Αρχική > News > Η ηρεμία που προσφέρει η Εκκλησία

Η ηρεμία που προσφέρει η Εκκλησία

Είναι μεγάλη ξεκούραση, παιδιά, πραγματικά ο άνθρωπος να αφιερώσει έστω και λίγο χρόνο στη ζωή του για να προσευχηθεί· και μετά από μιαν κοπιαστικήν ημέρα, εάν λίγος χρόνος αφιερωθεί και ο άνθρωπος αφήσει τον εαυτόν του, έτσι να κοινωνήσει με το Πνεύμα του Θεού, το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον υπάρχει πλούσιον, άφθονον εις την Εκκλησίαν, τότε πραγματικά λαμβάνει πολλήν ξεκούρασιν. Διότι ξεκούραση δεν είναι να κοιμόμαστε, πολλές ώρες ή να κάνουμε διάφορα ταξίδια· είναι κι αυτό, βέβαια, μία σωματική ξεκούραση, αλλά η ψυχική ξεκούραση, η πνευματική ξεκούραση είναι πολύ πιο σημαντική και πολύ πιο σπουδαία. Και ο άνθρωπος ξεκουράζεται πραγματικά όταν μάθει, έτσι, να έχει μία σχέση ζωντανή με τον Θεόν.

Το λέω αυτό γιατί βλέπει κανείς πόσον ωραία αναπαύεται το πνεύμα του ανθρώπου μέσα στις ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας μας, όπως ήταν ο Παρακλητικός Κανόνας στην Παναγία και πόσο αυτά τα ιερά τροπάρια, τα οποία γράφτηκαν από τους Αγίους, οι οποίοι είχαν την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος κι είχαν την εμπειρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην καρδίαν τους και εξέφρασαν ακριβώς αυτήν την εμπειρίαν μέσω της μουσικής της εκκλησιαστικής, μέσω των τροπαρίων, μέσω των ύμνων και μ’ αυτόν τον τρόπον εβοήθησαν ώστε το πνεύμα του ανθρώπου να ανεβεί προς τον Θεόν και να κοινωνήσει με το Πνεύμα το Άγιον, το οποίο δίδεται από τον Θεόν σ’ αυτούς, οι οποίοι θέλουν και το επιζητούν. Και αυτό βέβαια, έτσι για να μας δώσει ακριβώς αυτήν την σωστήν αίσθησιν της παρουσίας του Θεού, της ξεκουράσεως, την σωστήν αίσθησιν της ψυχαγωγίας, της διασκεδάσεως, ας το πούμε έτσι· διότι πιστεύω απόλυτα ότι όσο κανείς ξεκουράζεται από μίαν πραγματικήν προσευχήν, από μίαν ακολουθίαν, από μίαν μυσταγωγία με τη σημασία του όρου, εις τον χώρον τον Εκκλησιαστικόν, δεν ξεκουράζεται και στα καλύτερα κέντρα ψυχαγωγίας, όπου εκεί πάνε οι άνθρωποι και φεύγουν πιο κουρασμένοι απ’ ότι πήγαν και πιο νευριασμένοι απ’ ότι πήγαν και καμιά φορά τόσο πολλά νεύρα έχουν, που σκοτώνει κι ο ένας τον άλλον.

Κι είναι παράδοξο γεγονός το ότι λέει κανείς, τουλάχιστον σήμερα που νυχτοξημερωνόμαστε μες στα κέντρα της ψυχαγωγίας έπρεπε να ‘ναι όλοι ήρεμοι· να ‘ναι όλοι ήρεμοι, να ‘ναι όλοι χαρούμενοι, να ‘ναι όλοι, ας πούμε, οι άνθρωποι χαμογελαστοί κάθε μέρα, από το πρωί ν’ αρχίζουν τα χαμόγελα. Διότι μόλις ξυπνήσουν πατάν το ράδιο κι αρχίζει και φωνάζει κι αρχίζουν τραγουδάνε, κι είναι όλο νεύρα από το πρωί που θα ξυπνήσουν! Καμιά φορά κατεβαίνουμε κι εμείς πρωί πρωί με τ’ αυτοκίνητο από το μοναστήρι, τους βλέπουμε, με το παραμικρό αμέσως φωνάζουν, βρίζουν, βλαστημούν, έτοιμοι να κάνουν καυγά. Και λες, μα τι πάθαν πρωί πρωί, ας πούμε, οι άνθρωποι; Να ‘ταν απόγευμα, τέλος πάντων! Πρωί πρωί, από η ώρα 7, τα μάτια τους ακόμη δεν άνοιξαν, τόσα νεύρα πού βρέθηκαν; Και μπορεί κι όλη νύχτα να ήταν και στα κέντρα της ψυχαγωγίας, από τα οποία πήγαν, πλήρωσαν κιόλας κι έφυγαν και χειρότεροι απ’ ότι πήγαν!

Ενώ εις την Εκκλησίαν δεν συμβαίνει έτσι. Εις την Εκκλησίαν λέει έναν ωραίο λόγο ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος· λέει, θέλεις να μάθεις τι είναι η Εκκλησία και ποιο είναι το θαύμα της Εκκλησίας; Είναι πολύ απλό λέει. Κοίταξε γύρω σου ή μπες μέσα στην εκκλησία και θα δεις ότι η εκκλησία είναι ένας τόπος, όπου μπαίνει ο λύκος και βγαίνει πρόβατον. Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις πρόβατον, μπαίνεις ληστής και βγαίνεις όσιος, μπαίνεις θυμώδης και βγαίνεις πράος, μπαίνεις αμαρτωλός, σαρκικός και βγαίνεις πνευματικός, μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις άγγελος. Και λέει· τι λέγω άγγελος; Άγγελος μόνον; Μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις Θεός, κατά Χάριν! Αυτή είναι η Εκκλησία.

Και είναι πραγματικά κάτι, το οποίον δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, το ότι ο άνθρωπος μέσα στον εκκλησιαστικόν χώρον, μέσα στην ατμόσφαιραν αυτήν των ύμνων, των προσευχών, βρίσκει πολλή πολλή ηρεμίαν. Και γι’ αυτό βλέπετε ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας έχει μεγάλες ακολουθίες και είναι κατ’ εξοχήν Εκκλησία Λειτουργική και όλη η θεραπευτική αγωγή, που ασκεί στον άνθρωπον, στις ψυχές των ανθρώπων, είναι αγωγή Λειτουργική. Ενθυμούμαι κι εγώ στο Άγιον Όρος, και γενικά, στην μοναχική μου ζωή, που ερχόντουσαν παιδιά να μείνουν στο μοναστήρι κι ήταν άγριοι! Τις πρώτες μέρες, ας πούμε, τους έβλεπες κι είχαν ένα άγριον ύφος, ένα άγριο βλέμμα, ένα άγριο πρόσωπο· αντικατοπτριζόταν στο πρόσωπό τους, δηλαδή, αυτή η αγριάδα η εσωτερική. Όταν έμεναν ένα-δυο μέρες πλέον στο Άγιον Όρος, στο μοναστήρι, με τις ακολουθίες, τότε άρχιζε σιγά σιγά και ζωγραφίζετο πάνω τους αυτή η γλυκιά η πραότητα της Χάριτος του Θεού και ενώ, ας πούμε, ήταν επισκέπτες οι άνθρωποι, όμως επιδρούσε πάνω τους το Πνεύμα του Θεού και ειρήνευαν και αποκτούσαν, πραγματικήν ησυχίαν.

Και πολλοί έλεγαν, ερχόμαστε στο Άγιον Όρος, στο μοναστήρι, και να μην ωφελούμαστε, τουλάχιστον κοιμόμαστε άνετα, τόσο ωραία κοιμάσαι στο μοναστήρι, όσο πουθενά αλλού, έξω δεν μπορούμε ούτε να ησυχάσουμε ούτε τίποτε. Όχι επειδή είχε ησυχία· είχαν κι εκεί ησυχία. Αλλά διότι υπήρχεν ειρήνη, ειρήνη πνευματική. Τόσο πολύ δε ήταν έντονο αυτό, που κανείς το καταλάβαινε και με μια απλή ματιά. Εγώ καμιά φορά θέλοντας να διασκεδάσω μαζίν τους, γιατί μερικοί, νόμιζαν ότι όλοι στο Άγιον Όρος είχαμε προφητικό χάρισμα και μόλις τους βλέπαμε εμείς τους καταλαβαίναμε, δηλαδή τι γινόταν! Ενώ αυτό, το είχαν οι Άγιοι, δεν το είχαμε εμείς! Ε, άμα ήταν καμιά εικοσιπενταριά τους έλεγα, θέλετε να σας πω πόσοι από σας ήρθατε για πρώτη φορά και πόσοι έχουν ξανάρθει; Λέει, ναι, πάτερ, να μας πεις. Και τους έβλεπα στα πρόσωπα και φαινόντουσαν, πράγματι, οι άνθρωποι, οι οποίοι είχαν ξαναέρθει στο Άγιον Όρος είχαν ένα άλλο πρόσωπο από τους άλλους. Και τους έλεγα ότι, εσύ, εσύ, εσύ, εσύ ήρθες κι άλλη φορά. Κι ήταν πράγματι, το έβρισκα δηλαδή πάντα! Κι έτσι εμετείχα κι εγώ της προφητικής δόξης! (γέλια) Αν και ήμουν σαν αυτούς τους φακίρηδες, δηλαδή που είναι ψεύτικοι!

Γι’ αυτό είναι ευλογία το να μάθει ο άνθρωπος να προσεύχεται! Γι’ αυτό πρέπει να μάθετε να προσεύχεστε, παιδιά, διότι μέσα στη ζωή σας την καθημερινή οπωσδήποτε συναντάτε πολλές δυσκολίες και πολλές απογοητεύσεις και πολλά παιδιά ευρίσκονται σε αδιέξοδο. Τουλάχιστον βλέπω κι εγώ, από την μικρή μου πείρα με την επαφή που έχω μαζί σας, ότι πολλά αδιέξοδα και πολλά προβλήματα και πολλά ερωτηματικά υπάρχουν στις ψυχές των ανθρώπων και πολύ άγχος. Και ακόμα και αυτό το σκότος, που καμιά φορά μπαίνει στη νεανική ψυχή και ο άνθρωπος δεν ξέρει, πολλές φορές, ούτε ποιος είναι ο ίδιος, ούτε τι κάνει, ούτε πού πάει, ούτε τι θέλει, δεν ξέρει τι θέλει, δεν ξέρει τίποτε.

Αυτό το πράγμα όλο θεραπεύεται όταν ο άνθρωπος αρχίσει να προσεύχεται. Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να προσεύχεται τότε λαμβάνει δύναμιν από την προσευχήν· και η προσευχή είναι φως, διότι ο ίδιος ο Θεός είναι φως. Και το φως του Θεού αρχίζει σιγά σιγά να διαλύει τα πνευματικά σκοτάδια. Και αν καμιά φορά επιμένει το σκότος να υπάρχει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, αυτό συμβαίνει διότι ο καλός Θεός, ως ιατρός, θέλει να θεραπεύσει την ψυχή με την ταπείνωση, να μάθει ο άνθρωπος να ταπεινωθεί. Και πρέπει να μάθομε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε αυτήν την δύναμιν, ώστε να περνούμε το πέλαγος της δικής μας ζωής και τις δυσκολίες μας, πατώντας σε μια σταθερή βάση.

Οι βάσεις οι άλλες που υπάρχουν σήμερα, οι βάσεις της λογικής μας, να πούμε, οι βάσεις των χρημάτων μας, οι βάσεις της υγείας μας, οι βάσεις της δύναμής μας, ας πούμε, οι βάσεις του άλλου ανθρώπου, του συνανθρώπου μας, του φίλου μας, της φίλης μας, της συζύγου μας κ.τ.λ., είναι μεν βάσεις κι αυτές καλές αλλά δεν είναι σταθερές βάσεις, διότι υπόκεινται στην φθοράν και στην αλλοίωσιν· αλλοιώνονται οι άνθρωποι, αλλοιώνονται τα γύρω μας πράγματα λόγω των γεγονότων, λόγω των συνθηκών του κόσμου. Η μόνη σταθερή βάσις, η αναλλοίωτη βάσις, είναι η πίστις στον Θεόν. Ο Θεός δεν αλλοιώνεται ποτέ ούτε χάνει ο Θεός, ούτε αλλάζει, ούτε απογοητεύει τον άνθρωπον, ούτε προδίδει ποτέ τον άνθρωπον και, ούτε αφήνει τα έργα Του ο Θεός ατέλειωτα και μισά, αλλά τα φέρει εις πέρας γιατί είναι τέλειος Θεός! Έτσι λοιπόν, πολλές φορές που ευρίσκεστε αντιμέτωποι με αποτυχίες, κυρίως, και για σας που σπουδάζετε αντιμέτωποι με αποτυχίες στις εξετάσεις σας, στα μαθήματά σας, πρέπει να μάθετε να αποκτήσετε αυτήν την δύναμιν της προσευχής, ώστε να βγαίνετε πάνω απ’ αυτά τα πράγματα, όπως το αεροπλάνο, που βγαίνει πάνω από τα σύννεφα όταν έχει καταιγίδες· βγαίνει από πάνω και δεν παθαίνει τίποτα, η καταιγίδα υπάρχει, μαίνεται, αλλά εκεί που είναι το αεροπλάνο δεν το πιάνει, διότι έχει την δύναμιν, ακριβώς, να υπερβεί αυτά τα πράγματα.

Και ακόμα εις την Εκκλησίαν ο Θεός δίνει την δύναμιν όχι μόνο να υπερβαίνουμε τις αποτυχίες μας, αλλά να χρησιμοποιούμεν τις αποτυχίες για πνευματικήν ωφέλεια. Και καμιά φορά η αποτυχία είναι η καλύτερη επιτυχία! Διότι έχει τέτοιες ευεργετικές επιδράσεις εις την ψυχήν του ανθρώπου, εις το σύνολον της προσωπικότητάς του, που είναι πολλές φορές απαραίτητες· όχι πολλές φορές, μπορώ να πω ότι είναι άκρως απαραίτητο να μάθουμε να αποτυγχάνομε κι έχει μεγάλη σημασία η αποτυχία. Παντού μας εύχονται «καλές επιτυχίες» αλλά πρέπει να μας λένε καμιά φορά και «καλές αποτυχίες», ώστε να ξέρομεν ότι πρέπει να ζυμωθούμε· όχι να μαθαίνομε ότι όλα πρέπει να ‘ναι όπως τα θέλομε εμείς και με την παραμικρή δυσκολία αμέσως τρέχουμε στους ψυχολόγους και στους ψυχίατρους και γεμίζει το κεφάλι μας ότι έχουμε ψυχολογικά προβλήματα. Το κεφάλι μας με ψυχολογικά προβλήματα και η τσέπη μας με χάπια και η τσέπη του ψυχολόγου με λεφτά. Κάθε 45 λεπτά, 15 λίρες λέει! (δεν ακούγεται το σχόλιο) Δεν έχετε ακόμα; (δεν ακούγεται το σχόλιο) Ξέρετε που μερικοί ψυχολόγοι με πήραν κι εμένα, πώς να πούμε, δεν με συμπαθούν διότι τους έφαγα μερικούς πελάτες! (γέλια). Τ’ άκουσα κι εγώ, παραξενεύτηκα, προχτές ένας ψυχολόγος μου είπε μια κουβέντα που έγινε σ’ ένα κύκλο ψυχολόγων, ότι έφυγαν μερικοί απ’ αυτούς και χάσαν τους πελάτες τους. Είναι τραγικό πράγμα, πραγματικά, να πηγαίνει ο άνθρωπος, ο οποίος είναι βουλιαγμένος μέσα στα προβλήματά του και ο γιατρός να κοιτάει το ρολόι· μόλις συμπληρωθεί το 45λεπτο τού λέει, «κοίταξε», -ο άλλος εντωμεταξύ ο καημένος κάνει εκεί εξομολόγηση της ζωής του- «α», του λέει, «κοίταξε, θέλεις να μπούμε και στη δεύτερη ώρα;». Πρέπει να υπολογίσεις, διαφορετικά κρατήσου στο βυθό και ξαναέλα την άλλη φορά! Ναι. Κι όμως, παρόλα ταύτα, πάμε πολλές φορές, κι είναι ανάγκη να πάμε ή να παν οι άνθρωποι τέλος πάντων και τι; πληρώνουν για να μιλήσουν, πληρώνουν για να τους ακούσουν. Φανταστείτε πού βρισκόμαστε. Δηλαδή σε ποια, σε πόσην δυσκολία είναι οι άνθρωποι, ας πούμε, και κάνουν αυτό το πράμα. Διότι πλέον έχασαν την επικοινωνίαν με τον Θεόν. Ο Θεός μάς παρακαλεί, μας προτρέπει, μας ικετεύει, μας πιέζει να Του μιλούμε! Βλέπετε τι λέει; Ζητείτε, αιτείτε, να ζητάτε, να χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιγεί. Ό,τι ζητήσετε θα σας το δώσει ο Θεός. Κι αν μάθουμε να προσευχόμαστε τότε θα αποκτήσομεν ειρήνην μες στην ψυχή μας. Και ειρήνη είναι αυτή η δύναμις, η οποία δεν αφήνει τον άνθρωπον να βουλιάξει. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ο οποίος μαθαίνει να προσεύχεται καταλαβαίνει και πολύ καλά ποιο είναι το νόημα της ζωής του. Βρίσκει νόημα στη ζωή και μέσα σ’ αυτό το νόημα εντάσσει και τις αποτυχίες του.

Ομιλία Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC