Αρχική > Categories > Άρθρα της κατηγορίας κοινωνία

Άρθρα της κατηγορίας κοινωνία

  • Αυτόπτης Μάρτυρας της Γέννησης

    Πάντοτε το επιθυμούσα. Να δω το Χριστό να γεννιέται στη φάτνη του. Από τότε που ήμουνα μικρός και άφηνα τη σκέψη και τη φαντασία μου να απλώνονται μακρυά από τα πράγματα και τα πρόσωπα. Θυμάμαι, μαθητούδι ακόμα, που τέτοιες μέρες στρώναμε με τους συμμαθητές μου στο σχολειό του ΄Αη Νικόλα τη φάτνη μας και υποδυόμαστε ρόλους. Μια φορά έγινα μάγος. Είχα ντυθεί με ρούχα της εποχής, είχα στο στόμα λόγια κατάλληλα και καρδιά να πάλλει από χαρά και συγκίνηση. Από τότε η επιθυμία μου φούντωνε.
  • Ἐργασία - ἀνεργία

    Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.
  • Η δημογραφική μας συρρίκνωση

    Το 1993 η τότε Βουλή απετελείτο από τρία κόμματα. Τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό της Αριστεράς, στον οποίο συστεγάζονταν το ΚΚΕ και η λεγόμενη «Ανανεωτική Αριστερά». Ένα από τα λίγα θέματα, στα οποία συμφώνησαν τα τρία κόμματα, ήταν η έκδοση ενός πολυσέλιδου και πλούσιου σε διαπιστώσεις πορίσματος για το Δημογραφικό μας πρόβλημα...
  • Μάριος Πλωρίτης, 1995: Η προφητεία ενός Ναζί

    Ήταν Τρίτη 9 Μαΐου 1995 όταν ο εκλιπών διανοούμενος Μάριος Πλωρίτης, συνεργάτης τότε της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», δημοσίευε το κάτωθι εκπληκτικό κείμενο…
    Όσο και να το διαβάζουμε μας φαίνεται τόσο πολύ επίκαιρο και θα μπορούσε να είναι ένα σχόλιο το οποίο θα είχε γραφτεί σήμερα…
  • Περί θλίψεων, πόνων και κόπων

    Η θλίψις είναι όργανον, εργαλείον, το οποίον κρατεί ο Θεός εις το χέρι Του, και Αυτός μόνος το εργάζεται, καθώς Του υπαγορεύει η άπειρος σοφία Του. Εις τον κάθε άνθρωπον διαφοροτρόπως το εργάζεται, αναλόγως της ανάγκης που έχει έκαστος...
  • Σχολικά βιβλία εθνικής αποδόμησης

    Το Σωματείο ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη εξέδωσε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος υπηρετεί σε Δημοτικό Σχολείο του Κιλκίς. Ο τίτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος: «Τα Νεοταξικά βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου». Ο συγγραφεύς σταχυολογεί απαράδεκτα κείμενα από τα σχολικά βιβλία που διδάσκονται σήμερα και τα οποία είχαν παραγγελθεί και εγκριθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
  • Η ιστορία δυο φίλων που περπατούσαν στην έρημο

    Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
    Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
    Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
  • Η γλώσσα και ο πολιτισμός ως αντίδοτο στην κρίση

    Η είδηση μεταδόθηκε από τη δημόσια τηλεόραση και προκάλεσε εντύπωση. Το Βρετανικό Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι από του χρόνου οι μαθητές των Δημοτικών θα διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά ως μία από τις επτά γλώσσες επιλογής. Μέχρι τώρα ξέραμε ότι στη Γερμανία, Ιταλία κ.α. υπήρχαν κλασικά Λύκεια που δίδασκαν τα Αρχαία Κείμενα από το πρωτότυπο...
  • Ζήσε, τι σου ζητάνε; Ο άνθρωπος αγωνίζεται για τα άφταστα, δεν αυτοκτονεί...

    Συλλογίζομαι το λόγο του Καζαντζάκη στον Γκρέκο. «Παλικαριά μεγάλη είναι να θες να ξεπεράσεις τα σύνορα του ανθρώπου. Μα παλικαριά μεγάλη και ν’ αναγνωρίζεις χωρίς τρόμο τα σύνορα και να μην απελπίζεσαι. Θα χτυπούμε, θα χτυπούμε τα κεφάλια μας απάνω στα κάγκελα, πολλά κεφάλια θα γίνουν θρύμματα, μα μια μέρα τα κάγκελα θα σπάσουν»...
  • Η βραδυνή προσευχή ύστερα από μια κουραστική μέρα...

    Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας,
    δεν έχω όρεξη για προσευχή.
    Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;...
    Μα πως είναι δυνατό!
    Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο,
    έστω και εξουθενωμένος σωματικά;
  • Το Παράπονο

    Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
    Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

  • Μια μητέρα γράφει

    Παιδί μου,
    Προχθές το μεσημέρι ήρθα στα λόγια της γιαγιάς σου, που πολλές φορές, όταν βγαίνει στην Αθήνα, γυρνώντας μου εμπιστεύεται: «Απ’ όσα άλλαξαν στην πρωτεύουσα, από τον καιρό που ήμουνα παιδί, εκείνο που με πληγώνει είναι οι άκομψες, προσβλητικές άλλοτε λέξεις στα χείλη των παιδιών...»
  • Η αγιότητα δεν βγαίνει στο παζάρι, ούτε χτυπά κουδούνια

    Η αγιότητα δεν βγαίνει στο παζάρι, ούτε χτυπά κουδούνι …Και ψάχνουμε να βρούμε έναν Γέροντα φωτισμένο. Γράφει ένας ηγούμενος γι αυτούς τους αναζητητές επισκέπτες του Αγίου Όρους: «Ζώντας στο Άγιον Όρος αρκετά χρόνια έχω διαπιστώσει αρκετές φορές την διάθεση των επισκεπτών ή προσκυνητών να συναντήσουν μια φωτισμένη μορφή, αποβλέποντας ωστόσο να συναντήσουν έναν μάγο ή έστω έναν θαυματουργό ή διορατικό ή προορατικό, περιορίζοντας ή μάλλον υποτιμώντας και αχρειώνοντας έτσι πολύ το πεδίο της εν Χριστώ αγιότητος».
  • Χωρίς ανθρώπους

    Κανείς δεν μπορεί να αγιάση, αν δεν υπάρχουν γύρω του άνθρωποι που να τον ερεθίζουν συνεχώς με τον τρόπο τους, με τις ύβρεις τους, με τις παρατηρήσεις τους, με την τεμπελιά τους, με την κακία τους, με την συκοφαντία τους. Εαν δεν έχης τέτοιους ανθρώπους, ή εάν σου φαίνεται κακό αυτό που σου κανουν δεν τους ευγνωμονής αλλά αντιδράς, δεν υπάρχει σωτηρία για σένα, ούτε πνευματική πρόοδος, διότι αυτά ωριμάζουν τον άνθρωπο.
  • Αυτολιβανίσματα

    Υπάρχουν άνθρωποι που αναμφισβήτητα έχουν φυσικά, ηθικά και πνευματικά προσόντα και είναι φανερά σ' όσους έρχονται σ' επαφή και γνωριμία μ' αυτούς. Είναι, μπορεί να ειπή κανείς, προνομιούχοι φύσεις και, ασφαλώς, οι άνθρωποι αυτοί έχουν συνείδησι του πνευματικού και ηθικού των προικοδοτήματος, το οποίον και χρησιμοποιούν επ' αγαθώ είτε ως οικογενειάρχες είτε ως κοινωνικοί παράγοντες και ισχυρά στελέχη μέσα στην κοινωνία που εργάζονται.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC