Αρχική > News > Η αγκαλιά της Εκκλησίας

Η αγκαλιά της Εκκλησίας

Πάντως, μέσα στην Εκκλησία τα πάντα είναι κοινά: κοινά τα προβλήματα μας, κοινές οι αρετές μας, κοινές οι αμαρτίες μας, κοινοί οι αγώνες μας. Μ' αυτό το φρόνημα ζούμε μέσα στην Εκκλησία ένα πρόβλημα μας. Σήμερα έχασα εγώ το παιδί μου, αύριο κάποιος άλλος αντιμετωπίζει μια δυσκολία στη δουλειά του, κι έτσι όλοι μαζί περνάμε μέσα άπ' τα πρόβλημα και αφήνουμε το Θεό να μας δώσει τη λύση του. Μπορεί να μας τη δώσει μέσα από μια σκέψη-μέσα από τα παιδιά μας, μέσα από έναν άνθρωπο πού δεν είναι «της Εκκλησίας», μέσα από μια εσωτερική νεύση, από ένα ανάγνωσμα. Κι ακόμη πρέπει να λησμονούμε ότι ό Θεός φωτίζει και τον πνευματικό μας πατέρα, ιδιαίτερα μάλιστα όταν στηριζόμαστε περισσότερο στο δικό του φωτισμό, παρά στο δικό μας. Πρέπει βέβαια, ό πνευματικός να είναι όντως «πνευματικός», να είναι πατέρας, να είναι ιερέας, να μπορεί να λειτουργεί, να προσεύχεται, να ξέρει να ακουμπάει στο Θεό και να μην είναι ένας απλός κοινωνικός εργάτης που κάνει ένα «θρησκευτικό χόμπι». Ό πνευματικός δεν είναι σύμβουλος πού δίνει συμβουλές• δεν είναι δάσκαλος πού διδάσκει, ούτε εισαγγελέας πού ελέγχει. Ό πνευματικός είναι πατέρας πού αγκαλιάζει, φίλος πού ελευθερώνει, αδελφός πού συγχωρεί είναι μυσταγωγός πού ιερουργεί το μυστήριο της ψυχής. Δεν είναι αυτός πού ξέρει• είναι αυτός πού αγαπά το Θεό ως πατέρα του και τον κάθε άνθρωπο ως παιδί του Θεού. Ό πνευματικός έχει τη χάρι της ιεροσύνης, αρκεί να την κρατάει ζεστή και ενεργό μέσα του. Αν έτσι τη διατηρεί, τότε ό Θεός δίνει πολλά και με πολλούς τρόπους. Εμείς οι ιερείς είμαστε υπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα άλλο • Μόλις το καταλάβουμε, γινόμαστε τα χαλιά πάνω στα οποία πατάει ό Θεός. Γινόμαστε τα ποδόμακτρα πού πατάει ό λαός -Θεού -αυτά τα χαλάκια πού είναι έξω από την πόρτα - και μαζεύουμε τις λάσπες για να μπαίνει ό κόσμος καθαρός. Αυτή είναι ή διακονία μας Και είναι υπέροχο όταν αυτό το καταλαβαίνει κανείς και δεν προσπαθεί να κάνει κάτι παραπάνω - εκτός βέβαια αν ό Θεός φωτίσει, οπότε επειδή Αυτός ενεργεί, μας κάνει και μας να ενεργούμε κατά Θεόν. Ή ψυχή είναι τόσο ιερή.' Την πλησιάζει ό πνευματικός όπως τον άγιο Άρτο την ώρα πού λέει «πρόσχομεν τα άγια τοις άγίοις». Και με τα δύο δάχτυλα, δηλαδή με τις κατά το δυνατόν λιγότερες κινήσεις, Τον υψώνει, Τον προσφέρει στο Θεό και Τον κατεβάζει. Το ίδιο κάνει και με την ψυχή. Δεν παρεμβαίνει άτσαλα διαλύοντας και συντρίβοντας την, αλλά απλά την αγγίζει. Αποδίδει το σεβασμό πού της ανήκει -αφού είναι εικόνα του Θεού-και την επανατοποθετεί στο δισκάριο της ελευθερίας και του ελέους του Θεού. Όπως στη Θεία Ευχαριστία, έτσι κι εδώ, ό ιερέας καλείται να κάνει τη μεταβολή: Παίρνει τον άνθρωπο τον τεθραυσμένο ,τον κομματιασμένο από την αμαρτία, το συντετριμμένο από τΙς δοκιμασίες, και τον εκθέτει στη χάρι του Θεού• και αυτή τον μεταμορφώνει. Αυτή είναι ή ιερουργία της ανθρώπινης ψυχής. Είπαμε παραπάνω πώς μέσα στην Εκκλησία τα πάντα είναι κοινά. Μέσα σ' αυτό το πνεύμα κατανοούνται και οι σχέσεις μας με τους αγίους, «οί πρεσβείες των αγίων». Ή αίτηση της πρεσβείας των αγίων μας φέρνει κοντά τους. Δεν είναι κάτι το εντελώς τεχνικό: ζητάμε από τους αγίους να πρεσβεύουν - πηγαίνουν αυτοί και πρεσβεύουν - ό Θεός πραγματοποιεί το αίτημα μας. Δεν λειτουργεί έτσι ό Θεός. Ό Θεός δεν λειτουργεί με τα αιτήματα των αγίων, άλλα με τις σχέσεις τους μαζί μας. Επειδή θέλουμε ή σωτηρία μας να μην είναι μόνο δικό μας «επίτευγμα» να μην είναι κάτι που εμείς μόνοι μας, με τις ασθενείς μας δυνάμεις θα προσπαθούμε να κάνουμε, προσευχόμαστε ως εξής: «Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών» Θέλουμε σ' αυτό τον αγώνα μας να είστε κι εσείς συναγωνιστές• μερίδιο στην επιτυχή έκβαση του να έχετε κι εσείς, ως οί μεγάλοι μας αδελφοί, οί προστάτες μας. Ποθούμε να είμαστε όλοι κοινωνοί του έργου της Εκκλησίας, πού γίνεται στη δική μας ζωή. Κι εσείς έχετε παρρησία ενώπιον του Θεού. Εσείς Τον ευαρεστήσατε. Γι' αυτό εσείς να προηγείστε κι εμείς να ακολουθούμε». Αυτή είναι ή συνείδηση της Εκκλησίας. Τι πιο ωραίο πράγμα, λοιπόν, από το να κοινωνούμε μαζί με τους αγίους την ανάγκη και τον πόθο της σωτηρίας μας! Τι πιο ωραίο από το να μην είναι ή σωτηρία μας κατόρθωμα του καθενός χωριστά, άλλα δώρο ενός κοινού αγώνα! Τι πιο ευλογημένο από το να βλέπει και ό Θεός αύτη την κοινή πορεία! Να μη βλέπει τον καθένα μόνο του να αγωνίζεται, να πέφτει, να λιώνει, άλλα ολόκληρη την Εκκλησία, στρατευόμενη και θριαμβεύουσα, να εγείρεται στο πλευρό του! Να ζητά ό πιστός την ευχή του πνευματικού του, της μάνας του, των φίλων πού τον αγαπούν, των αγίων πού είναι ζωντανοί και έχουν παρρησία ενώπιον του Θεού! Ή σκέψη αυτή είναι συγκλονιστική. και δεν είναι μια πολύ όμορφη ιδέα, πού την κάνει ένας μη ορθολογιστής• είναι κίνηση με αντίκρισμα. Επιπλέον, ό κάθε αγωνιζόμενος πιστός δεν έχει μόνο τους αγίους στο πλευρό του, έχει και το φύλακα άγγελο του. Όχι την αφηρημένη αίσθηση του αγγέλου, άλλα την πίστη και την εμπειρία ότι στο πλευρό του έχει τον άγγελο του και σηκώνει κι αυτός το βάρος του πνευματικού αγώνα. Κι ακόμα, έχουμε τον προστάτη άγιο μας. Έχουμε τους αγίους του ναού στον όποιο διακονούμε, ή της ενορίας στην οποία προσευχόμαστε. Έχουμε τους αγίους πού ευλαβούμαστε επειδή πήγαμε και ζήσαμε μια κατάσταση στα προσκυνήματα τους: Τον άγιο Νεκτάριο, ή τον άγιο Ραφαήλ, ή κάποιον άλλο άγιο. Έχουμε αυτούς των οποίων το βίο διαβάσαμε και συγκλονίστηκε ή ψυχή μας. Έχουμε την ευχή των πνευματικών μας. Όλοι αγωνιζόμαστε μαζί. Αυτή είναι ή αίσθηση του εκκλησιοποιημένου αγώνα μας: ότι ό αγώνας μας γίνεται εν τη Εκκλησία και με την Εκκλησία. Έτσι αντλούμε δυνάμεις να βλέποντας αυτή την κοινωνία των πιστών και αγίων μέσα στην Εκκλησία, παραβιάζει το νόμους Του, ανατρέπει τα φαινόμενα σχέδια Του και συγκινείται περισσότερο από τον κοινό αγώνα, παρά από το οποιοδήποτε αίτημα μας Οι άγιοι δεν πρεσβεύουν μόνο στις δυσκολίες μας, άλλα και στις επιτυχίες μας. Όπως μοιραζόμαστε τη δοκιμασία, μοιραζόμαστε και το δώρο. Κι έτσι δεν προκύπτει έπαρση, άλλα γεννιέται γλυκιά ταπείνωση. Όλα αυτά επιβεβαιώνονται από την εμπειρία της Εκκλησίας. Δεν είναι μια ψιλή διδασκαλία, αλλά μια ζωντανή εμπειρία. Ή Εκκλησία ζει την αποτελεσματικότητα των πρεσβειών των αγίων ζει τη συνέπεια με την οποία οι άγιοι, όταν εμείς εναποθέτουμε στη δική τους παρρησία το δικό μας αγώνα και τη σωτηρία μας, προωθούν στο θρόνο του Θεού το αίτημα μας κι Εκείνος ανταποκρίνεται. Οι άγιοι δεν πεθαίνουν, δεν σταματούν. Παρεμβαίνουν στη ζωή μας και την παρακολουθούν. Αυτός είναι ό λόγος πού τους αποκαλούμε παγκόσμιους. Είναι αιώνιοι• δεν περιορίζονται από το χρόνο , ούτε από τον τόπο , ούτε από το άτομο τους. Το δώρο τους αγκαλιάζει ολόκληρη την Εκκλησία κι εμάς. Γι' αυτό και ζητούμε από το Θεό να μας ελεήσει με τις πρεσβείες τους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα από τη Βίβλο του άββά Βαρσανουφίου. Ρωτούν κάποιοι τον Άγιο, «πώς δεν ξεσπάει ή οργή του Θεού, αφού ζούμε με αυτό τον άθλιο και διεστραμμένο τρόπο ;». Κι αυτός τότε τους αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό γεγονός• τους λέει ότι στο θρόνο του Θεού συναντώνται οί προσευχές τριών αγίων: Κάποιου από τα Ιεροσόλυμα -κατά πάσα πιθανότητα είναι ό ίδιος- ενός Ηλία από την Κόρινθο και ενός Ιωάννη από τη Ρώμη . Γνώριζε δηλαδή , ό Άγιος την προέλευση των προσευχών πού έβλεπε να συναντώνται ενώπιον του Θεού, με αποτέλεσμα ό Θεός να βάζει «την ρομφαία εις τον κολεόν »" , το σπαθί στη θήκη . Είναι μια μεταφορική εικόνα, πού καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα πού έχουν οι προσευχές των αγίων τόσο των ζώντων , όπως το παραπάνω παράδειγμα όσο και αυτών πού τώρα ανήκουν στη θριαμβεύουσα Εκκλησία και την κληρονομία των οποίων εμείς θέλουμε να αξιοποιήσουμε. Μέσα από την κοινότητα των πάντων στο χώρο της Εκκλησίας κατανοείται και το «θαύμα». Μέσα από την ίδια προοπτική πού είδαμε παραπάνω. Το θαύμα είναι καλό όχι γιατί θεραπεύει έναν, άλλα γιατί φανερώνει το Θεό σε όλους. 'Άς το δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Στην καθημερινή διάλεκτο ή λέξη «θαύμα» σημαίνει κάτι συγκλονιστικό, πού καταργεί τους νόμους της φύσης, ανατρέπει τη λογική μέσα στην οποία ζούμε, και μας επιβάλλεται με έναν εντελώς εντυπωσιακό τρόπο. Δεν έχουμε δει, επί παραδείγματι, ένα νεκρό να ανασταίνεται, γι' αυτό και κάτι τέτοιο είναι ένα θαύμα για το μυαλό μας. 'Ή έχουμε ένα βαριά άρρωστο, που οι γιατροί μας λένε ότι δεν έχει ελπίδες, και ονομάζουμε θαύμα το γεγονός ότι τελικά θεραπεύεται. Ή έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα ανυπέρβλητο οικονομικό πρόβλημα και κάτι συμβαίνει, με ένα εντελώς απροσδόκητο και ανερμήνευτο τρόπο, να το ξεπερνούμε. Όλα αυτά τα ονομάζουμε θαύμα Ένας άλλος όμως ορός, αγιογραφικός, μοιάζει να είναι για την συνείδηση της Εκκλησίας, πιο κατάλληλος, πιο εκφραστικός, από τον όρο «θαύμα». Είναι ή λέξη «σημείο». Το σημείο δεν είναι κάτι πού βολεύει τη ζωή μας, αλλά κάτι πού φανερώνει το Θεό. Είμαι άρρωστος και γίνομαι καλά. Αυτή ή θεραπεία, πού είναι τόσο ανθρώπινη, αποτελεί το «λίγο»του θαύματος• το «πολύ», είναι το σημείο, το ότι δηλαδή φανερώνεται ό Θεός. Είμαι εγώ άρρωστος και είναι άρρωστος και κάποιος άλλος συνάνθρωπος μου. Ξαφνικά, γίνεται καλά εκείνος με ένα θαυματουργικό τρόπο. Έχω άραγε μέσα μου χαρά; Μπορώ να δοξολογήσω το Θεό, πρώτον, επειδή φανερώθηκε στη ζωή του συνανθρώπου μου, και δεύτερον, επειδή θεραπεύτηκε, ή μήπως μου μένει ή λύπη πού το γεγονός δεν συνέβη σε μένα; Το σημαντικό όμως είναι η φανέρωση του Θεού στη ζωή μας, όχι ή θεραπεία καθ' αυτήν. Ποιος από μας θα μπορούσε να πει: «Καλύτερα να είμαι άρρωστος, « με ζωντανή την εμπειρία της παρουσίας του Θεού στον αδελφό μου, παρά να γίνω καλά και να μην καταλάβω τίποτε»; Σημείο λοιπόν, είναι αυτό που επιβεβαιώνει το Θεό. Λέει κάπου ό Κύριος, « η γενεά αύτη σημείων επιζητεί και σημείων ου δοθήσεται αυτή ειμή το σημείων Ίωνά του προφήτου»". Με άλλα λόγια, ό κόσμος ζητάει ένα σημείο, άλλα δεν θα του δοθεί το σημείο πού ζητάει, αλλά το σημείο πού ό Θεός θα δώσει, το σημείο της Αναστάσεως Του. Εμείς ζητούμε από τους αγίους να μας στηρίζουν και να μας θεραπεύουν κι ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν είναι κακό. Ίσως όμως αυτό πού πραγματικά έχει ανάγκη ή ψυχή μας να μην είναι το ενδεχόμενο «ξεγέλασμα» ενός θαύματος, που μας θεραπεύει και μετά μας αφήνει να ξεχνούμε το Θεό, άλλα ή εμπειρία της παρουσίας Του. Αύτη ή εμπειρία είναι το σημείο. Το θαύμα λοιπόν, είναι καλό όχι γιατί θεραπεύει έναν, αλλά γιατί φανερώνει το Θεό σε όλους. Διαφορετικά, αν το θαύμα ήταν μόνο μια «εύνοια» του Θεού σε κάποιον, θα ήταν αδικία. Δεν μπορεί ό Θεός κάποιους να θεραπεύει και στους υπόλοιπους να κωφεύει. Όταν όμως κάτι θαυματουργή και συμβαίνει, έστω σε έναν, για μία το γεγονός της φανερώσεως του Θεού που είναι μεθεκτό από όλους, καθίστα το θαύμα και δική μας προσωπική εμπειρία! Το παράμεναν δεν είναι το θαύμα ως θεραπεία, αφού σύντομα ό θάνατος αναιρεί κάθε ευεργετικό αποτέλεσμα, άλλα ή φανέρωση του Θεού. Τραγικό δεν είναι να φύγουμε από αυτό τον κόσμο δίχως θαύμα, αλλά να φύγουμε δίχως σημείο, δίχως να έχουμε την εμπειρία του Θεού μέσα μας. Ή ζωή αυτή μας δίνεται όχι ως δοκιμασία, αλλά ως ευκαιρία, ευκαιρία να Τον ζήσουμε από τώρα. Ή Βασιλεία του Θεού αρχίζει τώρα, όχι όταν κλείσουμε τα μάτια μας -τότε συνεχίζεται. «Σημείο» λοιπόν, και «θαύμα» είναι αυτές οι αφορμές της επιβεβαίωσης της παρουσίας του Θεού σ' αυτό τον κόσμο. Μακάρι να επενδύσουμε κάποια στιγμή στη Βασιλεία του Θεού και να αντιληφθούμε ότι τα επιτόκια της είναι πολύ ψηλά. Τόσο ψηλά πού δεν υπάρχει σε Αυτήν χρόνος, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχουν αναστολές, μειονεξίες, ανασφάλειες ενοχές – τίποτα από όλα αυτά πού σ' αυτή τη ζωή μας απασχολούν. Αυτή είναι η ευλογία της ελευθέριας του Θεού. Αυτή πρέπει να ζωντανέψουν μέσα μας εδώ στη γη. Έως ότου ο καθένας μας θα μπορέσει από χρονικός να γίνει αιώνιος από μονοδιάστατα ανθρώπινος να γίνει πνευματικός.. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΘΟΡΙΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝ ΠΛΩ- Α ΕΚΔΟΣΗ 2005.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC