Αρχική > Faq > Ἡ ἀκολουθία εἰς Ἱερέα ἐνυπνιασθέντα

Ἡ ἀκολουθία εἰς Ἱερέα ἐνυπνιασθέντα

Στὸ « Ἱερατικὸν» λειτουργικὸν βιβλίον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὑπάρχει μιὰ ἀκολουθία ἐπιλεγομένη «Ἀκολουθία εἰς Ἱερέα ἐνυπνιασθέντα» (Ἱερατικόν, ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔκδ. Δ΄, Ἀθήνα 1992, σσ. 291-294). Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐκτενὴ ἱκετευτικὴ ἀκολουθία ποὺ διαβάζεται ἀπὸ τὸν ἱερέα ὅταν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νύχτας συνέβη νὰ ἐνυπνιασθεῖ, δηλ. ἀκουσίως καὶ ἀσυνειδήτως νὰ φθάσει εἰς τὴν ἐκσπερμάτωσιν μὲ τὴν νυκτερινὴ προσβολὴ τοῦ διαβόλου διὰ τῶν λεγομένων νυκτερινῶν φαντασιῶν καὶ ἀπρεπῶν ὀνείρων. Ἡ ἀκολουθία αὐτὴ ἐμφανῶς προέρχεται ἀπὸ τὴ μοναστικὴ παράδοση. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴ χειρόγραφη λειτουργικὴ παράδοση ἀπαντᾶται μόνο μία εὐχὴ ἐπιλεγομένη «Εὐχὴ ὅτε ἐνυπνιάζεται ἀδελφός» (βλ. Εὐχολόγιον Βαρβερινὸς κώδικας 336, 8ου αἰ. Ἔκδοση 2η, Parenti Stefano-Velkovska Elena, L’ Eucologio Barberini gr. 336, Edizioni Liturgiche, Roma 2000, σ. 216-217).
Ἡ εὐχὴ αὐτὴ ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Πολυέλεε, εὔσπλαγχνε Κύριε, ἀκήρατε, ἀμόλυντε, μόνε ἀναμάρτητε, κάθαρον τὸν δοῦλον σου ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, καὶ ἄσπιλον ἀνάδειξον διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ σου, καὶ ἁγίασον τῆ ἐπιφοιτήσει τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος, ἵνα ἀνανήψας ἐκ τῆς ὀμίχλης τῶν ἀκαθάρτων φαντασιῶν τοῦ διαβόλου καὶ παντὸς πειρασμοῦ, καταξιωθῆ ἐν καθαρῶ συνειδότι προσελθεῖν καὶ ἀπογεύσασθαι τῶν φρικτῶν καὶ φοβερῶν σου μυστηρίων. Ὅτι σὺ εἶ ὁ εὐλογῶν καὶ ἁγιάζων τὰ σύμπαντα, ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν τῶ Πατρὶ καὶ τῶ Υἱῶ καὶ τῶν ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».
Τελευταίως εἰσήχθη ὡς μία αὐτοτελῆς καὶ ἐκτενὴς ἀκολουθία στὴν ἔκδοση τῆς λειτουργικῆς φυλλάδας τοῦ «Ἱερατικοῦ» τῶν ἐκδόσεων τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ. ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔκδ. Δ΄, Ἀθήνα 1992, σσ. 291-294). Στὴ νέα ἔκδοση τοῦ «Ἱερατικοῦ» τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας δὲν συμπεριλαμβάνεται.
Ὁ διάβολος δὲν πειράζει μόνον τοὺς λαϊκούς, ἀλλὰ κυρίως πειράζει καὶ τοὺς κληρικούς. Ἡ ρεῦση ὡς φυσικὴ κίνηση τῆς καλῆς λειτουργίας τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου δὲν καταλογίζεται ὡς ἁμαρτία ἑκούσια, ἀλλὰ ἀκούσια. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τὴν Θεία Μετάληψη στὸν ἱερέα καὶ τὸν λαϊκὸ ἐκεῖνο ποὺ παθαίνει ἐνυπνιασμὸ ἐξ αἰτίας σατανικῆς φαντασίας. Ἐὰν ὅμως ὁ ἐνυπνιασμὸς προέρχεται ἐκ πολυποσίας δὲν ἐπιτρέπεται στὸν κληρικὸ καὶ στὸν λαϊκὸ νὰ πλησιάσει τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται ἰδιαιτέρως στὸν Ἱερέα ἀποβραδὶς πρὸ τῆς τελέσεως τῆς Θείας Εὐχαριστίας νὰ οἰνοποτεῖ, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται καὶ νὰ ἐγκρατεύεται καὶ ἐκ τῆς πολυφαγίας καὶ ἀπὸ κάθε σαρκικὴ σεξουαλικὴ ἐπιθυμία. Γιὰ τὰ παραπάνω ὑπάρχουν καὶ Ἱεροὶ Κανόνες ποὺ πρέπει νὰ τοὺς διαφυλάττει ὁ Ἱερέας.
Ἡ ἀκολουθία εἰς Ἱερέα ἐνυπνιασθέντα ἔχει ὡς ἑξῆς:
Μετὰ τὸν ἐνυπνιασμό, ἀμέσως ὁ Ἱερεὺς ἀνίσταται ἐκ τῆς κλίνης καὶ ἀρχίζει νὰ προσεύχεται. Βάζει Εὐλογητός, Τρισάγιον, Κύριε, ἐλέησον (12), Δεῦτε προσκυνήσωμεν (3), τὸν 50ο ψαλμό, τὸν ψαλμό: Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου…, Ὁ Θεὸς εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες…, Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ…, Πιστεύω…, Ἄνες, ἄφες, συγχώρησον, ὁ Θεός, τὰ παραπτώματα ἡμῶν…, Τὸ Ἀπολυτίκιον καὶ τὸ Κοντάκιον τῆς ἡμέρας καὶ ἐν συνεχείᾳ τὰ Τροπάρια:
-Ἥμαρτον εἰς σὲ Σωτήρ…
-Κράζω σοι Χριστὲ Σωτήρ…
-Τὴν ταχεῖάν σου σκέπην καὶ τὴν βοήθειαν…
Τρισάγιον.
-Ὡς ὁ περιπεσὼν εἰς τοὺς ληστάς…
-Ὡς ὁ Ἄσωτος υἱός, ἦλθον κἀγὼ Οἰκτίρμων…
-Τοῖς τῶν ἐμῶν λογισμῶν λῃσταῖς περιπεσών…
-Ἐννοῶ τὴν ἡμέραν τὴν φοβεράν…
-Εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος…
Δόξα. Ἐγὼ ὑπάρχω τὸ δέντρον τὸ ἄκαρπον…
Καὶ νῦν. Ἐλπὶς τοῦ κόσμου ἀγαθή…
Κύριε, ἐλέησον (40).
Εὐχὴ τοῦ Μάρκου Μοναχοῦ:
-Ἄχραντε, ἀμόλυντε, πολυεύσπλαγχνε Κύριε…
Εὐχὴ ἑτέρα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:
-Πολυεύσπλαγχνε, ἀκήρατε, ἀμόλυντε, ἄχραντε…
Εὐχὴ ἑτέρα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:
Πάλιν ὑπεσκελίσθην ὁ τάλας τὸν νοῦν…
Καὶ κάνει ὁ ἱερέας 50 ἐδαφιαῖες μετάνοιες καὶ κατ’ αὐτὲς λέγει τό «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι, τῶ ἁμαρτωλῶ, καὶ ἐλέησόν με, διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον» ἤ τό «Ἥμαρτόν σοι, Κύριε, συγχώρησόν μοι, τῶ ἀσώτῳ».
Εἶτα λέγει τό «Ὁ ἐν παντὶ καιρῶ…», Τὴν Τιμιωτέραν… καὶ τὴν εὐχήν «Δέσποτα Θεέ, πάτερ, παντοκράτορ…», Τρισάγιον, Κύριε, ἐλέησον (12), Τὴν Τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ…, Τῆ ὑπερμάχῳ καὶ γίνεται ἡ Ἀπόλυσις.
Ἐν κατακλείδι σημειώνουμε ὅτι ἡ ἀκολουθία αὐτὴ παρόλο ποὺ μπορεῖ νὰ φαίνεται ὅτι εἶναι ἐπίπονη καὶ κουραστική, ὠστόσο διαφυλάττει κάτι πολὺ σημαντικὸ γιὰ τὸν Ἱερέα. Αὐτὸ εἶναι ἡ μετὰ πάσης εὐλαβείας καὶ φόβου προσέγγισις τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἡ εὐλάβεια εἶναι μιὰ συστολὴ ποὺ ὀφείλει νὰ αἰσθάνεται ὁ κάθε Ἱερέας ὅταν πλησιάζει τὰ Ἅγια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐὰν χαθεῖ αὐτὴ ἡ εὐλάβεια τότε ὁ κληρικὸς κινδυνεύει νὰ συμπεριφέρεται ὡς ἐπαγγελματίας καὶ ὄχι σὰν ὑπουργὸς τῶν Ἁγίων Μυστηρίων τοῦ ἐν Τριάδι Κυρίου μας. Τότε ὁ Ἱερέας ἐκτὸς τοῦ ὅτι δέχεται τὴν ἀποστροφὴ τοῦ Κυρίου μας, γίνεται καὶ ἀφορμὴ μεγάλου σκανδαλισμοῦ τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὀφείλει ὁ Ἱερέας ὄχι μόνον νὰ προετοιμάζεται πνευματικὰ γιὰ τὴν ἐπιτέλεση τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ νὰ μετέχει πρωτίστως τοῦ ταπεινωτικοῦ μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς συντριβῆς καὶ καταλλαγῆς, ἐνῶ πρέπει καὶ οἱ παρέες τοῦ Ἱερέως νὰ εἶναι ὅσο γίνεται πνευματικὲς καὶ ὄχι κοσμικές. Ὅσο καλὴ θέληση καὶ καλὴ διάθεση νὰ ἔχει κάποιος λαϊκὸς ποὺ πλησιάζει τὸν Ἱερέα, ὀφείλει ὁ Ἱερέας νὰ κρατάει ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπὸ τοὺς πιστούς του γιατὶ δὲν γνωρίζει μὲ ποιὸ τρόπο μπορεῖ νὰ σκανδαλισθεῖ κάποιος λαϊκὸς ἐξαιτίας λανθασμένων πράξεων, ὁμιλιῶν καὶ κινήσεών του, ἤ ἀκόμη-πρᾶγμα ποὺ εἶναι καὶ πιὸ ἐπικίνδυνο- μπορεῖ νὰ κινδυνεύει νὰ κοσμικοποιηθεῖ καὶ ὁ ἴδιος ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὸν κοσμικὸ τρόπο σκέψης ἐκείνων μὲ τοὺς ὁποίους ἀρέσκεται νὰ κάνει παρέα.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC