Αρχική > News > ΘΡΑΚΗ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΡΑ, ΧΑΙΡΕ

ΘΡΑΚΗ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΡΑ, ΧΑΙΡΕ

Γιὰ τὴν Θράκη δὲν γνωρίζαμε τίποτε, οἱ περισσότεροι. Terra incognita, ποὺ λένε. Μᾶλλον ὡς τόπος «ἐξορίας» ἦταν στὸ μυαλό μας ἢ ὡς ἡ ἀτυχία τῶν στρατευμένων ἑλληνόπουλων, ποὺ δὲν εἶχαν τὸ μέσον νὰ ὑπηρετήσουν τὴν θητεία τους κάπου προνομιακά.

Χάριτι Θεοῦ, μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ τὴν ἐπισκεφθοῦμε, συμμετέχοντας σὲ μιὰ ἑξαήμερη προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ ποὺ διοργάνωσε ὁ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, προϊστάμενος τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου - ὁδοῦ Ἀχαρνῶν καὶ Θρακιώτης τὴν καταγωγή.

Μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ γνωρίσουμε ἕναν εὐλογημένο τόπο μὲ εὐλογημένους ἀνθρώπους νὰ τὸν διαφεντεύουν. Τὸ θρακιώτικο τοπίο εἶναι ἥρεμο, γαλήνιο. Δὲν θὰ συναντήσεις ἐκεῖ μεγάλους, ἐπιβλητικοὺς ὀρεινοὺς ὄγκους καὶ ἀπότομες φυσικὲς ἐναλλαγές. Τὰ βουνά της εἶναι σχετικὰ χαμηλά, ἁπλωμένα γύρω ἀπὸ τὶς πεδιάδες καὶ τοὺς κάμπους, σὰν νὰ προστατεύουν τὸν μόχθο τῶν γεωργῶν καὶ τῶν ξωμάχων. Τρία μεγάλα ποτάμια ποὺ τὴν διασχίζουν, ὁ Ἕβρος, ὁ Ἄρδας καὶ ὁ Νέστος καὶ ἄλλα μικρότερα, τὸ καθένα μὲ τὴν δική του ἱστορία, ποτίζουν τὴν θρακιώτικη γῆ κάνοντάς την εὔφορη καὶ γόνιμη καὶ τῆς δίνουν ξεχωριστὴ ὀμορφιά.

Ὄμορφος, πραγματικὰ τόπος, γαλήνιος. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἄνθρωποί του. Ἥρεμοι, καλοσυνάτοι, εὐγενικοί, μὲ ἀνοιχτὴ καρδιά, ὅμοια μὲ τὴν ἀνοιχτοσύνη τοῦ τόπου τους. Φιλόξενοι, μὲ το χαμόγελο στὰ χείλη, μᾶς καλοσώριζαν ὅπου περνούσαμε. Τούτη ἡ στάση ζωῆς γιὰ τὰ νοτιότερα μέρη τῆς πατρίδας μας, δυστυχῶς, χάνεται στὶς μνῆμες ἑνὸς μακρινοῦ παρελθόντος. Ἡ Θράκη ἦταν γιὰ μᾶς μιὰ ἀποκάλυψη. Τί νὰ πρωτοθυμηθοῦμε! Ἀλλὰ ἄς τὰ πάρουμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ.

Πρώτη στάση μας στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγ. Παντελεήμονος Παγγαίου στὸ Χρυσόκαστρο Καβάλας. Νέο, σχετικὰ μοναστήρι, λειτουργεῖ κατὰ τὸ ἁγιορείτικο τυπικὸ καὶ συνδέεται πνευματικὰ μὲ τὴν σκήτη τῶν Δανιηλαίων. Φεύγοντας ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παντελεήμονα κατευθυνθήκαμε πρὸς τοὺς Φιλίππους, ὅπου ἐπισκεφθήκαμε τὸν Ναὸ - Βαπτιστήριο τῆς Ἰσαποστόλου Ἁγίας Λυδίας τῆς Φιλιππησίας. Μνημειώδης Ναός, μοναδικὸς στὸ εἶδος του. Ἐκεῖ, στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Ζυγάκτη, ποὺ διασχίζει τὴν περιοχή, βαπτίσθηκε ἡ Λυδία ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἔγινε ἡ πρώτη Ἑλληνίδα-εὐρωπαία χριστιανή. Στὸν τόπο τῆς βαπτίσεώς της ὑπάρχει ὑπαίθριο βαπτιστήριο σε σχῆμα σταυροῦ, μέσα στὰ ρέοντα νερὰ τοῦ ποταμοῦ. Μετὰ ἀπὸ τοὺς Φιλίππους πήγαμε στὴν Νέα Καρβάλη, ὅπου μᾶς περίμενε μιὰ ξεχωριστὴ καὶ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες, θὰ λέγαμε, εὐλογίες. Ἐκεῖ προσκυνήσαμε τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τὸ ὁποῖο μετέφεραν οἱ πρόσφυγες ἀπὸ τὴν παλαιὰ καππαδοκικὴ πόλη τῆς Καρβάλης. Ἡ συγκίνηση καὶ τὸ δέος ποὺ αἰσθάνεται ὁ προσκυνητὴς μπροστὰ στὸ σκήνωμα τοῦ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς τρεῖς Ἱεράρχες δὲν περιγράφονται. Ἐκεῖ κλίνεις γόνυ εὐλαβικὸ καὶ ἀφήνεις τὴν καρδιὰ νὰ ἐκπέμψει μυστικὰ τὰ μηνύματά της καὶ νὰ νιώσει τὴν οὐράνια παρηγοριά.

Τὴν δεύτερη ἡμέρα ἀναχωρήσαμε γιὰ τὴν Ξάνθη. Ἐπισκεφθήκαμε τὶς Ἱερὲς Μονὲς Παναγίας τῆς Ἀρχαγγελιώτισσας στὸ Παπίκιο ὄρος, ὅπου μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ ἐγκάρδια φιλοξενία ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης καὶ Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων, καὶ Παναγίας τῆς Καλαμοῦς στὸ ὄρος Κούλα, τμῆμα τῆς ὀροσειρᾶς τῆς Ροδόπης. Παλαιά, ἱστορικὰ μοναστήρια καὶ τὰ δύο, μάλιστα τὸ μοναστήρι τῆς Καλαμοῦς ἔχει τὶς ἀρχές του στὰ χρόνια τῆς Εἰκονομαχίας, ὅταν εἰκονόφιλοι μοναχοὶ ἔφτασαν ἐδῶ ξεφεύγοντας ἀπὸ τὴν μανία τῶν εἰκονοκλαστῶν τῆς Κωνσταντινούπολης. Πολὺ καλὰ συντηρημένα ἀλλὰ καὶ πολὺ δοκιμασμένα τὸν καιρὸ τῆς βουλγαρικῆς Κατοχῆς. Οἱ ὁμόδοξοί μας Βούλγαροι, λεηλάτησαν τὰ μοναστήρια, ἅρπαξαν τὰ ἱερὰ κειμήλια καὶ τὰ μετέφεραν στὴ χώρα τους.

Στὴν συνέχεια μεταβήκαμε στὸν παλαιὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Τιμίου Προδρόμου Ξάνθης, ὅπου μᾶς ὑποδέχθηκε ὁ ἱεροκήρυκας Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰωακεὶμ Μούκανος. Μᾶς μίλησε ἁπλᾶ καὶ ἐγκάρδια γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ τόπου καὶ γιὰ τὶς συνθῆκες διαβίωσης καὶ συμβίωσης τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι ἰδιαίτερες σὲ σχέση μὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς πατρίδας μας.

Ἑπόμενος σταθμὸς τὸ Πόρτο Λάγος καὶ εἰδικὰ ἡ Ἱ. Μονὴ Ἁγ. Νικολάου, μετόχι τῆς Ἱ.Μ.Μ. Βατοπαιδίου καὶ ὁ Ναὸς τῆς Παναγίας Παντάνασσας. Καὶ τὰ δύο προσκυνήματα βρίσκονται σὲ δύο νησάκια μέσα στὴ λίμνη Βιστωνίδα. Μιὰ ξύλινη γέφυρα ἑνώνει τὰ δύο κτίσματα καὶ ἄλλη μία τὰ συνδέει μὲ τὴν στεριά. Βατοπαιδινοὶ μοναχοὶ διακονοῦν τὰ προσκυνήματα. Ἐδῶ εἴχαμε τὴν εὐκαιρία καὶ τὴν εὐλογία νὰ ἀκούσουμε λόγον ὠφελείας ἀπὸ τὸν π. Ἀνδρέα. Στὴν Κομοτηνή μᾶς περίμενε ἄλλη μιὰ μεγάλη εὐλογία. Ἀξιωθήκαμε νὰ προσκυνήσουμε τὴν εἰκόνα «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ», ποὺ εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πόλης.

Στὰ 15 χιλιόμετρα νότια τῆς Κομοτηνῆς ἐπισκεφθήκαμε τὴν Ἱ. Μονὴ Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακος. Εἶναι ἐνδιαφέρουσα ἡ διήγηση τῆς εὑρέσεως τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνας ἀλλὰ καὶ τοῦ τόπου ποὺ ἡ ἴδια ἡ εἰκόνα ἐπέλεξε νὰ ἐγκατασταθεῖ.

Ἐπιστρέφοντας στὴν Καβάλα, ἀργὰ τὸ βράδυ προσκυνούσαμε στὴν Μονὴ Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Νικητῶν. Ἡ Ἱερὰ γυναικεία Μονὴ βρίσκεται μέσα σὲ μιὰ βραχώδη, ἀνισόπεδη ἀλλὰ καταπράσινη περιο¬χή. Ἐδῶ ὑπάρχει ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὴν ἔφεραν οἱ πρόσφυγες ἀπὸ τὶς ἀλύτρωτες πατρίδες τῆς Μικρασίας. Τὸ ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τῆς εἰκόνας εἶναι ἡ κινητικότητα ποὺ παρουσιάζει κάποιες φορές, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι γνωστὴ ὡς ἡ εἰκόνα ποὺ «χτυπάει».

Στὸν δρόμο πρὸς Ἀλεξανδρούπολη πρῶτος σταθμός μας ἦταν ἡ Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας τοῦ Ἕβρου. Νεοσύστατη Μονή, ποὺ ὀφείλει τὴν ἵδρυσή της στὸν πρώην Μητροπολίτη Ἀλεξανδρουπόλεως (καὶ νῦν Θεσσαλονίκης) Ἄνθιμο, ὁ ὁποῖος παρατήρησε ὅτι στὰ ὅρια τῆς ἐπαρχίας του δὲν ὑπῆρχε κανένα ἄλλο μοναστήρι. Τὴν ἐπωνυμία τοῦ μοναστηριοῦ τὴν ἔδωσε ὁ Μητροπολίτης γιὰ νὰ τονώσει τὸ θρησκευτικὸ καὶ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ Ἕβρου. Τὸ νέο Καθολικὸ τῆς Μονῆς εἶναι ἕνας περικαλλέστατος καὶ παμμεγέθης ναὸς μὲ πολλὰ ἀρχιτεκτονικὰ στοιχεῖα ποὺ θυμίζουν τὴν Κοσμοσώτειρα στὶς Φέρες. Ἄν καὶ νεοσύστατη ἡ Μονή, δὲν ὑστερεῖ σὲ πνευματικὴ περιουσία, ἀφοῦ στὸ κειμηλιοφυλάκιό της ἔχουν ἀποθησαυριστεῖ λείψανα πολλῶν ἁγίων. Στὴ Μονὴ ἐπίσης ὑπάρχει ἀκριβὲς ἀντίγραφο τῆς εἰκόνας τῆς «Παναγίας Τριχερούσας», τὸ πρωτότυπο τῆς ὁποίας βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Χιλανδαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὑπέροχος ὁ λόγος καὶ ἀβραμιαῖα ἡ φιλοξενία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας καὶ τῆς ἐκλεκτῆς συνοδείας της. Ἀφοῦ ξεκουραστήκαμε στὴν πλατεῖα τῆς ὄμορφης Ἀλεξανδρούπολης, στὸ Φάρο δἰπλα στὸ λιμάνι, ὅπου οἱ ντόπιοι ποὺ ἀπολάμβαναν τὸν καφέ τους μᾶς καλωσόριζαν μὲ ἐγκαρδιότητα, συνεχίσαμε τὸ ὁδοιπορικό μας πρὸς τὶς Φέρες, ὅπου βρίσκεται τὸ Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Κοσμοσώτειρας, καὶ γιὰ νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς, ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸ ἀρχικὸ μεγαλοπρεπὲς κτιριακὸ συγκρότημα. Κι αὐτὸ ποὺ απόμεινε εἶναι ἕνας φρουριακὸς περίβολος, δηλ. τεῖχος, πύργοι καὶ πύλη, καὶ τὸ Καθολικὸ τοῦ Μοναστηριοῦ, ἕνας σταυροειδὴς ναὸς μὲ πεντάτρουλη στέγη. Σὲ μιὰ γωνὶα τοῦ Ναοῦ εἶναι ἐντοιχισμένη κεραμεικὴ πλάκα μὲ τὴν παράσταση μονοκέφαλου ἀετοῦ, δεῖγμα ὅτι τὸ κτίσμα εἶναι αὐτοκρατορικό. Τὸ μοναστήρι ἵδρυσε ὁ σεβαστοκράτορας Ἰσαάκιος Κομνηνὸς τὸ 1152 διαθέτοντας γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ὅλη του τὴν περιουσία, ὅταν ἀποσύρθηκε στὴν περιοχὴ ἀναζητώντας τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του στὴν μετάνοια μακριὰ ἀπὸ τὴν τύρβη τοῦ κόσμου.

Ἀνήμερα τοῦ Γενεθλίου τῆς Παναγίας βρεθήκαμε στὴν ἱστορικὴ Μονὴ Δαδιᾶς, ἀνδρικὸ μοναστήρι ἀφιερωμένο στὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου. Μέσα στὸ χωριὸ Κορνοφωλιὰ Σουφλίου βρίσκεται καὶ τὸ ἐπίσης ἱστορικὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας Κορνοφωλιᾶς, μετόχι τῆς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους, ὅπου εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ προσκυνήσουμε τὸ πόδι τοῦ Ἁγ. Χαραλάμπους. Ἐδῶ μᾶς ὑποδέχθηκε καὶ μᾶς μίλησε ἡ Καθηγουμένη Ἰσιδώρα καὶ μᾶς πρόσφερε ποικλία κερασμάτων.

Τὸ τέλος τῆς ἡμέρας μᾶς βρίσκει στὴν Ὀρεστιάδα, γενέτειρα τοῦ π. Θεμιστοκλῆ. Μᾶς ὑποδέχθηκε πανηγυρικὰ στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἁγ. Θεοδώρων ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Βαρθολομαῖος, Ἁρχιερατικὸς Ἐπίτροπος Νέας Ὀρεστιάδας, ὁ ὁποῖος μᾶς μίλησε γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ τόπου. Λίγη ὥρα ἀργότερα εἴχαμε τὴν τιμὴ νὰ συναντήσουμε ἐκεῖ καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδας καὶ Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνό, ἕναν ἁπλὸ καὶ προσηνὴ Ἱεράρχη, ποὺ μᾶς ὑποδέχθηκε καὶ μᾶς μίλησε μὲ πολλὴ ἀγάπη. Οἱ Ἱεράρχες τῆς ἀκριτικῆς Θράκης κρατᾶνε Θερμοπύλες καὶ ἀξίζουν τὴν στήριξή μας μὲ κάθε τρόπο.

Ἡ Νέα Ὀρεστιάδα εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς νεότερες πόλεις τῆς Ἑλλάδας, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχει ἐξαιρετικὴ ρυμοτομία. Εἶναι ὄμορφη πόλη, ἁπλωμένη στὸ χῶρο, μὲ κάθετους δρόμους, χώρους πρασίνου, μὲ κτίρια ποὺ δὲν σὲ συνθλίβουν μὲ τὸν ὄγκο τους καὶ μὲ μιὰ πολὺ ὄμορφη πλατεῖα. Ἱδρύθηκε τὸ 1923 ἀπὸ πρόσφυγες τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, ὅπου βρισκόταν ἡ παλαιὰ Ὀρεστιάδα , καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸ προάστιό της «Κάραγατς», γνωστή μας ὡς Ἀδριανούπολη, ὅπως τὴν μετονόμασε ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Ἀδριανὸς, ὅταν τὴν ἐπισκέφθηκε. Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα μᾶς βρίσκει στὸν δρόμοι γιὰ τὴν ἄκρη τῆς Ἑλλάδος. Γιὰ τὸ ψηλότερο σημεῖο τοῦ χάρτη, ὅπως μᾶς ἔλεγε ὁ π. Θεμιστοκλῆς. Πίσω μας ἀφήνουμε χωριὰ μὲ φανερὰ τὰ σημάδια ἐγκατάλειψης. Σπίτια κλειστὰ ποὺ ποτὲ δὲν ἄνοιξαν κι ἄλλα ποὺ ἄνοιξαν γιὰ νὰ κλείσουν σύντομα μιᾶς καὶ οἱ ἰδιοκτῆτες τους ἀναγκάστηκαν νὰ ξενιτευτοῦν γιὰ λόγους ἐπιβίωσης. Εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ ἐγκαταλείπεται μιὰ περιοχὴ πού, ἄν ὑπῆρχε κρατικὴ μέριμνα καὶ ἐθνικὴ πολιτική, θὰ μποροῦσε νὰ θρέψει μὲ τὸ παραπάνω τοὺς κατοίκους της. Σφίγγεται ἡ καρδιά σου νὰ βλέπεις χορταριασμένες αὐλὲς καὶ πόρτες σφαλιστές, κουφάρια ἄψυχα, ἐκεῖ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ξεχειλίζει ἡ ζωή. Καὶ φτάνουμε στὴν Μονὴ Ἁγ. Σκέπης καὶ Ἁγ. Παρασκευῆς Νέας Βύσσς, στὴν Ἐλληνοτουρκικὴ μεθόριο. Τὸ μοναστήρι ἱδρύθηκε σὲ περιοχὴ ποὺ μὲ θαυμαστὸ τρόπο βρέθηκε ἡ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, ὁ π. Βαρθολομαῖος ποὺ συναντήσαμε στὴν Ὀρεστιάδα. Ἀκρίτας μὲ ὅλη τὴν σημασία τῆς λέξεως. Φρουρὸς τῆς πίστης καὶ τῆς πατρίδας, ἔστησε σὲ ὕψωμα Σταυρὸ 15 μέτρων ποὺ εἶναι ὁρατὸς καὶ ἀπὸ ἀπέναντι, ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη. Ἀνεβήκαμε τὰ 33 σκαλοπάτια μέχρι τὸ Σταυρὸ κι ἐκεῖ τὰ στόματα σίγησαν. Ἀπέναντί μας οἱ ἀλύτρωτες, οἱ πονεμένες πατρίδες. Σὲ πιάνει τὸ παράπονο, γιὰ τὸ ἄδικο ποὺ συντελέστηκε ἐκεῖ, καὶ πίκρα, καὶ ὀδύνη καὶ θυμός. Ἕνας κόμπος ἀνεβαίνει στὸ λαιμό, κι ὁ κόμπος γίνεται δάκρυ ποὺ αὐλακώνει τὰ μάγουλα, καθώς κυλάει αὐθόρμητα χωρὶς νὰ μπορεῖς νὰ τὸ συγκρατήσεις. Καὶ καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη σημασία ἔχει νὰ κρατηθεῖ αὐτὸς ὁ τόπος ζωντανὸς καὶ ἀκμαῖος. Μόνο οἱ ἰθύνοντες «δὲν τὸ κατάλαβαν» ποτέ.

Φύγαμε μὲ βαριὰ καρδιὰ γιὰ τὶς Καστανιές. Πρόθεσή μας νὰ ἐπισκεφθοῦμε τὸ φυλάκιο καὶ νὰ προσφέρουμε κάτι ἀπὸ τὴν ἀγάπη μας στὰ στρατευμένα νιᾶτα τῆς Ἑλλάδας, αὐτὰ ποὺ εἶναι στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ πυρός. Λόγῳ ἐκτάκτων συνθηκῶν δὲν μᾶς ἐπετράπη νὰ μποῦμε στὸ φυλάκιο. Παραδώσαμε ὅμως σὲ δύο στρατευμένους ὅ, τι εἴχαμε, Τὰ παιδιὰ συγκινήθηκαν μὲ τὴν χειρονομία μας. Καὶ ἡ δική μας συγκίνηση ὅμως ἦταν μεγάλη. Βρισκόμασταν στὸ σημεῖο ποὺ ἡ ἀνάσα μας ἀκουμπάει τὴν ἀνάσα τῶν ἀπέναντι, αὐτῶν ποὺ βρίσκονται σὲ χώματα πατρογονικά μας. Ἀπὸ κεῖ φύγαμε γιὰ τὸ Τριεθνές, στὴν «πινέζα» τοῦ χάρτη, ὅπως λένε. Ἐκεῖ ποὺ τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδας συναντοῦν τὰ σύνορα τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Τουρκίας. Κι ἐδῶ παράπονο, θλίψη καί, γιατί ὄχι, ὀργή. Ἀπέναντι οἱ περιοχὲς ἀκμάζουν σὲ πληθυσμὸ καὶ ἀνάπτυξη. Ἀπὸ δῶ, φθίνουν τὰ χωριά μας καὶ ἐρημώνουν. Κι αὐτό, ἀπὸ ἀμέλεια τῶν ἁρμοδίων ἄραγε ἢ ἀπὸ σκοπιμότητα; Ὅ,τι κι ἄν ἰσχύει εἶναι ἐξ ἴσου ἐπώδυνο καὶ ἐξοργιστικό. Μιὰ χούφτα ἀκρίτες ἐπιμένουν νὰ ζοῦν ὡς πρόμαχοι στὴν ξεχασμένη ἀλλὰ αὐθεντικὴ Ἑλλάδα. Κι εἶναι ἐντυπωσιακὸ ὅτι οἱ ἀκρίτες μας δὲν ζοῦν μὲ φόβο στὴν ψυχή τους, εἶναι ἄνθρωποι χαρούμενοι παρόλο ποὺ ζοῦν στὸ στόμα τοῦ λύκου. Παίρνοντας τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς εἴχαμε μιὰ μοναδικὴ ἐμπειρία. Περάσαμε μὲ τὸ πούλμαν μέσα ἀπὸ τὸν ποταμὸ Ἄρδα στὸ χωριὸ Ρύζια. Μοναδικῆς ὀμορφιᾶς τὸ τοπίο, ἀνακουφίζει τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὸ βαρὺ συναίσθημα.

Ἀκολούθησε τὸ προσκύνημα στὸ χωριὸ Λαγός, ὅπου συναντήσαμε τὸν χαρισματικὸ π. Χρυσόστομο, προσκυνήσαμε πολλὰ ἱερὰ λείψανα καὶ χορτάσαμε ἀπὸ λόγο πνευματικό. Κι ἔχει ἕναν ἰδιαίτερο, χαριτωμένο τρόπο νὰ μιλᾶ ὁ π. Χρυσόστομος.

Ἀπὸ κεῖ φύγαμε γιὰ Διδυμότειχο, ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἐπισκεφθήκαμε τὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου, τὸν Ναὸ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ τὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγίας Ἐλευθερώτριας. Στὴν Ἐλευθερώτρια εἴχαμε ἄλλη μία συνάντηση μὲ τὸν Μητροπολίτη Δαμασκηνό, ποὺ καὶ πάλι μᾶς καλοδέχτηκε. Κι ἐδῶ πήραμε τὴν εὐλογία ἀπὸ λείψανα πολλῶν ἁγίων.

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, πρωὶ-πρωὶ φτάσαμε στὸ Σουφλί. Ἐπισκεφθήκαμε τὸ ἰδιωτικὸ Μουσεῖο Μετάξης «Τσακίρη», ὅπου παρακολουθήσαμε ἕνα ἐξαιρετικὸ βίντεο σχετικὰ μὲ τὴν καλλιέργεια τοῦ μεταξοσκώληκα καὶ τὴν κατεργασία τοῦ μεταξιοῦ μέχρι νὰ φτάσει νὰ γίνει ὕφασμα. Τὸ ἐκπληκτικὸ ἐδῶ εἶναι ὅτι τὸ Μουσεῖο ἄνοιξε τόσο πρωὶ εἰδικὰ γιὰ μᾶς, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει πολλά. Τὸ Σουφλὶ ἦταν ὁ τελευταῖος σταθμὸς τοῦ ὁδοιπορικοῦ μας στὴν Θράκη. Στὴν ἄγνωστη γιὰ μᾶς μέχρι τότε Θράκη. Στὴ Θράκη ποὺ μᾶς γέμισε Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα. Θὰ λέγαμε, ἀκροβατώντας φραστικά, ὅτι ἡ Θράκη δὲν ἔχει ἱστορία. Εἶναι ἡ ἱστορία. Ἡ ἱστορία ἐδῶ εἶναι ζωντανή. Εἶναι παροῦσα. Συμπορεύεται μὲ τὸ παρόν. Ἐδῶ βλέπεις ὅτι οἱ ἐθνικὲς πληγὲς εἶναι χαίνουσες καὶ αἱμορροοῦν. Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι; Ποιός φρόντισε νὰ βάλει βάλσαμο σ’ αὐτὲς τὶς πληγές; Ποιός προστάτεψε τὸ σῶμα τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὸν ἀκρωτηριασμὸ στὸ παρελθὸν καὶ ποιός θὰ ἀποτρέψει τὸν ἐπαπειλούμενο;

Ἡ ἐπίσκεψη στὴν Θράκη εἶναι ἐθνικὸς ἀναβαπτισμός. Καὶ ἀφύπνιση. Κι ἐμεῖς τώρα ξέρουμε. Ἐμεῖς εἴδαμε. Ἐμεῖς βάλαμε τὸν δάκτυλο στὸν τύπο τῶν ἥλων. Κι ἔπειτα; Τί θὰ γίνει ἔπειτα; Θὰ μᾶς ἐνεργοποιήσουν τὰ ὅσα ζήσαμε ἐδῶ ἢ θὰ παραμείνει ἕνα συναίσθημα, ἰσχυρὸ μὲν ἀλλὰ ποὺ ἀτονεῖ μὲ τὸν χρὀνο; Μακάρι τὴν σπίθα ποὺ ἄναψε μέσα μας νὰ βροῦμε τρόπο νὰ τὴν κρατήσουμε ἀναμμένη. Μακάρι νὰ γίνει φωτιά, πυρκαγιά.

Ἐμεῖς αἰσθανθήκαμε ὅτι ὀφείλουμε στὴν Θράκη. Αὐτὸν τὸν πολύπαθο τόπο, ποὺ ἐπιμένει νὰ ζεῖ καὶ νὰ πορεύεται στὸ χρόνο κρατώντας τὰ τιμαλφῆ τῆς πίστης καὶ τοῦ Ἔθνους. Ἀληθινὰ ὡραῖος τόπος ἡ Θράκη, ἀγαπιέται βαθιά. Γι’ αὐτὸ φεύγοντας νιώσαμε ὅτι ἀφήνουμε πίσω μας ἕνα κομμάτι τῆς καρδιᾶς μας. Ἡ Θράκη μοιάζει μὲ τὶς παλιὲς ἀρχοντογυναῖκες –στὴν ψυχὴ ἀρχόντισσες- ποὺ ὁ πόνος καὶ τὰ βάσανα δὲν λύγιζαν τὶς ψυχές τους. Κι εἶχαν πάντα ἕνα χαμόγελο νὰ δώσουν, μιὰ καρδιὰ γεμάτη ἀγάπη νὰ προσφέρουν. Θράκη, ἀρχόντισσα κυρά, χαῖρε.

Ὑποκλινόμαστε στὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἀρχοντιά σου.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Τελειώνοντας αὐτὲς τὶς πενιχρὲς σκέψεις μας, πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὴ τὴν μοναδικὴ καὶ ἀλησμόνητη ἐμπειρία τὴν ὀφείλουμε στὴν ἀγάπη καὶ τὴν θυσιαστικὴ προσφορὰ καὶ ἐκδαπάνηση τοῦ πνευματικοῦ μας πατέρα Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου, ποὺ δὲν φείδεται κόπων καὶ θυσιῶν γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάρτιση τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν καὶ σύνολης τῆς ἐνορίας του. Τὸν εὐχαριστοῦμε θερμά, μὲ τὴν ὑπόσχεση νὰ εἴμαστε πάντα δίπλα του, στρατευμένοι στὴν διακονία τῆς ἐκκλησίας μὲ ταπείνωση καὶ πνεῦμα θυσίας, ὅπως ὁ ἴδιος πορεύεται χρόνια τώρα ὡς καλὸς ἐργάτης στοῦ Θεοῦ τὸ γεώργιον. .

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC