἄξια στὸν τρόπο τῆς λειτουργίας του. Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ μὲ τὸ χαμόγελο καὶ τὶς ὑποσχέσεις γιὰ μιὰ καλύτερη ζωὴπροσφέρουν ἀφειδῶς δάνεια, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη περιμένοντας τὸ πρῶτο στραβοπάτημα γιὰ νὰ ἐπιπέσουν στὸ θύμα τους, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὸν ἄνθρωπο,καὶ μάλιστα τὸν ἀθῶο ἄνθρωπο, δηλαδὴ τὰ παιδιά.
Θὰ ἦταν βέβαια πολὺ ἐξεζητημένο γιὰ τὴν ἀκοινώνητη κοινωνία μας ἢ τὴ ληστρικὴ Πολιτεία μας καὶ γιὰ τὴν ἀκρίβεια θὰ φάνταζε τρελὸ νὰ εἰσηγηθεῖς τὴν ἀλλαγὴ τῆς πυραμίδας. Οἱ ἄνθρωποι νὰ πληρώνονται ὄχι μὲ βάση τὰ πτυχία τους καὶ τὶςγνώσεις τους, ἀλλὰ μὲ βάση τὶς ἀνάγκες τους. Οἱ γνώσεις καὶ τὰ πτυχία νὰ εἶναι δυνατότητες καλύτερης διακονίας τοῦ κοινωνικοῦ σώματος καὶ ὄχι μέσα πλουτισμοῦ, γιὰ νὰ μὴ δίνεται στὰ «καλὰ παιδιὰ» τῶν Τραπεζῶν τὸ μήνυμα ὅτι ὅσους πιὸ πολλοὺς «γδάρεις» τόσο ὑψηλότερα bonus [χρημαικὲς ἐπιβραβεύσεις] θὰ πάρεις.
Τελικὰ νιώθω ὅτι ἂν δὲν ὑπάρχει σήμερα στὶς κοινωνίες μας θέση γιὰ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι γιατὶ δὲν ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν Θεό. Διώχνοντας τὸν Θεὸ ἀπὸ τὶς κοινωνίες μας, τελικὰ διώξαμε τὸν ἄνθρωπο.

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλου
Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Βημόθυρο», τχ. 2ο, Καλοκαίρι 2010.
Πηγή: Περιοδικό “Πειραϊκή Εκκλησία”, Οκτώβριος 2010

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC