Αρχική > 21 - 05 - 2010: Λειτουργικό Σεμινάριο - Περί μελέτης της Αγίας Γραφής

21 - 05 - 2010: Λειτουργικό Σεμινάριο - Περί μελέτης της Αγίας Γραφής

Αλλά, θα ήθελα να σας διαβάσω και ένα κεφάλαιο σχετικό με τη μελέτη της Αγ. Γραφής όπου λέει πάρα πολλά για το πόσο σημαντικό πράγμα θεωρεί τη γνώση της Αγ. Γραφής για να έχουμε και ως αποτέλεσμα κάποιες άλλες αρετές, όπως είναι και η κατάκτηση της προσευχής. Δηλαδή και η μελέτη του λόγου του Θεού είναι προσευχή, δεν μπορείς να πεις ότι προσευχή είναι μόνο το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», γιατί υπάρχουν και άλλοι τρόποι προσευχής, όπως είναι με τη μελέτη. Αλλά άμα αρχίσεις και μελετάς το λόγο του Θεού ανακαλύπτεις χωρία μέσα από τα Ευαγγέλια, στα οποία ο ίδιος ο Κύριος παρακινεί τους μαθητές Του να έχουν το Όνομά Του. Λέει, παρακαλέστε τον Θεό και ο Θεός θα σας το εκτελέσει για το χατήρι Μου. Για το Όνομά Μου, γιατί είμαι ο Υιός Του... Ό,τι παρακαλέσεις το Θεό θα στο κάνει. Όταν λοιπόν αρχίζεις, μελετάς, μελετάς και διαβάζεις και εντοπίζεις μέσα κάποια κενά που έχεις – έχουμε όλοι κενά στα πνευματικά μας. Σιγά-σιγά αρχίζει η καλή λεγόμενη περιέργεια να φτάσουμε και στο επόμενο, να φτάσουμε και στο επόμενο, και στο επόμενο, και σιγά σιγά ανακαλύπτεις τους δρόμους και βρίσκεις, από τον λαβύρινθο πραγματικά την έξοδο και σε φωτίζει ο Θεός. Η έμπρακτη ανάγνωση των Θείων Γραφών καθώς και των Θείων Πατέρων προξενεί ηδονή. Μου έλεγε κάποιος πατέρας ότι, όσοι είναι έγγαμοι νιώθουν μια ηδονή σαρκική. Υπάρχει αντίστοιχη πνευματική ηδονή, η οποία μπορεί να κάνει τον έχοντα πνευματικά κριτήρια να φτάνει σε μια μέθεξη με τον Θεό, να αισθάνεται μια ηδονή ανώτερη από τη σαρκική, η οποία και κρατάει πολύ περισσότερο μες στην ψυχή. Και γι’αυτό αυτή δεν μπορεί να την αντέξει πάρα πολύ, για πολλή ώρα ο πνευματικός άνθρωπος και... παθαίνει ζημιά. Λέει στο Θεό: παρ’ την, παρ’ την, παρ’ την -φυσικά, όταν το λέει αυτό, μετά πολύ δύσκολα γυρνάει πίσω πάλι αυτή η κατάσταση. Ένας άλλος έλεγε ότι όταν ήταν δόκιμος στο μοναστήρι, ένιωσε αυτή την ηδονή και τριάντα χρόνια προσεύχεται και δεν την έχει ξαναβιώσει επειδή είπε στον Θεό: «Δεν αντέχω άλλο, παρ’ την, παρ’ την!»

- Αυτό που είπατε κάπου το αναφέρει ο Όσιος Ισαάκ ο Σύρος. Είναι το απόλυτο στάδιο, είναι το τέρμα της νοεράς προσευχής. Δηλαδή της θέωσης. Εκείνη την ώρα σταματά το στόμα να λέει την ευχή και πλέον μιλάει μόνο η καρδιά. Δηλαδή δεν έχεις ανάγκη, λέει, την προσευχή. Έτσι ακριβώς το διάβασα. Γιατί βλέπεις ακριβώς Αυτόν που προσεύχεσαι.

- Ναί, έτσι είναι. Αυτοί οι Πατέρες έχουν βιώσει πάρα πολύ την προσευχή αναφέρουν κάτι τέτοια πράγματα και μετά όλοι οι υποτακτικοί, μοναχοί, δόκιμοι προσπαθούν αυτό να το κατακτήσουν.

«Αν όμως αγαπάς να απολαμβάνεις από τις Θείες Γραφές αληθινή και πλήρη ηδονή φρόντισε να τις διαβάσεις, να τις διαβάζεις όχι μόνο για τα λεπτά νοήματα, αλλά και με τα έργα και με τις πράξεις, και όχι μόνο για χάρη της φιλομάθειας, αλλά και από αγάπη για την εφαρμογή τους, όπως παραγγέλει ο Όσιος Μάρκος, λέγοντας: διάβαζε τα λόγια της Θείας Γραφής με πράξεις και μην περιττολογείς υπερηφανευόμενος για τα υψηλά νοήματα. Και κάποιος άλλος από τους Πατέρες λέει: γι’ αυτό και ο φιλομαθής οφείλει να είναι και φιλόπονος γιατί η λεπτολόγος γνώση δεν ανάβει το λυχνάρι. Και αυτό θα το αποκτήσεις αν σκεφτείς ότι συμβουλές που συναντάς στις Γραφές λέχθηκαν για τη δική σου διόρθωση και όχι για τη διόρθωση των άλλων. Όπως λέει πάλι ο Θείος Μάρκος, ο ταπεινόφρονας και αυτός που εργάζεται πνευματικά όταν διαβάζει τις Γραφές, όλα θα τα εννοήσει για τον ίδιο και όχι για τον άλλον».

Μερικές φορές διαβάζουμε γιατί θέλουμε να συμβουλέψουμε τους άλλους έχοντας αποκτήσει μια φαρέτρα γνώσεων και κάνουμε τον ιεραπόστολο στους άλλους. Αλλά οι Πατέρες δύσκολα ομιλούν. Πήγαιναν στο ασκητήριο, όπου είχαν καταστάσεις πνευματικές, μελετούσαν το Λόγο, δεν βιάζονταν να τελειώσουν το βιβλίο, τη Γραφή, όπως συμβαίνει σε μας. Έχουμε αγωνία να τελειώσουμε γρήγορα αυτό το βιβλίο, να πάρουμε άλλο. Έχουμε αυτή την αδημονία η οποία δεν είναι και Πατερική γι’ αυτό και ο Πνευματικός συνιστά πολλές φορές στο πνευματικό παιδί: διάβασες αυτό το βιβλίο; Το διάβασα. Ποιο να διαβάσω άλλο; Το ίδιο. Εκεί σε ισοπεδώνει... Τελειώνεις για δεύτερη φορά το βιβλίο και επειδή από την ταχύτητα την κεκτημένη βλέπει το άγχος και την αγωνία συνιστά πάλι το ίδιο... μέχρι να γευτείς αυτήν την κατάσταση.

Συνεχίζω: «Γιατί αυτή κυρίως είναι η σοφία: η θεοσέβεια και η αποχή από τα κακά, όπως είναι γραμμένο στον Ιώβ: «και είπε στον άνθρωπο ο Θεός δηλαδή ο σεβασμός στον Κύριο, αυτό είναι η σοφία και του κακού η αποφυγή, η φρόνηση. Γι’ αυτό και ο Θεολόγος Γρηγόριος είπε: «η πρώτη σοφία είναι ο επαινετός βίος και ο αποκαθαρμένος από τον Θεό». Και μετά την ανάγνωση των Γραφών, διάβαζε και τους Θείους Πατέρες τους ερμηνευτές των Γραφών, και σε αυτούς θα λάβεις ηδονή, όχι λιγότερη από αυτή που δέχεσαι από τις Γραφές».

- Κι εδώ είναι πάλι μια ασφαλιστική δικλείδα: δεν διαβάζουμε μόνο την Αγ. Γραφή όπως οι Προτεστάντες. Αφού την τελειώσουμε μια φορά λέμε στον Πνευματικό: πώς να εμβαθύνω στο Λόγο του Ευαγγελίου ; και σου λέει ο Πνευματικός, πάρε τον Μέγα Βασίλειο, τους Πατέρες και άρχισε τώρα. Θα διαβάζεις απ’ το κείμενο και από τον Μ. Βασίλειο – πώς το ερμηνεύει; θα διαβάσεις Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο – πώς ερμηνεύει αυτό το χωρίο; Και προχωράς. Γι’ αυτό και οι διακοπές μας, έστω αυτές οι διακοπές που θα πάμε το καλοκαίρι, ή οι λίγες ημέρες του Πάσχα που έχουμε, είναι ευκαιρία καλή να μελετήσουμε. Να μελετήσουμε κάτι εις βάθος. Όχι πολύ, να μπορέσουμε να μάθουμε πέντε–δέκα πράγματα. Ας πούμε να εμβαθύνουμε στην Κυριακή Προσευχή. Ανοίγω την Κ. Διαθήκη, που αναφέρει στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο την Κυριακή Προσευχή «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς...» βρίσκω το αντίστοιχο χωρίο στον αντίστοιχο Πατέρα που το ερμηνεύει και διαβάζω μια ερμηνεία προσέγγισης του «Πάτερ ημών...» Αν μας ρωτήσουν πόσο διαβάσαμε στις διακοπές και απαντήσουμε πέντε σειρές από την Κ. Διαθήκη μπορεί να σκεφτούν ότι δεν κάναμε προκοπή αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Οι πέντε σειρές που κάναμε προκοπή μπορεί να είναι πολύ ανώτερες από δέκα βιβλία που διάβασε κάποιος άλλος. Δεν έχει σημασία πόσο, αρκεί αυτό το πράγμα να γίνεται με εντρύφηση ώστε να φτάσουμε στην ουσία των πραγμάτων. Όταν ήμασταν φοιτητές, ήμασταν μια ομάδα παιδιών οι οποίοι κάναμε συναγωνισμό ποιος διαβάζει πιο γρήγορα ένα βιβλίο. Ναι, τόσο μας έκοβε... Είχαμε έναν, καλόγηρος τώρα στο Άγιον Όρος, ο π. Ιερώνυμος, καλή του ώρα, ο οποίος σε τρεις ώρες τελείωνε ένα βιβλίο τριακόσιες σελίδες. Σε τρείς ώρες... Εμείς κάναμε έξι ώρες να το τελειώσουμε, αυτός σε τρεις ώρες το τελείωνε....

Συνεχίζω την ανάγνωση: «Και μετά την ανάγνωση των Γραφών, διάβαζε και τους Θείους Πατέρες τους ερμηνευτές των Γραφών και σε αυτούς θα λάβεις ηδονή, όχι λιγότερη από αυτή που δέχεσαι από τις Γραφές. Γιατί αυτοί, οι Πατέρες, αναπτύσσοντας τα κρυμμένα στις Γραφές νοήματα με τα Ιερά τους συγγράμματα, φωτίζουν το νου και τον κάνουν να γνωρίζει εκείνα που δεν γνώριζε προηγούμενα. «Η δήλωση των λόγων Σου φωτίζει και συνετίζει τους νηπίους». Επειδή, όμως, εκ φύσεως η γνώση των κρυμμένων προξενεί μεγάλη ηδονή, σύμφωνα με εκείνο το αξίωμα του φιλοσόφου, όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους επιθυμούν την γνώση γι’ αυτό και η αγαλλίαση και η χαρά που θα προκληθεί στην ψυχή σου από τις ερμηνείες και τα λόγια των Θείων Πατέρων θα είναι ανέκφραστη, με αποτέλεσμα να φωνάζεις κι εσύ εκείνα τα ενθουσιώδη λόγια της Δαυιδικής ψυχής λέγοντας: «στην οδό των μαρτύρων Σου αγαλλίασα σαν σε μεγάλο πλούτο και αισθάνομαι αγαλλίαση εγώ στα λόγια Σου όπως αυτός που βρίσκει πολλά λάφυρα. Και αξίζει για μένα πιο πολύ ο νόμος του στόματος Σου από χιλιάδες χρυσά και ασημένια νομίσματα. Και γλυκιά η γεύση στο λάρυγγά μου από τα λόγια Σου σαν μέλι στο στόμα μου». Πρόσεχε καλά όμως να μην διαβάζεις βιβλία των αιρετικών και να απέχεις από τα βιβλία των αθέων όπως από την φωτιά. Και ούτε να καταδεχτείς ποτέ να τα πιάσεις στα χέρια σου, αλλά τι λέω; Ούτε τα αναιρετικά βιβλία των αθέων να διαβάζεις γιατί βλάπτουν τους αδυνάτους, για να μην πω και τους δυνατούς στην πίστη. Έτσι παραγγέλλει ο Θείος Ιωάννης της Κλίμακος, να μην ακολουθείς λόγια αλλοτρίων νοών πριν αποκτήσεις πνευματική δύναμη. Γιατί αυτά καθώς είναι λόγια του σκότους συσκοτίζουν τους αδυνάτους».

- Δηλαδή να μην διαβάζεις λόγια αναγωγικά, που άλλα φανερώνουν επιφανειακά και άλλα εννοούν. Έρχεται κάποιο πνευματικό παιδί και μου λέει ότι θέλει να διαβάσει τα απόκρυφα Ευαγγέλια του Ιούδα, άλλος μου λέει ότι θέλει να διαβάσει το Ευαγγέλιο του Ιούδα, άλλος τον «Τελευταίο πειρασμό». Δεν έχει ευλογία. Γιατί μπαίνει ο πειρασμός εκεί; Γιατί είσαι αδύνατος. Δεν έχει πρόβλημα κάποιος πνευματικός να βάλει σε ένα πνευματικό του παιδί να διαβάσει και κάτι άλλο. Αλλά σήμερα δεν έχουμε εμβαθύνει στον λόγο του Θεού, ας τελειώσουμε πρώτα την Κ. Διαθήκη και ας την τελειώσουμε ερμηνευτικά μετά την Κ. Διαθήκη. Θα μας πάρει κάποια χρόνια αυτή η δουλειά. Κάποιοι δεν τελειώσαν να τη διαβάζουν την ερμηνεία σε όλη τους τη ζωή. Τι να κάνουμε; Αν ψάχνεις για να βρεις το κρυμμένο η ηδονή που αποκτάς είναι πολύ μεγάλη όπως αυτός που ψάχνει να βρει τον κρυμμένο θησαυρό έχει μια χαρά, μια ηδονή μέσα του και δεν τον νοιάζει πόσο σκάβει. Έτσι ακριβώς είναι και αυτός ο οποίος ερευνάει τη Γραφή και χαίρεται όταν ανακαλύπτει κάτι. «Ερευνάτε τας Γραφάς». Ενώ εμείς είμαστε μια μάζα τώρα δεν ασχολούμαστε με τίποτα. Δεν διαβάζουμε ούτε το Ευαγγέλιο. Πώς θέλουμε να τα κατακτήσουμε, αρετές και ηδονές; Γι’ αυτό ξεκινάμε με το Λόγο του Θεού. Γι’ αυτό και στο βιβλίο της εξομολόγησης, «Για μια καλή προετοιμασία» που εγράψαμε, βάζουμε μέσα έναν καθημερινό κανόνα της Κ. Διαθήκης. Εάν συνηθίσει ο άνθρωπος, να τη διαβάσει πολλές φορές, ο φιλότιμος ας πούμε τη βγάζει τη Κ. Διαθήκη μέσα σε τρεις μήνες. Ενενήντα ημέρες θέλει η Κ. Διαθήκη -αλλά τρία κεφάλαια την ημέρα. Ο άλλος που είναι λίγο φιλότιμος αλλά βάζει και πολλά προσκόμματα να μη διαβάσει μπορεί σε ένα χρόνο να τη βγάλει την Κ. Διαθήκη. Υπάρχει μέσα στο βιβλίο ο κανόνας, δηλαδή, κάθε μέρα τι να διαβάσει. Μου είπε κάποιος που εξομολογείτο ότι πολύ ωφελήθηκε από το βιβλίο. Τον ρώτησα αν μελετά την Κ. Διαθήκη και απάντησε αρνητικά. Μόνο διάβασε την πρώτη σελίδα που λέει τα αμαρτήματα, τα θανάσιμα και τα συγγνωστά και νόμισε αυτό είναι όλο το βιβλίο, επομένως δεν ωφελήθηκε. Αν διάβαζε όλο το βιβλίο τότε θα είχε ωφεληθεί επειδή μέσα έχει μερικά πράγματα από τα οποία ξεκινάμε σιγά-σιγά και που όταν τα εκτελέσουμε γεννάται και ταυτόχρονα και η αγάπη. Μερικές φορές θες και να αδολεσχήσεις και πάνω στα κείμενα που διαβάζεις. «Αγαπάτε αλλήλους» και κάθεσαι εκεί και φιλοσοφείς: τι «αγαπάτε αλλήλους» λες Θεέ μου; Εγώ, πριν καθίσω να διαβάσω, έκανα έναν καυγά με την αδελφή μου, με τον αδελφό μου. Έκανα κακές σκέψεις... Θεέ μου πώς να αγαπήσω τον συνάνθρωπό μου; Πώς να τον βάλω δίπλα μου να καθίσει; Πώς αφού δεν θέλω ούτε το πρόσωπό του να βλέπω, γιατί με πίκρανε, με στεναχώρησε, μου δημιουργεί μονίμως προβλήματα; Αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον βάλω δίπλα στην προσευχή μου για να μπορώ να κατανοήσω το «αγαπάτε αλλήλους» του Θεού κατά γράμμα. Δηλαδή να μην έχω μέσα μου μιά ροπή για να του κάνω κακό ή να χαρώ εις βάρος του αν έχει πάθει κάτι. Συνήθως, αυτά τα πράγματα που λέμε, επειδή είναι λεπτά πράγματα ή πιο σοβαρά δεν θέλουν πολλοί άνθρωποι να τα ακούν. Όπως, ξέρετε, και στις κηδείες, οι άνθρωποι δεν θέλουν να καθήσουν πολλή ώρα. Στα δικά μας μέρη, επάνω στη Θράκη, εμείς συνηθίζουμε όταν πεθαίνει κάποιος για να μη γίνεται η συζήτηση- όπως σε κάποιες κηδείες που γίνονται τα πιο ευτράπελα πράγματα. Από παράδοση φαίνεται επέδρασαν πάρα πολύ κάποιοι Πατέρες στην περιοχή. Εμείς διαβάζουμε στους μεν ιερείς το Ευαγγέλιο, δηλαδή έρχονται οι ιερείς όταν είναι ο πεθαμένος ιερέας και διαβάζουν το Ευαγγέλιο. Όταν είναι λαϊκοί διαβάζουν το Ψαλτήριο συνεχώς από την ώρα που πεθαίνει κάποιος... Το γραφείο τελετών το πρώτο που πάει στην οικογένεια είναι το Ψαλτήριο μετά πάει όλα τα άλλα και αρχίζει ένας να διαβάζει το Ψαλτήριο και έρχεται μετά κόσμος και παίρνουν και διαβάζουν το Ψαλτήριο. Δεν το έχω δει αυτό πουθενά εδώ πέρα, μόνο κάθονται και κλαίνε, κάποιοι παριστάνουν τους περίλυπους χωρίς να το αισθάνονται και είναι ένα θέατρο ολόκληρο, ενώ υπάρχουν και πέντε μέρες που μένουν άθαφτοι οι κεκοιμημένοι λόγω διάφορων καθυστερήσεων. Καλύτερα να διαβάσουν το Ψαλτήριο. Πολύ μάλλον θα ωφελήσει ο λόγος της Αγ. Γραφής παρά οποιαδήποτε κουβέντα παρηγοριάς. Αν έχουμε μια κηδεία στο σπίτι μας, θα ήταν καλό να διαβάζουμε το Ψαλτήρι, δεν χρειάζεται να είμαστε με τον κόσμο. Ας καθίσουμε έστω σε ένα δωμάτιο ήσυχα, ήρεμα να διαβάζουμε το Ψαλτήριο. Όλο το Ψαλτήριο διαβάζεται σε πέντε ώρες με πολύ γρήγορο ρυθμό. Σε έξι βγαίνει με μια ανάγνωση. Το έχω γράψει σε κασέτα για να δω πόσες ώρες είναι. Εγώ έξι ώρες το έγραψα. Άμα έχεις κηδεία, τότε το λες πάρα πολλές φορές και αυτό είναι καλό.

Το «Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη είναι πολύ ωραίο βιβλίο. Γράφτηκε για Επίσκοπο αλλά δεν απευθύνεται μόνο σε ιερείς –είναι και για λαϊκούς. Περιλαμβάνει πολλές πληροφορίες σε σχέση με το ρόλο του Επισκόπου που πρέπει να μάθουμε. Επειδή το γράφει σ’ έναν Επίσκοπο λέει ότι ο Επίσκοπος πρέπει να το κατέχει απ’ έξω κι ανακατωτά, όπως και το Ψαλτήριο. Ήταν παράδοση της Εκκλησίας, στα χρόνια του Αγ. Νικοδήμου, οι πρεσβύτεροι και μοναχοί και που θα έπαιρναν αργότερα το αρχιερατικό αξίωμα να είναι από το μοναστήρι. Τους διάλεγαν για να γίνουν Επίσκοποι όπως και ο συγκεκριμένος άνθρωπος ενώ πήγε να γίνει καλόγερος, βρέθηκε να είναι Επίσκοπος. Και γι’ αυτό ο Επίσκοπος του περασμένου αιώνα και των πιο περασμένων αιώνων δεν είναι του τύπου που είναι ο σημερινός Επίσκοπος της Εκκλησίας. Εμείς εικάζουμε ότι ένας Επίσκοπος είναι όπως ένας νομάρχης ή υπερνομάρχης ή ένας βουλευτής, λόγω του ότι έχει γραφείο και κάθεται. Ο Επίσκοπος των περασμένων αιώνων δεν είχε καμμία σχέση με γραφείο, αλλά ασχολούταν μόνο με τη λειτουργική ζωή, τη λατρεία και νουθεσία του ποιμνίου του. Υπάρχει, ξέρετε, και ο Δέκατος ένατος Αποστολικός Ιερός Κανόνας της ΣΤ’ Οικ. Συνόδου, ο οποίος λέει ότι ο ιερεύς ή ο Επίσκοπος πρέπει σε κάθε ευκαιρία να νουθετεί και να καταρτίζει το ποίμνιό του. Γι’ αυτό μερικοί που μας λένε να μην κάνουμε κατηχητικά επειδή δεν είναι αυτά σωστά, έρχονται σε αντίθεση με τον Κανόνα -τον Ιερό Κανόνα μάλιστα, που πρέπει να τηρείται- ότι ανά πάσα στιγμή και σε κάθε Θεία Λατρεία, σε κάθε Θεία Λειτουργία πρέπει να κηρύττεται ο Λόγος του Θεού προς εφαρμογή και γνώση των πιστών. Γιατί πρέπει να καταρτίζει το ποίμνιό του ο ιερέας ή ο Επίσκοπος. Ο Επίσκοπος, λοιπόν, στα πρώτα χρόνια γνώριζε την Καινή Διαθήκη, τους Ιερούς Κανόνες με τους οποίους διαχειριζόταν τις υποθέσεις των πιστών και γι’αυτό πολλοί Επίσκοποι, στην τσέπη τους το είχαν το γραφείο. Ό,τι ανάγκες είχαν οι πιστοί ζητούσαν ένα χαρτί και έγραφαν απ’ την πένα που κουβαλούσαν μαζί τους στο πόδι τα κείμενα με τις ανάγκες που είχαν χωρίς να χρειάζεται πρωτόκολλο ενώ σήμερα έχουμε πρωτόκολλα, έχουμε σφραγίδες και γραμματείς μέσα στα γραφεία των Επισκόπων. θέλω να κάμω μία αντιδιαστολή ότι περισσότερο σημαντική είναι η μελέτη. Θυμάμαι επί αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ότι τα περισσότερα γράμματα που έφταναν στην Αρχιεπισκοπή αφορούσαν την τοποθέτηση σε μία θέση, δηλαδή οι άνθρωποι πίστευαν ότι είναι βουλευτής ο Αρχιεπίσκοπος και όχι ο Επίσκοπος ο οποίος καταρτίζει την ψυχή. Πολλοί πλησιάζουν κι εμάς τους κληρικούς εδώ στις ενορίες που είμαστε - δεν έχουν αποκούμπι, πού να πάνε οι άνθρωποι, κι έρχονται σε μας να τους λύσουμε τα προβλήματά τους αυτού του είδους, ενώ ο ιερέας τα προβλήματα τα πνευματικά χρειάζεται κατ’ εξοχήν να λύσει. Δηλαδή το αμάρτημα να το στηλιτεύσει ή να το θεραπεύσει ή να βάλει έμπλαστρα στα πνευματικά τραύματα και ο κόσμος έχει παρεξηγήσει τα πράγματα. Και στην εκκλησία, πολλοί άνθρωποι έρχονται μέχρι να γίνει μια δουλειά τους, θεωρώντας τους ιερείς εμπόρους ή ταχυδακτυλουργούς για να λύνουν τα προβλήματα και μόλις λύνονται εξαφανίζονται. Είναι άνθρωποι που πάσχουν από κάποιο θέμα, είτε υγείας, είτε διαζυγίου, είτε πολλών πραγμάτων και μετά ξεχνούν, όχι μόνο τον παπά ή τους ιερείς της Εκκλησίας, αλλά ξεχνούν τον Οίκο του Θεού. Κάποιοι έρχονται κατ’ ανάγκη στο μυστήριο της εξομολόγησης για να δείξουν στον πνευματικό ότι είναι καλοί άνθρωποι για να τους αγαπήσει και να τους εξυπηρετήσει τη δουλειά τους. Ένας πνευματικός που έχει αισθητήριο, ξέρει πώς πλησιάζει ο κάθε άνθρωπος αλλά δεν πρέπει να κακολογεί, πρέπει να κάνει τον καλό λογισμό σκεπτόμενος ότι μπορεί κι αυτό να είναι ένα μάθημα ώστε στο επόμενο χαστούκι που θα πάρει από τον Θεό να μπορεί πιο εύκολα να Τον πλησιάσει.

Αυτά ήθελα να πω στην αγάπη σας και παρακαλώ συγχωρείστε με γιατί μακρολόγησα. Ο Θεός να μας ευλογεί.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC