Αρχική > 06 - 11 - 2009: Σύναξη Νέων - H αληθινή μετάνοια...

06 - 11 - 2009: Σύναξη Νέων - H αληθινή μετάνοια...

Η μετάνοια είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα στην πνευματική μας ζωή μάλλον θα έλεγα ότι η όλη ζωή μας εδράζεται πάνω στο κατά πόσο έχουμε αντιληφθεί ότι η μετάνοια είναι τρόπος ζωής.

Πόσοι από εμάς αναβάλλουμε το θέμα της μετανοίας -το σημαντικότερο από όλα- επειδή δεν κατανοούμε εις βάθος τι είναι η μετάνοια στη ζωή μας! Πολλές φορές συγχέεται μες το μυαλό μας και έτσι βλέπουμε ότι κάποιος πονηρά σκεπτόμενος αναβάλλει τη μετάνοιά του, πιστεύοντας αφελώς ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ευκαιρία στη ζωή του όταν μεγαλώσει (και φτάσει εξήντα, εβδομήντα ή ογδόντα χρονών) να πάει σε έναν πνευματικό να εξομολογηθεί, να μετανιώσει για τις πράξεις και τότε να συγχωρεθεί όλος ο πρότινος βίος του. Αυτή όμως δεν είναι η αληθινή μετάνοια επειδή κανείς δεν γνωρίζει το χρόνο της Δευτέρας Παρουσίας -μπορεί να γίνει και τώρα που μιλάμε. Πρέπει λοιπόν η πνευματική ζωή να είναι κοντά στο Θεό, για να υπάρχει συναίσθηση ότι η Δευτέρα Παρουσία είναι εγγύς και να προκαλείται προβληματισμός στην ψυχή του ανθρώπου γι’ αυτό το θέμα.

Επίσης, κάτι που αμελούμε οι περισσότεροι είναι το θέμα της Θείας Κοινωνίας επειδή πιστεύουμε ότι δεν είμαστε άξιοι. Θα πρέπει να προβληματιζόμαστε κάθε φορά που δεν κοινωνούμε. Όταν βγαίνει ο ιερέας κρατώντας το Άγιο Ποτήριο και λέει:«Μετά φόβου Θεού Πίστεως προσέλθετε» πλησιάζουν ορισμένα άτομα να κοινωνήσουν ή όταν είναι Μεγάλη Πέμπτη, Μέγα Σάββατο ή τα Χριστούγεννα. Δηλαδή όλο το χρόνο δεν ήμασταν άξιοι και τώρα μόνο είμαστε άξιοι να μεταλάβουμε το Σώμα και Αίμα Χριστού, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα; Σίγουρα δεν είμαστε. Και εγώ που είμαι παπάς δεν αισθάνομαι άξιος να λειτουργήσω αλλά πρέπει να λειτουργήσω γιατί όταν είσαι πνευματικός άνθρωπος ποτέ δεν μπορείς να αισθανθείς ότι είσαι απόλυτα έτοιμος. Αυτό σημαίνει εν γνώσει ότι δεν είμαστε Άγιοι, αλλά καλούμαστε να γίνουμε και προσερχόμαστε στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πριν τη Θεία Ευχαριστία υπάρχει και μία προϋπόθεση. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι απροϋπόθετα δεν γίνεται να πάς να τρέξεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ούτε μπορείς να πας σε μία εταιρεία και να τους πεις ότι τώρα εσύ είσαι ο Γενικός Διευθυντής. Για να φτάσεις σήμερα να γίνεις Σύμβουλος πρέπει να έχεις κάνει κάποιες σπουδές, πρέπει να συναισθάνεσαι την ευθύνη που έχει όλο το πράγμα και να προχωρήσεις να δώσεις συμβουλές, αφού κριθείς και δοκιμαστείς ότι είσαι άξιος. Κι ακόμα, δεν μπορείς να πας στο Πολεμικό Ναυτικό και να είναι εκεί η ομάδα των καταδυτών και να πεις: «εγώ θα σας πω πώς να πέφτετε στη θάλασσα» αφού εξυπακούεται ότι ο εκπαιδευτής ξέρει όλες τις λεπτομέρειες. Έτσι είναι και στην πνευματική ζωή. Ας αφήσουμε και κάποιον στην πνευματική ζωή να κρίνει αν είναι σωστό ή αν είναι λάθος αυτό που πάμε να κάνουμε μέσα στην εκκλησία. Όταν στο μυστήριο της εξομολογήσεως λες τα αμαρτήματα σου στον πνευματικό (εν μετανοία πρέπει όλα αυτά να λέγονται) πρέπει να υπομείνεις μετά και τον κανόνα που θα σου βάλει ο πνευματικός, γιατί αυτό το οποίο θα πει στο μυστήριο της εξομολόγησης ο πνευματικός, εδράζεται πάνω στο λόγο του Ευαγγελίου, του ίδιου του Χριστού, που λέει: «όσα αν δήσητε (ενν. εσείς οι μαθητές )επί της γης (επέκεινα οι μαθητές του Χριστού είναι και όλοι οι ιερείς, οι πρεσβύτεροι και όλοι οι επίσκοποι οι όποιοι εκτελούν και διακονούν το Μυστήριο της εξομολογήσεως και όλη την μυστηριακή ζωή της εκκλησίας μας ) έσται δεδεμένα και όσα αν λύσητε επί της γης έσται λελυμένα και εν τω ουρανώ». Αυτό σημαίνει: «όσα δέσετε κάτω εις την γη θα είναι δεμένα και όσα αν λύσετε θα είναι λυμένα και στη γη και στον ουρανό». Δηλαδή όταν πάμε να εξομολογηθούμε ειλικρινά, ο πνευματικός έχει δύο δυνάμεις, η μία είναι του λυσίματος -να λύνει δηλαδή τα αμαρτήματα, να συγχωρεί- και η άλλη να δένει αυτόν τον οποίο προσέρχεται εις την εξομολόγηση. Δε σημαίνει ότι κάθε φορά που πάμε στην εξομολόγηση θα είναι λελυμένα τα αμαρτήματα μας,γιατί παρόλο που πρέπει να υπάρχει συναίσθηση της αμαρτίας, μπορεί να μην υπάρχει μετάνοια μες την καρδιά. Το ζήτημα είναι εντός εκκλησίας τι λέγεται, τι λένε οι Άγιοι Πατέρες, τι λένε οι ιεροί κανόνες ότι είναι αμαρτία. Για παράδειγμα ένα παιδί που λέει ότι έχει προγαμιαίες σχέσεις- κάτι που είναι γνωστό αφού όλος ο κόσμος με αυτό τον τρόπο ζει – και ισχυρίζεται ότι μέσω των σαρκικών σχέσεων τη φιλενάδα του βιώνει την ελευθερία και την αγάπη του Θεού, δεν δείχνει μετάνοια. Οπότε όταν θα πάει στον πνευματικό μπορεί να μην τον διαβάσει καθόλου, να του πει να φύγει αλλά αν τον διαβάσει «έσται δεδεμένος εν τη γη και εν τω ουρανω» - αυτό μπορεί να το πει ο πνευματικός. Η ευχή δεν είναι πάντα συγχωρητική αλλά δεσμευτική πολλές φορές, γιατί σε δένει ο πνευματικός με τον κανόνα που σου βάζει. Που σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε πολύ προβληματισμένοι, όταν προσερχόμαστε στο Μυστήριο της μετανοίας, να έχουμε αυτή την ευλογημένη κατάσταση της μετάνοιας, που σημαίνει μια συντριβή καρδιάς η οποία ξεκινάει από μέρες. Όταν πέφτουμε σε μια αμαρτία, όποια αμαρτία και να κάνουμε -δεν υπάρχει διαχωρισμός μεγάλης και μικρής αμαρτίας, μην αυταπατάσθε, όλα τα αμαρτήματα είναι αμαρτήματα απέναντι στο Θεό και πρέπει να τα ομολογούμε- χρειάζεται να αισθανόμαστε ότι η καρδιά μας πριν πάμε στο Μυστήριο, είναι αναπολόγητη και να προσδοκάμε τη στιγμή που θα πάμε να το εξαγορευθούμε στον πνευματικό. Ο πεσών στην αμαρτία- ο αμαρτωλός- όταν φτάσει στον πνευματικό χρειάζεται να μην κοιμάται η ψυχή, ούτε το σώμα του μέχρι να βρει ανάπαυση. Η μετάνοια λοιπόν την οποία βιώνουμε θα είναι εκπληκτική και αποκαλυπτική εν ημέρα κρίσεως γιατί θα δούμε ανθρώπους που δεν πιστεύαμε ότι ήταν μετανοημένοι να είναι μετανοημένοι και άλλους που είναι όλη τη μέρα στο πετραχήλι και εξομολογούνται να είναι για κλάματα. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε βαθιά μετάνοια. Έτσι λοιπόν καταλήγω να πω ότι θα πρέπει την μετάνοια να την προσεγγίζουμε με έναν διαφορετικό τρόπο από ό, τι την προσεγγίζουμε μέχρι σήμερα και να ξέρουμε ότι η μετάνοια δεν είναι μόνο για τους εκλεκτούς του Θεού, γιατί οι Νινευΐτες ήταν πολύ αμαρτωλοί και όμως μετανόησαν και οι Ισραηλίτες που ήταν της μετανοίας, δηλαδή όλη την ημέρα άκουγαν τους προφήτες και είχαν τον νόμο, είχαν σκληροκαρδία. Οι Νινευΐτες ήταν πολύ αμαρτωλοί,έκαναν όλα τα αμαρτήματα που μπορείτε να φανταστείτε. Ήταν επίσης ένας λαός άχρηστος για τους Ισραηλίτες, οι οποίοι είχαν διαχωρίσει τη θέση τους απ’ αυτούς και δεν τους συμπαθούσαν καθόλου. Ο Ιωνάς ήταν ένας άσημος ο οποίος πήρε την εντολή από το Θεό να πάει να κηρύξει την μετάνοια όμως αυτός δεν ήθελε να υπακούσει και αντί να πάει στη Νινευή πήρε το πλοίο και πήγε στην Ισπανία. Όμως το πλοίο έπεσε σε θαλασσοταραχή και λόγω των προλήψεων που είχαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή - και σήμερα υπάρχουν προλήψεις παρόμοιες, ενώ δεν πρέπει να υπάρχουν - έπρεπε να ριχτεί κάποιος στην θάλασσα για να σωθεί το υπόλοιπο πλήρωμα έτσι έριξαν κλήρο και ο κλήρος έπεσε στον Ιωνά και τότε εκείνος τους είπε την ιστορία ότι ο Θεός τον έστειλε να πάει στη Νινευή και επειδή δεν πήγε εκεί, τους αποκάλυψε ότι ήταν εντολή του Θεού να υποφέρει αυτός και τον έριξαν μες την θάλασσα, τον κατάπιε ένα κήτος -μια φάλαινα μεγάλη- και τρεις μέρες και τρεις νύχτες ήταν μες την κοιλιά του κήτους χωρίς να πάθει τίποτα και τον εξέμεσε μετά από τρεις ημέρες στην Νινευή όπου πήγε και κήρυξε. Είναι η προτύπωση της Αναστάσεως του Χριστού μας. Εκεί έγιναν θαύματα μεγάλα.

Όλοι οι αμαρτωλοί οι Νινευΐτες άκουσαν την φωνή του Ιωνά και επέστρεψαν έτσι στο δρόμο του Θεού. Δεν είπε στους Νινευΐτες ο Ιωνάς να μετανοήσουν θέλοντας να δείξει ότι ο άρρωστος τρέχει στον γιατρό. Απεναντίας έκλεισε σ’ αυτούς ολότελα την πόρτα της ελπίδας για να δείξει το πόσο την χτύπησαν επειδή φοβήθηκαν την απόφαση του. Άκουσε η Νινευή την φωνή της απόφασης του και με νηστείες και προσευχές άλλαξε την ζωή της, για να δείξει πόσα κατορθώνει η καταφυγή στο Θεό, διότι αυτή άλλαξε την απόφαση του Θεού. Οι Νινευΐτες ήταν άρρωστοι από τις αμαρτίες και κάθε άνθρωπος που αμαρτάνει είναι άρρωστος. Μεταχειριζόμενος σαν ξίφος την φοβερή φωνή Του τους κατατρόμαξε όχι για να τους καταστρέψει, αλλά για να τον δουν και να σταματήσουν τις αμαρτίες που προκαλούσαν τις αρρώστιες. Ήταν γιατρός εκείνος που ήρθε να θεραπεύσει όσους υπέφεραν αφού γύμνωσε το ξίφος του το έριξε στους αρρώστους. Πως κάνει ο γιατρός δηλαδή; Βγάζει το νυστέρι και θέλει να φτάσει μέχρι το κόκαλο, να θεραπεύσει, να καθαρίσει τη μόλυνση του σάπιου μέλους που έχει το σώμα. Έτσι έκανε και ο Ιωνάς. Έβγαλε το πύρινο ξίφος της μετανοίας, γιατί και αυτός τρεις μέρες και τρεις νύχτες είχε φρικτά μετανιώσει που δεν ακολούθησε την εντολή του Θεού που του έλεγε να πάει να κηρύξει τους Νινευΐτες. Τον είδε η πόλη και αμέσως ανησύχησε, διότι στεκόταν κρατώντας το ξίφος της οργής. Οι άρρωστοι αφήνονταν στο κρεβάτι, έτρεχαν από το φόβο με βιασύνη στην μετάνοια, η φωνή του Ιωνά σαν ξίφος έκοβε μέλη σαπισμένα από καιρό και πληγές δυσκολογιάτρευτες, διότι ήταν γιατρός που θεράπευε αρρώστους με το ραβδί της απειλής. Μια φορά οργίστηκε ο Ιωνάς. Η οργή δεν είναι πάντα αμαρτωλή. Υπάρχει και η οργή που λέει μέσα στο Ευαγγέλιο, που λέει: «οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε» και υπάρχει και η οργή η οποία προέρχεται από το θυμό και τον εγωισμό, αυτή είναι αμαρτωλή.

Έχουμε δυο ειδών οργές, η μία είναι κατά Θεόν και η άλλη κατά διάβολο, γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ τη ροπή της ψυχής μας. Αν οδεύει προς το καλό, είναι εντάξει. Αν οδεύει προς την εκδίκηση, τότε αυτό είναι αμαρτωλό. Ο Ιωνάς εδώ δεν είχε οργή αμαρτωλή. Είχε οργή Θεϊκή, διότι αφού τον έβλεπαν που ούρλιαζε και φώναζε φοβόνταν, που σημαίνει ότι αντιλαμβάνονταν ότι αυτός ο άνθρωπος για να φωνάζει δεν είναι ένας άνθρωπος που φωνάζει από μόνος του αλλά ο Θεός του έδωσε αυτή την δύναμη. Φανταστείτε τώρα τι θα ακούσανε οι Νινευΐτες για την ιστορία του ίδιου του Ιωνά ο οποίος βγήκε από ένα κήτος, τι δέος θα αισθάνονταν αυτοί οι άνθρωποι. Γι αυτό και εμείς αισθανόμαστε ένα δέος όταν πάμε να μιλήσουμε μ’ έναν ασκητή; Έχουμε καμιά εμπειρία πνευματική μέσα από την εκκλησία από τα ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας ή δεν έχουμε καθόλου; Για παράδειγμα αυτήν την ώρα τελείται ένας γάμος μέρα Παρασκευή στην εκκλησία. Τι δέος να έχεις τώρα για το μυστήριο αυτό; Προσεγγίζουμε σωστά το μυστήριο; Σκιρτάει η καρδιά μας, έχει χαρά η καρδιά μας; Έχει εμπειρία Θεού η καρδιά μας μέσα από το μυστήριο ή δεν έχει τίποτα; Άμα δεν έχει τίποτα είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί, να έχουμε εμπειρίες. Αλλά πώς θα αποκτήσουμε;

Προσφέροντας οι γιατροί φάρμακα στους αρρώστους μεταχειρίζονται κολακευτικά λόγια, ο Ιωνάς όμως τα προσφέρει με αυστηρή τη φωνή και πολλή απειλή. Έφυγε ο άρρωστος από το κρεβάτι του διότι έβλεπε το ραβδί γεμάτο οργή και θυμό, αυτό δηλαδή που θεράπευε εκείνους που υπέφεραν από τις αρρώστιες της κακής επιθυμίας και ο καθένας λοιπόν με το φόβο αυτού του ραβδιού γιατρευόταν. Τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Ότι αν δεν έρθει ο τσοπάνης μπορεί το ποίμνιο του να βγει μόνο του και να βοσκήσει; Δεν χρειάζεται ο τσοπάνης; Γιατί κρατάει την γκλίτσα; Την κρατάει μόνο για να στηρίζεται; Είναι βακτηρία, για αυτούς που είναι ευπειθείς είναι ευλογημένη, για αυτούς που είναι απειθείς πέφτει πάνω στο κεφάλι. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται σε όλα ποιμένας. Δε μπορείς να κάνεις πνευματική ζωή μόνος, να αποφασίζεις πότε θα κοινωνήσεις, να εξομολογείσαι στην εικόνα ή να πας στην εκκλησία όποτε θέλεις. Κάποιος αφελής μού είπε ότι προσεγγίζει το Θεό πάρα πολύ ωραία: Πάει στην εκκλησία όταν φεύγει όλος ο κόσμος μέσα από την εκκλησία γιατί θέλει να είναι μόνος του. Όμως αυτό δεν είναι προσέγγιση Θεού, γιατί αυτό το κάνεις όταν είσαι μέσα στο δωμάτιο σου και προσεύχεσαι κατά γόνας, κάνεις την προσωπική σου προσευχή. Εκτός όμως της προσωπικής προσευχής, υπάρχει και η δημόσια προσευχή, η δημόσια λατρεία, αυτή που κάνουμε μέσα στην εκκλησία και εκεί πρέπει να πηγαίνουμε όλοι μαζί για να δείχνουμε την ομόνοια, την ενότητα του σώματος, όπου θα πάει η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος σε όλους εμάς τους ανθρώπους που βρισκόμαστε μέσα στην εκκλησία. Γι’ αυτό λοιπόν λάθος προσέγγιση να πηγαίνουμε στην εκκλησία όταν δεν είναι κόσμος, είναι εγωισμός αυτό το πράγμα. Πρέπει κατά καιρούς ο πνευματικός να διαπιστώνει γιατί δεν θέλει ο άνθρωπος να πηγαίνει στην εκκλησία την ώρα της κοινής λατρείας; Ίσως να αισθάνεται ότι δεν μπορεί τους ανθρώπους επομένως δε μπορεί να αγαπήσει το Θεό, γιατί η αγάπη προς το Θεό πρέπει να περάσει οπωσδήποτε από την οριζόντια διάσταση του ξύλου του Σταυρού: έχει ένα κάθετο ξύλο ο Σταυρός και ένα οριζόντιο. Το κάθετο είναι η πορεία που κάνει ο άνθρωπος να ανέβει στο Θεό, το οριζόντιο είναι να αγαπήσει και να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους, όπως ο Κύριος σταυρώθηκε και άπλωσε τα χέρια -«ηπλωσε τας παλάμας ο Χριστός και ένωσε τα το πριν διεστώτα»- λέει πολύ ωραία στα εγκώμια τις εκκλησίας μας και στους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας κατά την ημέρα που σταυρώνεται ο Χριστός και όλος ο κόσμος που ήταν διαιρεμένος από τις διαμάχες, συμφιλιώθηκε. Πως λοιπόν εμείς θα πάμε στον Παράδεισο ή να πούμε ότι αγαπούμε το Θεό άμα δε περάσουμε και μέσα από τον συνάνθρωπο;

Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει για τη μετάνοια της Νινευή ότι: «Τα ποικίλα φαγητά των βασιλιάδων σταμάτησαν το ίδιο και τα πολυτελή δείπνα των αρχόντων. Γιατί το λέω αυτό; Αν δηλαδή τα βρέφη τους δεν θήλαζαν ποιος λοιπόν θα ήταν ανάμεσα τους εκείνος που θα επιζητούσε την τροφή, αν τα ζώα τους τα εμπόδιζαν με τη βία να πιουν νερό ποιος θα ήταν ανάμεσα τους εκείνος ο όποιος θα έπινε κρασί και αν ο βασιλιάς φόρεσε πένθιμο ένδυμα, ποιος θα ήταν ανάμεσα τους που θα έντυνε τον εαυτό του με λαμπρή στολή; Και αν έβλεπαν τις πόρνες να σωφρονούν ποιος θα ήταν εκείνος που θα παντρεύονταν ή θα πάντρευε τα παιδιά του και αν οι εμπαθείς κατατρόμαξαν και σωφρονούσαν ποιος θα ήταν ανάμεσά τους εκείνος που θα γελούσε έστω και για λίγο; Αν όλοι γενικά έκλαιγαν και πενθούσαν σε ποιον θα φαινόταν ευχάριστο να διασκεδάζει; Αν οι κλέφτες επανόρθωναν την αδικία ποιος θα ήταν άρπαγας; Και αν η πόλη καταστρεφόταν ποιος θα ήταν εκείνος που θα φύλαγε το σπίτι του; Ριχνόταν το χρυσάφι στη γη και δεν ήταν κανείς για να το μαζέψει, άνοιγαν τους θησαυρούς και δεν ήταν κάνεις να τους λεηλατήσει, έκλεισαν τα μάτια τους οι άσωτοι για να μην δουν με ασέλγεια τα κάλλη των γυναικών, αλλά και οι γυναίκες φρόντιζαν να μαράνουν τα κάλλη τους για να μη σκανδαλίσουν εκείνους που τα βλέπουν, γιατί ο καθένας προσπαθούσε και τον πλησίον του να θεραπεύσει και ο ίδιος να θεραπευτεί, ώστε να σωθούν».

Σήμερα μια κοπέλα που περπατάει στο δρόμο μπορεί να ντυθεί σεμνά και να μην προκαλέσει κανένα, μπορεί όμως να τη βάζει ο διάβολος- ακόμα και παντρεμένη να είναι η γυναίκα - να φτιαχτεί για να την προσέχουν. Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Είναι μερικοί που κάνουν γυμναστική και αντί να πάνε να κάνουν για το σώμα τους κάτι ευλογημένο, πηγαίνουν στο γυμναστήριο για να δείξουν τα κάλλη τους, να σκανδαλίσουν και να προσελκύσουν τις κοπέλες στα δίχτυα του έρωτα και της ηδονής. Αυτό είναι αμαρτωλό, το σωστό είναι να πας να αθληθείς αλλά χωρίς να έχεις τον κακό λογισμό μέσα σου. Γιατί η πρώτη πτώση της αμαρτίας είναι εκ των οφθαλμών, εκ του οραν γεννάται το εράν -από την όραση γεννάται ο έρωτας- γι’ αυτό και πολλοί, η πρώτη πτώση που κάνουν είναι με τον οφθαλμό. Στην προσευχή μας «και μη εις ενέγκης ημάς εις πειρασμόν» λέμε στο Θεό. Γι’ αυτό χρειάζεται όλοι να είμαστε σεμνοί, γιατί ο σκανδαλισμός είναι μεγάλη αμαρτία. Πρέπει όλα αυτά να τα σκεφτούμε, αλλιώς θα είμαστε κολασμένοι, όπως ήταν οι Νινευΐτες πριν την μετάνοια τους.

Το κείμενο μάς λέει πράματα σοβαρά, ότι έριχναν τα λεφτά και κανείς δεν πήγαινε να τα ανοίξει. Όταν το διάβαζα αυτό πρώτη φορά σκεφτόμουν ότι παλαιότερα αφήναμε τα κλειδιά έξω από το σπίτι γιατί δεν είχαμε φόβο κάποιος να κλέψει, δεν επιβουλευόταν ο ένας την περιουσία του άλλου. Τώρα οι άνθρωποι σκέπτονται πώς να εκμεταλλευτούν το συνάνθρωπο, δεν τον υπολογίζουν γιατί ο εγωισμός τούς λέει: ’’Να έχω εγώ και δε με νοιάζει οι άλλοι τι έχουν’’. Σ’ αυτούς δεν πάει η πνευματική ζωή. Πώς γίνεται ένας τόσο εύκολα πλούσιος; Οι καφετερίες και το Κολωνάκι είναι γεμάτα από ανθρώπους που δεν θέλουν να δουλέψουν. Οι γονείς τους παίρνουν τους ξένους, τους αλλοδαπούς και τους δίνουν το πενηντάρικο και το πενηντάρικο που δίνουν δεν μένει στην οικονομία του τόπου. Εκείνο φεύγει από εδώ πάει αλλού. Επίσης δίνεις το έναυσμα σε άλλους ανθρώπους να έρθουν να κατοικήσουν στη γη σου, όπου ζεις εσύ. Όλα αυτά δεν τα προσέχουμε. Ακόμα, προσέχουμε εμείς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Στηρίζουμε το μικρό μπακαλικάκι που είναι στη γωνία στη γειτονιά μας ή επειδή πουλά πιο ακριβά το προϊόν πάμε στους μεγάλους τους καρχαρίες - οι μικροί δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους μεγάλους- αλλά χάνεται έτσι η αίσθηση της γειτονιάς και η αλληλεγγύη; Ο καρχαρίας που έχει το πολυκατάστημα εκτός της περιοχής που ζεις, δεν ενδιαφέρεται αν μπει κανείς στο σπίτι σου και σε κλέψει. Δε συσπειρωνόμαστε σαν ομάδα, ενωμένοι και ευλογημένοι, να είμαστε μεταξύ μας, γιατί δεν έχουμε την αγάπη που οφείλουμε να έχουμε. Για παράδειγμα ο τσαγκάρης έχει το παιδί του που πρέπει να το σπουδάσει, αυτός που έχει το κομμωτήριο το ίδιο. Θα έρθει στην κηδεία σου, θα έρθει στο μνημόσυνο σου, στη χαρά σου και ένας με τον άλλο στηρίζονται κρατώντας την τοπική μας κοινωνία ενωμένη και ευλογημένη. Πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως έχουν, όχι να κοιτάμε μόνο το συμφέρον μας…

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC