Αρχική > News > «... μη τις υμάς εξαπατήσει...» (Β’ Θεσ. β 3)

«... μη τις υμάς εξαπατήσει...» (Β’ Θεσ. β 3)

Διαφημίσεις μου μαθαίνουν ότι κάποτε ήμουν ψάρι, πριν κάνω το ...πρώτο βήμα, που με διαβεβαιώνουν ότι ένα άρκουδάκι θα μου ζεστάνει την καρδιά! Άνθρωποι που μιλούν ακατάληπτα ελληνικά, λέξεις που δεν μπορώ να τις αναγνωρίσω, κι άλλοτε βυθίζονται σε απόλυτη σιωπή, αφοσιωμένοι στο μικρό κόσμο με τ' αόρατα όρια που θέτει γύρω τους ο μικρός κινητός αφέντης τους. Ποικίλες εταιρείες γνωρίζουν πριν από μένα τι επιθυμώ και μου το προσφέρουν πριν το ζητήσω, για να μη νιώσω την έλλειψή του... Οι λεπτομέρειες και οι ευαισθησίες θα περάσουν γρήγορα, θα γραφούν με ψιλά, δυσδιάκρκτα γράμματα σε κάποια άκρη του νου.

Πρέπει ν' αλλάξω την εικόνα μου... Να δείχνω αυτό που προστάζει η νέα τάση, αφού ο φυσικός εαυτός μου είναι ανεπαρκής. Είναι καιρός ν' ασπαστώ μια καινούρια «προχωρημένη» παράδοση, που μου προτείνει μια τηλεοπτική γιαγιά, η οποία αποφάσισε να κάνει τατουάζ...
Όλα αυτά στροβιλίζονται συνεχώς μπροστά μου. Σαν μεγάλες σταγόνες βροχής χτυπούν με ορμή και μανία στο παράθυρο της ψυχής μου, κάθε μέρα και πιο δυνατά, πιο πιεστικά, ακατάπαυστα. Δεν υπάρχει ανάπαυλα ούτε και τέρμα...
Κι εγώ συνεχίζω να κοιτώ γύρω μου. Δεν μπορώ ν' αναγνωρίσω πια ούτε τους ανθρώπους. Οι μορφές τους γίνονται θολές πίσω απ' το τζάμι. Μοιάζουν ξένες μέσα σ' αυτή τη βροχή που σαρώνει τα πάντα. Σφίγγω τα χείλη μου... Αυτός ο κόσμος είναι ο αναπόφευκτος αισθητός χώρος, στον οποίο ζω και κινούμαι... Είναι ο τόπος που εξελίσσεται η μεγάλη διέλευση, μέχρι να φτάσω στο φυσικό χώρο απ' όπου προέρχομαι και ανήκω: τον Ουρανό.

Είναι αδύνατον ν' αρνηθώ τη διέλευση. Μέσ' απ' αυτή θα εξασφαλίσω το απαραίτητο εισιτήριο για την Πατρίδα μου. Η ζωτική, αυτή πνοή της ύπαρξής μου είναι ολότελα ξένη από τα φτηνά επαναφορτιζόμενα εξαρτήματα μιας εικονικής πραγματικότητας. Θα ήταν τραγικό να πιστέψω ότι το παρόν είναι αιώνιο. Δεν υπάρχει πια περιθώριο ν' αναρωτιέμαι τι είναι αλήθεια, ούτε και να καταφεύγω κάθε τόσο στα μάτια των άλλων για να την αντικρίζω. Η αλήθεια στέκει πάντα ξεκάθαρη, αποκεκαλυμμένη μπροστά μου, μπροστά στο σύμπαν, που μόνο υποκριτικά μπορεί κανείς να προσποιηθεί ότι δεν τη βλέπει.

Όσο οι μέρες περνούν, οι εικόνες θα συνεχίσουν να εναλλάσσονται κι ο κόσμος θα εξακολουθεί να με ξαφνιάζει, πιο πολύ αυτοαναιρούμενος από πριν. Όσο οι μέρες περνούν, η ψυχή μου θα πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στην αγαπημένη μας Πατρίδα, στον Ποιητή και Πλάστη μας. Σε πείσμα της μεταβαλλόμενης σκέψης, που αμνηστεύει άκριτα, ξαφνιάζοντας όσους περίμεναν να γίνω ένα κομμάτι ακόμα για να συμπληρώσουν την ασχήμια του παζλ τους...
Γιατί είναι βασανιστικό να αρνείται κανείς την ουσία της ζωής και να ακυρώνει εκούσια τη μόνη πραγματική δυνατότητα, να ζει τα ουράνια και απερίγραπτα αγαθά για όσο κρατά μια ζωή και μια αιωνιότητα.

Ακυλίνα
Περιοδικό "Η Δράσις μας", Τεύχος 427 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2005

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC