Αρχική > News > Αγαπώντας τον εχθρό μου

Αγαπώντας τον εχθρό μου

Μπορούμε επίσης να σκεφτούμε τον Θεό σαν έναν υφαντή, ή μάλλον σαν τον υφαντή. Όλη η δημιουργία, από το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας μέχρι τον πιο απομακρυσμένο γαλαξία, μετέχει σ' αυτή την αδιάκοπη, συνεχιζόμενη ύφανση. Εγώ κι εσείς είμαστε μέρος του υφάσματος, και το ίδιος ισχύει για τους εχθρούς μας. Προσεγγίζουμε τον Θεό ξετρυπώνοντας συνδέσεις, όπως, ας πούμε, αυτήν ανάμεσα σε μένα και τον εχθρό μου, που δενόμαστε ο ένας με τον άλλο σαν διασταυρούμενα νήμα¬τα στο ίδιο υφαντό. Τη στιγμή που στρεφόμαστε προς τον υφαντή Θεό, στρεφόμαστε ταυτόχρονα προς την Θεία αγάπη που συνδέει τους πάντες, από την καλόγρια που μεριμνά για τον ετοιμοθάνατο ζητιάνο μέχρι τον ψυχοπαθή, ο οποίος μόλις βίασε και σκότωσε κάποιον. Όταν ο Θεός μας λέει πως η βροχή και το φως του ήλιου δόθηκαν σε όλους κι όχι μονάχα στους ενάρετους, αυτήν την οικονομία της Χάρης περιγράφει. Στην ενότητα του ανθρώπινου γένους, που τα μέρη του συνδέονται το ένα με τ' άλλο. είμαστε κι εμείς ένα μέρος κι άλλο τόσο είναι κι ο χειρότερος εχθρός μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός αδιαφορεί για τις αμαρτίες μας ή για τις αμαρτίες των εχθρών μας. Ωστόσο, παραμένουμε αποδέκτες της ζωογόνου αγάπης του Θεού και ωφελούμαστε από τη Θεία ελπίδα ότι, παρά τις πτώσεις μας, ίσως καταφέρουμε να γίνουμε όπως μας προορίζει ο Θεός.

Για αρχή, πρέπει στην προσευχή μας να είμαστε ειλικρινείς προς τον Θεό. Δηλαδή, να παρουσιαζόμαστε μπροστά Του όπως είμαστε στην πραγματικότητα κι όχι καλλωπισμένοι, ούτε όπως δα θέλαμε να είμαστε ούτε όπως νομίζουμε ότι μας θέλει. Πρέπει να σταθούμε γυμνοί, σαν τον Αδάμ και την Εύα. Στη Φιλοκαλία, ο άγιος Ιωάννης ο Καρπάδιος γράφει ότι «αν θέλουμε πράγματι να ευαρεστήσουμε τον Θεό και να συνάψουμε την τρισμακάριστη φιλία μαζί Του, ας παρουσιάσουμε τον νου μας γυμνό σ' Αυτόν, χωρίς να σέρνουμε μαζί μας κανένα πράγμα αυτού του αιώνα, ούτε τέχνη ούτε νόημα ούτε τέχνασμα ούτε δικαιολογία, ακόμη κι αν γνωρίζουμε όλη τη σοφία του κόσμου.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να παρουσιάσουμε τον νου μας γυμνό στον Θεό, δεν χρειάζεται να υποκριθούμε ότι αγαπάμε τον εχθρό μας με την έννοια της στοργής, της τρυφερότητας. Είναι καλύτερο να εκφράσουμε τα πραγματικά μας αισθήματα, ενδεχομένως κάπως έτσι: Θεέ μου, γνωρίζεις ότι τον τάδε δεν τον αντέχω με τίποτα. Ώρες-ώρες, εύχομαι να πέθαινε, ή τουλάχιστον να δυστυχούσε και να 'ταν μακριά από δω. Ωστόσο, προσεύχομαι γι' αυτόν, διότι αυτή την εντολή μου έδωσες, να προσεύχομαι για τους εχθρούς μου. Για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά δεν το πολυθέλω. Αυτό που στα σίγουρα επιθυμώ είναι να είμαι μαθητής Σου και προσπαθώ να υπακούω στον λόγο Σου. Βοήθησε με να τον δω όπως τον βλέπεις κι εσύ, κάνε να δω στο πρόσωπο του Εσένα. Μακάρι η ζωή μου να είναι τέτοια, ώστε κι οι δυο να κάνουμε πέρα την εχθρότητα και συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλο. Μακάρι, τουλάχιστον, να μη γίνω εμπόδιο για τη σωτηρία του. Παραδέχομαι ότι μου είναι δύσκολο να σκεφτώ κάτι καλό γι' αυτόν, όμως βοήθησε με να το κάνω, βοήθησε σε με να προσεύχομαι γι' αυτόν.

Έπειτα, κι οι πιο απλές προσευχές αποβαίνουν πολύ χρήσιμες. Για παράδειγμα, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησαν με» ή η παραλλαγή του σε «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησον τον/την τάδε (εδώ διαλέγετε ένα όνομα από την... εχθρό-λίστα σας)».

Εδώ που τα λέμε, απαιτείται υπομονή. Μην περιμένετε γρήγορα αποτελέσματα, ίσως ούτε καν αργά. Μπορεί να προσεύχεστε χρόνια για ένα πρόσωπο ή για ένα σύνολο ανθρώπων και να μη δείτε καμιά αλλαγή, ή έστω καμιά αλλαγή από αυτές που περιμένατε. Είναι αλήθεια, εξάλλου, ότι η προσευχή για μιαν αλλαγή, ακόμη κι αν αφορά την συμπεριφορά του ίδιου μας του εαυτού, προϋποθέτει επιμονή. Στην προσευχή για τον εχθρό επέρχεται τουλάχιστον μια αλλαγή σε μας τους ίδιους, αφού οικοδομείται ένας δεσμός έγνοιας για τον άλλο.

Ο Χριστός μας καλεί να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας, αλλά η ίδια η προσευχή μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη. Όση κι αν είναι η συγκέντρωση μας, η προσευχή μας υπενθυμίζει ενίοτε το υπόγειο ρεύμα των αμφιβολιών μας: «Πιστεύω, Κύριε βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκο. 9, 24). Μόνο ευγνώμων αισθάνομαι γι' αυτά τα λόγια. Αν μη τι άλλο, ο άνθρωπος που τα πρωτοείπε είχε το μεγάλο προνόμιο να βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ιησού. Εμείς ζούμε είκοσι αιώνες αργότερα, σε μια εποχή που το ζήτημα του «ιστορικού Ιησού» απασχολεί άπειρα βιβλία, των οποίων οι συγγραφείς σπανίως συμφωνούν μεταξύ τους. Ορισμένοι, μάλιστα, απορρίπτουν τον Ιησού της Καινής Διαθήκης, ισχυριζόμενοι πως πρόκειται για θρύλο ή επινόηση. Από όσους πάλι αναγνωρίζουν την ιστορικότητα του, κάποιοι πιστεύουν πως επρόκειτο για έναν περιπλανώμενο ραβίνο, ο οποίος εκτελέστηκε εξαιτίας των ριζοσπαστικών του απόψεων και αναστήθηκε υπό την έννοια ότι οι αφηγήσεις για την ζωή του και οι διδαχές του επιβίωσαν, αποτελώντας τη βάση για μια νέα θρησκεία.

Απόσπασμα από το βιβλίου του Jim Forest «Αγαπώντας τον εχθρό μου», εκδόσεις Πορφύρα,2015.
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάδιος, 100 παρηγορητικά κεφάλαια προς μοναχούς της Ινδίας (49). πηγή: Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, ρΛμος Α'. μετάφραση: Αντώνης Γαλιίτης. εκδ: Το Περιβόλι της Παναγίας. 1986.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC