Αρχική > Categories > Άρθρα της κατηγορίας κοινωνία

Άρθρα της κατηγορίας κοινωνία

  • Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος

    Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος, δε σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστέψουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό. Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο:
  • Φυσική και Πνευματική Γνώση: Αστροναύτες και Παραδεισοναύτες

    «Ήρθαν μια φορά στο Καλύβι μερικοί φοιτητές φορτωμένοι με βιβλία και μου λένε: “Ήρθαμε, Γέροντα, να συζητήσουμε για την Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός, δεν επιτρέπει την γνώση;”. “Ποιά γνώση;”, τους λέω, “αυτή που αποκτιέται με το μυαλό;”. “Ναι”, μου λένε. “Μα, αυτή η γνώση”, τους λέω, “σε πάει μέχρι το φεγγάρι· δεν σε ανεβάζει στον Θεό!”.
  • Στους Αϊ-Αποστόλους (π. Δημητρίου Μπόκου)

    Κάθε χρόνο η μικρή μας συνοδεία ανέβαινε με κόπο πρωί-πρωί το φιδωτό μονοπάτι. Προορισμός μας τα Ταμπούρια, συνοικία του χωριού Τετρακώμου Άρτας, όπου γινόταν το πανηγύρι των Αγίων Αποστόλων (29-30 Ιουνίου).

    Στα 1000 μ. υψόμετρο, συντροφιά με τα πανύψηλα έλατα, στο σβήσιμο της δασωμένης κορυφογραμμής της Κρανούλας, ύψωνε το ταπεινό του ανάστημα το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, που έδινε και το όνομά του στην τοποθεσία. «Στους Άι-’Ποστόλους» λέγαμε...
  • Πίσω από την πόρτα του ναού...

    Ήταν ο άνθρωπος της παρέας. Πειράγματα, αισχρόλογα, αστεϊσμοί και άλλα πολλά ήταν στον ημερήσιο κατάλογο των κατορθωμάτων του. Τα χρόνια περνούσαν και ποτέ του δεν συνδέθηκε με κάποιους ανθρώπους… ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε κανέναν. Όλοι τον θέλανε για την παρέα αλλά μέχρις εκεί. Αλλά και ο ίδιος κανέναν δεν έπαιρνε στα σοβαρά, κανέναν δεν αισθανόταν δικό του άνθρωπο...
  • Το κτηματολόγιο του Θεού…

    Τρία χρόνια τώρα αμίλητοι μεταξύ τους. Κουβέντα δεν άλλαζαν εκείνοι που κάποτε ήταν αγκαλιασμένοι και αχώριστοι για εννιά μήνες στην κοιλιά της κυρά Σταθούλας και έπειτα σαν παιδιά και σαν δίδυμες χαρές για τους γονήδες τους. Μα έφτασε εκείνη η στιγμή που, πως τους ήρθε και αρχίνησαν να δουλεύουν σε δυο κυρίους. Στον Χριστό μα και στον μαμμωνά!
  • ''Τέτοια είναι η Δύναμις Του Χριστού...''

    ''Eίναι τέτοια η Δύναμις Του Χριστού που μπορεί, ενώ είσαι σε πτώση, να σε τραβήξει απότον βούρκο, την λάσπη της αμαρτίας και να σε κάνει Άγιο...''

    ~ π. Γαβριήλ Χριστόπουλος, ο και πνευματικός
  • ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: Να είσαι ή να φαίνεσαι;

    Ασταμάτητα χειροκροτήματα σκέπασαν την ατμόσφαιρα, όταν η διάσημη σταρ εμφανίστηκε μπρος στο ανυπόμονο κοινό. Χιλιάδες φλας άστραψαν για να απαθανατίσουν τις μοναδικές στιγμές. Ένα τεράστιο πλήθος περίμενε να την αποθεώσει. Ήταν το ίνδαλμά τους. Μια αστραφτερή διασημότητα, μια celebrity. Το βράδυ εκείνο ήταν δικό της. Η μεγάλη γιορτή είχε στηθεί προς τιμήν της.
  • Πανελλαδικές εξετάσεις: Επιτυχία,η επόμενη μέρα

    Στην καταπράσινη όαση της Σαμαρκάνδης οι αγώνες προς τιμήν των ημιθέων Διοσκούρων εξελίσσονταν με συναρπαστικό ρυθμό. Σε μια ζεστή, γεμάτη σκόνη και ευθυμία ατμόσφαιρα στροβιλίζονταν ιππείς, αρματηλάτες, δισκοβόλοι, πυγμάχοι, δρομείς, ακοντιστές και τοξότες.
    Για πολλοστή φορά ο Αλέξανδρος έφερε το ποτήρι με το κρασί στα χείλη του.
  • Πραγματικές ιστορίες καθημερινής (;) αγιότητας: Το μεγαλείο ψυχής του ιερέα που έχασε το επτάχρονο παιδί του από το φονικό «έθιμο» των βεγγαλικών

    Το παρακάτω κείμενο είναι λίγο μεγάλο… Αλλά σε παρακαλώ κάνε τον κόπο να το διαβάσεις θα σε ανταμείψει!!!
    Είχε πει το «Δεύτε λάβετε φως», το χαιρόταν. Θυμόταν που πάλευε μικρός να πάρει πρώτος τη φλόγα. Τώρα παπάς, ξέρει πως δεν είναι αυτό το φως, άλλο φως έχουμε ανάγκη να πάρουμε, τώρα το ξέρει...
  • Η Προσευχή του Στρατιώτη και η Αράχνη

    Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ένας στρατιώτης έχασε τη μονάδα του μέσα στον χαμό των εκρήξεων και τον πυροβόλων. Έψαξε για τους συμπολεμιστές του αλλά προς μεγάλη του θλίψη δεν μπόρεσε να τους βρει.
    Είχε μείνει μόνος του σε κείνο το τόπο. Άκουγε τους εχθρούς να έρχονται κατά το μέρος του. Απεγνωσμένα έψαχνε για καταφύγιο...
  • Η μάνα που έγινε Χριστιανή (π. Δημητρίου Μπόκου)

    Στριφογύρισε ανήσυχα στο στρώμα της, άλλαξε πλευρό, προσπάθησε να ξανακοιμηθεί, μα ο ύπνος της είχε φύγει. Ανασηκώθηκε με κακό προαίσθημα. Δεν κοιμήθηκε καλά εκείνη τη νύχτα. Κάτι απροσδιόριστο έσφιγγε την καρδιά της, σαν να ’χε τυλιχτεί στον λαιμό της θηλειά. Η νύχτα απλωνόταν ακόμα σκοτεινή, η αυγή δεν ρόδισε καθόλου.
  • Στόχευσε σωστά

    Μια γιαγιά στην εγγονή της:
    …και να ξέρεις, ότι το άθλημα της ζωής
    δεν είναι αγώνας δρόμου που χρονομετρείται,
    αλλά άσκηση σκοποβολής που εκτιμιέται
    με το πόσο κοντά στο στόχο σου έπεσες.
    Σημασία δεν έχει τα πόσα χρόνια βίου κάλυψες,
    πόσα χρόνια μέτρησες...
  • O Ξένος (π. Δημητρίου Μπόκου)

    Ἔτρεχε μὲ τὸ ἀκριβό του αὐτοκίνητο ὅσο πιὸ γρήγορα ἐπέτρεπε ἡ ἀσφυκτικὴ κίνηση. Ἡ ματιά του κάθε λίγο ἔπεφτε στὸ ρολόι. Πρέπει νὰ προλάβει, δὲ γίνεται! Τὸ μυαλό του δούλευε δυνατά.
    Ξεκίνησε τόσο χαλαρὸς τὸ πρωί, καθὼς δὲν περίμενε σήμερα, Μεγάλη Πέμπτη, κόσμο στὸ ἰατρεῖο. Μὰ αὐτὸ ἦταν γεμάτο ἀπὸ νωρίς.
  • Στόχευσε σωστά

    Μια γιαγιά στην εγγονή της:
    …και να ξέρεις, ότι το άθλημα της ζωής
    δεν είναι αγώνας δρόμου που χρονομετρείται,
    αλλά άσκηση σκοποβολής που εκτιμιέται
    με το πόσο κοντά στο στόχο σου έπεσες.
    Σημασία δεν έχει τα πόσα χρόνια βίου κάλυψες,
    πόσα χρόνια μέτρησες,
    αλλά σε πόσες βολές της ζωής σου σκόπευσες επιτυχημένα!
    www.inak.gr
  • Kαρδιές στον "Πάγο"...

    Πλέον μόνο βλέπουμε ένα είδωλο του άλλου (στην οθόνη), πληκτρολογούμε και σπάνια μιλάμε και στο τέλος δεν νιώθουμε, μια αίσθηση κενού σε πλημμυρίζει και μετά ψάχνεις τα αντικαταθλιπτικά διότι νιώθεις κενό.
    Μιλάμε πλέον με #tags και μοιραζόμαστε την ζωή μας για να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι ή στέλνουμε ξερές ηλεκτρονικές ευχές...

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC