Αρχική > News > «Έλαιον αμαρτωλού...»

«Έλαιον αμαρτωλού...»

Προδοθήκαμε λοιπόν, είναι αλήθεια.Ήμουν νέος κληρικός, όταν ανεκινείτο το θέμα της εντάξεως μας στην «Ε.Ο.Κ.» (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Οι Έλληνες τότε, το θεώρησαν μεγάλη νίκη. Μεταξύ όλων αυτών ήμουν κι εγώ. Γιατί; έλεγα• Τι κακό είναι; Δεν θα έχουμε εχθρούς. Θα είμαστε ενωμένοι και ισχυροί. Θα συνδεθούμε με τους ισχυρούς και τους πλούσιους. Θα ξεφύγουμε από την οικονομική ανασφάλεια και θα έχουμε εξασφαλισμένη την εδαφική μας ακεραιότητα. Οι περισσότεροι εκκλησιαστικοί όμως, τότε, έλεγαν τα αντίθετα. Κάλαμοι της Εκκλησίας και της Θεολογίας, ισχυροί της εποχής εκείνης, κινδυνολογούσαν. Θα πέσουμε σε μια χοάνη έλεγαν. Θα προδίδουμε προγονικούς θησαυρούς μέρα με τη μέρα. Θα μας ισοπεδώσουν. Θα κινδυνεύουμε από την παγκοσμιοποίηση. Θα χάση ο λαός μας την ομοιογένειά του. Θα αποκτήσουν οι αλλόθρησκοι κι οι ετερόδοξοι ίσα δικαιώματα στη χώρα μας. Θα γεμίσουν τον κόσμο με τζαμιά και τεμένη, θα αποθρασυνθούν. Θα μας αρπάξουν τα παιδιά μας, με τη λάμψη του πλούτου και το λούστρο του πολιτισμένου. Θα βγάλουν το άχτι τους και τ' απωθημένα τους οι πιο κακοί από τους εταίρους μας. Θα διορίζονται στις θέσεις μας. Θα αμβλυνθούν οι συνειδήσεις μας. Θα πρεσβεύουμε άλλα. Αντίθετα απ' το συμφέρον μας. Θα μας διδάξουν την δική τους ασπλαχνία για τα παιδιά και θα μας προβάλλουν την δική τους διαλυμένη οικογένεια. Και να που βγήκαν όλα αυτά αληθινά.

Έβλεπαν τα πράγματα σκοτεινά. Προφήτευαν με ακρίβεια τι θα μας συμβή. Ακόμη κι οι πιο μετριοπαθείς υπεγράμμιζαν τα επικίνδυνα σημεία. Εγώ τα διάβαζα όλα αυτά, και με απασχολούσε όπως όλους το θέμα, αλλά ήθελα να βλέπω την καλή όψι του πράγματος και ήμουν εκ πεποιθήσεως ταγμένος υπέρ της ΕΟΚ. Μάλιστα, ο Μητροπολίτης Μεγάρων, ο Επίσκοπός μου, ο Επίσκοπος που με χειροτόνησε στους τρεις Βαθμούς της Ιερωσύνης, μου ανέθεσε τότε να κάνω μια εισήγηση σε Ιερατική Σύναξη για την ένταξή μας στην ΕΟΚ. Περίμενε κι αυτός να πω σ' αυτή την Ιερατική Σύναξη και τα υπέρ και τα κατά της ΕΟΚ. Εγώ ο «έξυπνος», συνεπαρμένος τότε από το ρεύμα της Εποχής, έκανα μια ενθουσιαστική ομιλία υπέρ της ΕΟΚ και στο τέλος καταχειροκροτήθηκα απ' τους Ιερείς. Έκανα πρώτα μια ιστορική ανάλυση της ΕΟΚ, πως ξεκίνησε σαν ένωση για το χάλυβα, και μετά τους έλεγα επιχειρήματα που ενθαρρύνθηκαν όλοι υπέρ της ΕΟΚ. Εμείς, έλεγα θυμάμαι, θάμαστε εκεί η μόνη Ορθόδοξη χώρα. Θα μεταφέρουμε εκεί τα Ορθόδοξα Βιώματά μας, τον Ορθόδοξο πολιτισμό, τον όντως Χριστιανικό τρόπο ζωής. Θα μας δουν από κοντά, θα μας θαυμάσουν, θα μας μιμηθούν. Θυμάμαι μάλιστα, που είχα πει: θα δουν οι ετερόδοξοι αυτοί Χριστιανοί της Δύσεως, έγγαμο κλήρο. Θα εκπλαγούν μπροστά στο θαύμα της ιερατικής οικογένειας. Καταλαβαίνετε πόσο χάρηκαν ακούγοντάς το αυτό οι κληρικοί μας. Ο «παππούς» όμως, ο πνευματικός μου, που τα άκουγε όλα αυτά με έκπληξη, μη θέλοντας να με πικράνει, με επιτίμησε έμμεσα, λέγοντάς μου «λες νάρθουν έτσι τα πράγματα πάτερ Ιγνάτιε;» Και πράγματι δεν ήλθαν έτσι. Οι εταίροι μας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αργότερα, μας ενέπαιξαν. Μας ενθάρρυναν προς καιρόν μ' αυτά τα αμαρτωλά ευρωπαϊκά κονδύλια και μετά μας εκμεταλλεύτηκαν.

Καλά λέει η Αγία Γραφή «έλαιον αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου». Αμαρτωλοί και τρισάθλιοι οι προδότες της Ορθοδοξίας, ανεδείχθησαν προδότες και σαν εταίροι. Κι εμείς, μεθύσαμε με την εισροή των «προγραμμάτων». Ως κι η Εκκλησία πλανήθηκε. Ως κι οι Μονές μας. Δώστε μας για έργα. Δώστε μας για συντηρήσεις Ιερών Ναών, Μονών, Κειμηλίων. Δώστε μας για φιλανθρωπία. Δώστε μας για φιλανθρωπία και πάρτε μας την ανθρωπιά. Πλανηθήκαμε. Το φάγαμε το δόλωμα. Πέσαμε στα δίχτυα τους. Αφήσαμε το καθαυτό έργο μας, τον καταρτισμό του λαού, τον αγιασμό μας και τον αγιασμό των πιστών, και πέσαμε στα έργα. Αυτό αν δεν είναι αίρεσις. Και δώστου τα «μπράβο» και τα «συγχαρητήρια» απ' τους ανίδεους ενθουσιώδεις. Και φθάσαμε ως εδώ. Κι οι πολιτικοί μας, σαν να βρήκαν ευκαιρία με τις πλάτες της Ε.Ε., ξεπουλούσαν κι αυτοί, ελαφρά τη καρδία, θησαυρούς που κερδήθηκαν με αίματα. Πνευματικούς θησαυρούς. Το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Τον Χριστιανικό Γάμο. Την αθάνατη ελληνική παιδεία. Τη γλώσσα μας. Τα γράμματά μας. Τη Θεολογία μας. Τα Θρησκευτικά μας. Ως κι αυτή την ταφή μας. Και όταν εύρισκαν καμιά αντίδραση απ' τις λιγοστές φωνές των υπερμάχων της Πίστεως και της Πατρίδος μας, Αρχιερέων, Ιερέων, Διδασκάλων, πιπίλιζαν την ίδια καραμέλα. «Μα το επιβάλλουν οι Εταίροι». «Μα έτσι θα είμαστε Ευρωπαίοι;» Ποτέ να μην είμαστε. Κι επέβαλαν πράγματα που δεν τα επέβαλε κανείς, αλλά τους συνέφερε αυτούς κομματικά, για να ικανοποιήσουν αυτούς τους ψευτοκουλτουριάρηδες Έλληνες, που μόνον ελληνικά δεν σκέπτονται και ελληνικά δεν φρονούν. Και να τώρα! Τώρα φάνηκε. Μας πήραν ό,τι μας πήραν. Μας έστυψαν σαν λεμονόκουπα και τώρα μας πετούν στα σκουπίδια. Τώρα καταλάβαμε ότι τίποτε άλλο δεν είναι, παρά σκληροί και αδυσώπητοι, άπιστοι και τοκογλύφοι. Επένδυσαν σ' εμάς τα χρήματά τους. Και τώρα, τώρα εμείς με υποθηκευμένους τους θησαυρούς μας, υλικούς και πνευματικούς, πατραλοίες, υιοί και θυγατέρες αγίων και ηρώων και ενδόξων προγόνων, στενάζουμε κάτω από την σκληρότερη δουλεία. Και δεν την λουζόμαστε μόνον εμείς αυτή την σκληρή πενία και δουλεία, αλλά την κληροδοτούμε και στα παιδιά μας. Τα παιδιά μας, που πριν γεννηθούν, θα μας φτύσουν. Λίγοι ήταν αυτοί που έβλεπαν τον κίνδυνο. Οι πιο συνετοί, οι προορατικοί, οι πνευματικοί άνθρωποι. Ο Επίσκοπος μας, ο Μητροπολίτης Μεγάρων, όταν του λέγαμε σε Ιερατικές Συνάξεις ή σε συζητήσεις μαζί του, «Σεβασμιώτατε, αφού μπορούμε, γιατί να μην πάρουμε ένα πρόγραμμα απ' την Ε.Ε. να φτιάξουμε αυτό ή το άλλο, μας έλεγε με απάθεια: «Ελαιον αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου». «Ποιος δίνει παιδί μου, χωρίς ανταλλάγματα;» μου είχε πει κάποτε. Θα εκπλαγείτε σεις οι νεώτεροι όταν θα δήτε πόσο ακριβή θάναι η εξόφλησις τους. Και να το θαύμα. Να οι προρρήσεις κι οι φόβοι του «παππού».

Βγήκαν πέρα για πέρα αληθινοί. Να του Επισκόπου μας οι προβλέψεις. «Επληρώθησαν» οι προφητείες τους. Παιδιά των προφητών είμαστε, με προφητικό χάρισμα είμαστε στολισμένοι σαν Βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, σοφοί κατά την καταγωγή από πατρίδα σοφών προερχόμαστε κι όμως ως άσοφοι πορευτήκαμε, κι ως αθετήσαντες τους λόγους των Προφητών μας. Τώρα όμως τι; Θα καθόμαστε να κλαίμε; Φτωχοί, ταπεινωμένοι, εξαθλιωμένοι θα μείνουμε με τα κουρέλια της τσαλακωμένης εθνικής μας αξιοπρέπειας;

«Ώρα ημάς του ύπνου εγερθείναι». Ώρα να ανανήψουμε. Ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να ζήσουμε την πτωχεία μας και ν' αρχίσουμε πάλι να πλουτίζουμε πνευματικά. Έτσι θα ανανήψουμε. Έτσι θα τους «εκδικηθούμε». Έτσι θα δικαιώσουμε το όνομα μας το Χριστιανικό και Ορθόδοξο, το Ελληνικό μας Όνομα. Και προ πάντων να το διακηρύττουμε και να το ομολογούμε προς κάθε κατεύθυνση. Να κλεισθούμε ο καθένας μας εις το «ταμείον» του για τις προσευχές του, να ανοίγεται όμως κι ο καθένας μας σε συνειδητή συμμέτοχη στην Θεία Λατρεία της Εκκλησίας μας. Να Βλέπω τους Ναούς μας γεμάτους. Να Βλέπω τους Χριστιανούς μας «ταις αρεταίς», αστράπτοντας, να αναλάβει ο Ιερός Κλήρος μας το αυθεντικό και γνήσιο ρόλο του, να τον απεκδύση το ρόλο του από κάθε αλλοίωση και να τον ασκεί με θείο ζήλο. Να γράψουν οι πέννες των σοφών διδασκάλων μας κείμενα παραινετικά, στην Πίστη και στην Ομολογία της. Να λαλήσουν οι γλώσσες των ρητόρων μας αγαθά, να ασκουσθή ο Προφητικός λόγος δυνατός, να λαλήσουν οι άμβωνες και οι Έδρες των διδασκάλων. Να αναλάβει η μάνα το ρόλο της στην οικογένεια. Κι ο πατέρας να γίνη πάλι σύμβολο θυσίας. Να στιγματίζεται η απόδρασις από το καθήκον, και να επαινείται και να εξυψώνεται αυτός που ανεβαίνει την κλίμακα των αρετών. Να ξαναγίνη σύμβολο ο δάσκαλος κι ο Ιερέας σημείο αναφοράς. Να αναλάβουμε τον αγώνα της νηστείας, της εγκράτειας, της μελέτης του λόγου του Θεού. Αντί της σαπρολογίας και της αργολογίας, να υμνούν τα χείλη τον Θεό. Να ομολογείται η Πίστις μας κάθε λεπτό της ώρας. Να αντηχεί ο Ουρανός της Πατρίδος μας την ευχή του Ιησού Χριστού, και να διαβάζουν τα παιδιά μας τα Ιερά Γράμματα. Νάχη το πετραχήλι τον πρώτο ρόλο στη ζωή μας, και ο στόχος μας νάναι ενώπιον μας δια παντός. Τότε, πάρτε τα αγαθά, δεν τα θέλουμε. Τότε, πάρτε αγαθά γιατί μας περισσεύουν. Πάρτε αγαθά, γιατί εμείς δεν στηρίζουμε σ' αυτά την χαρά μας και την ευτυχία μας. Ζητείτε την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού. Για μας λοιπόν τώρα οι άθλοι και τα έπαθλα. Για μας και ταύτα πάντα προστεθήσονται. Πάλι θ' αυξηθούν τ' αγαθά μας. Δεν θα μας τα στέρηση ο Θεός. Αρκεί νάμαοτε ως σύγχρονοι Έλληνες αντάξιοι των προγονών μας. Αρκεί νάμαστε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αντάξια τέκνα Αγίων της Πίστεώς μας. Για μας οι νίκες κι οι θρίαμβοι. Για μας πνεύμα κι όχι ύλη. Για μας Ιησούς χθες και σήμερον ο Αυτός εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Tου ΣεΒασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου
"ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟ" ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC