Αρχική > News > Άχυρένιοι ήρωες

Άχυρένιοι ήρωες

Tρεiς Αμερικανοί στρατιώτες, ένας έγχρωμος και δύο λευκοί, στη Μάχη του Ίβο Τζίμα φωτογραφίζονται τυχαία να τοποθετούν σε λόφο του κατακτημένου ιαπωνικού νησιού την αμερικανική σημαία, μια συνηθισμένη μέρα καθημερινή. Μια πράξη ρουτίνας, όπως τους διέταξε ο αξιωματικός. Η στιγμιαία φωτογραφία που τράβηξε κάποιος καλός φωτογράφος βγήκε εντυπωσιακή, είχε ατμόσφαιρα, άρεσε. Ένας δημοσιογράφος την έστειλε στην εφημερίδα του, έκανε το γύρο του κόσμου όλου. Οι λεζάντες που γράφτηκαν ως επεξήγηση ήταν αληθοφανείς αλλά ανακριβέστατες. Μιλούν ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε την ώρα της κατάληψης του νησιού και τη στιγμή που οι ήρωες πολεμιστές καταφέρνουν, μέσα στην κόλαση της μάχης, να βυθίσουν το κοντάρι της αστερόεσσας στο λόφο. Ένας ιερός άθλος! Οι αναγνώστες παγκοσμίως εντυπωσιάστηκαν. Οι άνθρωποι της αμερικάνικης κυβέρνησης θα βάλουν στο κεφάλι τους ιδέες. Θα ακολουθήσει μια εκτεταμένη επιχείρηση θριάμβου. Από την πατρίδα, κυβέρνηση, υπηρεσίες, εταιρείες δημοσίων σχέσεων και κάθε άλλου είδους εταιρείες με συμφέροντα, θα αναζητηθούν οι γενναίοι άντρες στη φωτογραφία της σημαίας και θα διοργανωθούν περιοδείες ανά την αχανή πατρίδα, προκειμένου να τους δοξάζουν, να τους τιμούν, να τους επευφημούν οι πολίτες και να εξιδανικεύεται αυτό που πρέπει να εξιδανικευθεί σε βαθμό υστερίας. Παράλληλα θα εκδοθούν ομόλογα που θα πωλούνται στις εκδηλώσεις για τα έξοδα του πολέμου. Ωστόσο το θέμα δεν είναι αυτό ακριβώς. Είναι το γεγονός πως βίωσαν, μέρα τη μέρα, τούτοι οι τρεις «αχυρένιοι ήρωες» την εύνοια της τύχης τους, να γίνουν, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν πράξει τίποτα ηρωικό, οι σταρ της Αμερικής και ακόμη πιο πέρα: οι ήρωες προς μίμηση που τα πλήθη χειροκροτούν και υστερικά θαυμάζουν.

Υπάρχει στον έξοχο Ψαλμό ΞΘ' του Δαβίδ μια φράση που πάντα όταν τον άκουγα ή διάβαζα με έβαζε να αναρωτιέμαι. Προσπαθούσα να καταλάβω τί εννοεί: Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι λέγοντες μοι, εύγε, εύγε.

Σύντομα οι τρεις πεζοναύτες, μέσα στις γιορτές, στα κραυγαλέα πανηγύρια, στους υπερήφανους πομπώδεις λόγους, στα πλήθη που μαζεύονται να τους επευφημήσουν στα τεράστια στάδια, αρχίζουν κάποια στιγμή να δυσφορούν. Η δυσφορία αυτή εντείνεται, απλώνει μαύρες ρίζες μέσα τους σαν περίεργο μικρόβιο, γίνεται αρρώστια, μαρασμός. Έπειτα από κάθε μεγαλειώδη εμφάνιση, σέρνονται κουρέλια έξω απ' τη γιορτή. Μετά τα αστραφτερά χαμόγελα, τις θερμότατες χειραψίες, τα συγχαρητήρια, τις συνεντεύξεις και τα κηρύγματα, λαχταρούν να αποδράσουν, να αποξεχάσουν ό,τι ζουν, να αρπαχτούν από άλλες έντονες καταστάσεις, ικανές να λειτουργήσουν ως αντίδοτο στην ένταση που πάει να τους τσακίσει, για να λησμονήσουν το ψεύδος που προσυπέγραψαν, το ζήτω που δεν τους ανήκει. Η συνείδησή τους υποφέρει όλο και πιο τυραννικά. Εδώ ένας ντοστογιεφσκικός αναβρασμός ξεβράζει από υποσυνείδητα υπόγεια την άρνηση του άδικου «εύγε» και περιτυλίγει την ανάσα σαν βρόχος. Ο συναισθηματικός τους κόσμος αλλοιώνεται.

Αποδομείται η ζωή, η προσωπικότητά τους, αισθάνονται όλο και φριχτότερα. Η τύχη τους αποδεικνύεται μια δαιμονική ατυχία. Ο παράδεισος της κίβδηλης δόξας αποδεικνύεται κόλαση. Τις νύχτες, σε εφιάλτες εμφανίζονται τα πρόσωπα συντρόφων τους που έχουν σκοτωθεί σ' εκείνη τη μάχη, που τα ονόματά τους τώρα κανείς δεν αναφέρει, ενώ οι μάνες των αδικημένων νεκρών πενθούν μόνες και άγνωστες στις κουζίνες τους. Οι αληθινοί ήρωες αγνοούνται και αυτό τους μολύνει τον αυτοσεβασμό. Έχουν ανάγκη να πιουν, να εξαφανιστούν, να ξεφύγουν από την ντροπή. Ο ένας απ' τους τρεις, ο έγχρωμος γιγαντόσωμος Ινδιάνος, ακόμη πιο συναισθηματικός και φιλότιμος, καταλήγει αλκοολικός και μια παγωμένη νύχτα θα πεθάνει από το κρύο, πεσμένος σε ένα πεζοδρόμιο.

Ο οφθαλμός ο άυπνος της δικαιοσύνης, που όλα τα παρατηρεί, κατοικεί μέσα μας. Είναι τόσο λεπτός που δεν εξανίσταται μονάχα όταν μας αδικούν, αλλά και όταν κερδίζουμε άδικα. Η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι όσο απλοϊκή την περιγράφουν οι εμπορικές ταινίες, η τηλεόραση και τα αφελή μας όνειρα για επιτυχίες. Και ευτυχώς, αλλιώς η ζωή θα ήταν ανιαρή σαν παιδαριώδες κόμικς. Δε διψά, όπως μας έμαθαν, για την επιτυχία αλλά για το αληθινό. Γιατί το αληθινό είναι η πηγή της, το πρώτο της κύτταρο, αν λέγεται έτσι.

Της Μάρως Βαμβουνάκη
Από το βιβλίο «Χορός μεταμφιεσμένων», εκδ. Ψυχογιός, 2009.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC